‘Angry white man’

angry-whiteman-3

‘Angry white man’  is een term die al sinds de jaren ‘90 in de VS is geïntroduceerd en door onder andere Bill Clinton tijdens de afgelopen verkiezingstijd weer nieuw leven  ingeblazen is. De ‘angry white man’ wordt gezien als een boze verontwaardigde man die zich een vreemde voelt in zijn eigen land, een racist is, weinig baanperspectief heeft en eigenlijk als een (beetje) dom wordt gezien. Dit label is enorm stereotyperend, maar zit er een kern van waarheid in en wat is deze kern dan?

Onderdeel van de oplossing of van het probleem?

Met het labelen op zich ben ik het niet eens, angrywhiteman-2je moet een groep mensen niet op deze manier wegzetten. Dit is een vrij grote groep mannen die het recht hebben om gehoord te worden en ze hebben ook echt wel wat te vertellen. Ik ben het er dan ook totaal niet mee eens dat bijna alle partijen in Nederland samenwerking met de PVV uitsluiten. Naar mijn  idee draag je dan bij aan het probleem i.p.v. de oplossing.

Oorzaken

Toen ik de term voor het eerst hoorde kon ik mij daar wel iets bij voorstellen. Naar mijn
idee speelt het volgende: (blanke) mannen zijn in de westerse wereld de laatste duizenden angry-white-men-1jaren de dominante groep geweest. Zij hebben de huidige maatschappij vormgegeven en geleid. In de laatste tientallen jaren zijn er veel sociale en maatschappelijke veranderingen geweest, zoals multiculturele samenleving, vrouwenemancipatie, financiële crisis,
globalisering, flexibilisering van werk, internet, vluchtelingen en terrorisme. Dit heeft impact op de hele maatschappij, maar nog sterker onder mannen. Als dominante groep zijn de (blanke) mannen niet gewend om zich aan te passen, andere passen zich aan hun aan. Nu zie je dat we steeds meer bewegen naar een gemixte maatschappij waar er geen dominante groep
bestaat. De man verliest zijn grip op het leven, zijn identiteit, wordt angstig en verlangt terug naar de goede oude tijd. Slogans zoals ‘Make America great again’ en ‘Nederland weer van ons’ spreken dan ook erg aan.

Mannelijke emancipatie

De zorgen van mannen zijn dus wel gefundeerd. Maar hoe ga je hier vervolgens mee om? De oplossing is mannelijke emancipatie! Het gaat naar mijn idee om een acceptatie dat de rol van de man veranderd is. De maatschappij is veranderd en we verwachten van iedereen verandering en aanpassing, behalve van onszelf. De oude normen, waarden en verwachtingen passen voor een deel niet meer in de huidige tijd. Niet de sterkste overleeft, maar degene die zich het beste aanpast aan zijn omgeving en daar gaat het dus goed mis. In plaats van dat wij ons bezighouden met hoeveel vluchtelingen wel niet in ons land komen, hoe succesvol vrouwen wel niet zijn, hoeveel banen verdwijnen naar het buitenland en hoe bedreigend het terrorisme wel niet is kunnen wij ons beter bezighouden met de dingen waar wij wel invloed op hebben. Kijk wat jij kan doen in je eigen situatie en omgeving. Onderzoek wie je bent, wat jouw missie en doel is in het leven en heb het moed om daarnaar te leven. Zolang je de schuld van jouw ongeluk bij anderen, bij je leiders of bij de wereld  legt dan zal je nooit in je kracht komen en een beter leven kunnen leiden.

Moed en verantwoordelijkheid

Het is moeilijk en kan pijnlijk zijn om moedig te blijven en verantwoordelijkheid te nemen in je leven. Onze rol in het leven is anders dan onze vaders, net als je vaders rol anders was dan die van zijn vader. Verandering is een essentieel onderdeel van het leven, je beste houvast is je eigen anker, zelfinzicht, weten wie je bent en daarnaar leven.

Als je jezelf niet onder ogen durft te komen, hoe kan je dan de man worden die je wil zijn?

Ben je geïnteresseerd in persoonlijke ontwikkeling en wil je ook de man worden die je wil zijn volg dan mijn blog en mijn Facebookpagina.

Alles of niets

alles-of-niets-3

De term ‘Alles of niets’ komt voor de meeste mannen wel bekend voor. Bijvoorbeeld in sporten, games, werk etc. Zelf kan ik er ook wat van. Ik geef niet op als ik bijvoorbeeld aan het hardlopen ben en het gaat niet zo lekker. Ik moet de afstand lopen die ik mijzelf heb opgelegd, anders ben ik een watje en heb ik gefaald. Ik hoor het ook bij andere mensen  die bijvoorbeeld door blijven sporten als het niet goed gaat en daardoor blessures krijgen. Of constant overwerken om maar die ene opdracht af te krijgen en uiteindelijk vermoeid en uitgeblust raken.  

De kracht van verliezen

Het lijkt een mooi streven om voor het uiterste te gaan, zodat je alles uit jezelf kan halen. Er is in principe ook niets mis mee om ambitieus te zijn en te willen streven naar iets beters. Ik denk dat dit een van de redenen is dat mensen zoveel hebben kunnen bereiken, alles-of-niets-1van het uitvinden van vuur tot het bereiken van de maan en verder. Het is een drijvende kracht. Wat ik echter wel veel bij mannen zie is dat het tot extremen wordt gepusht. Dat je  je eigen grenzen voorbijgaat om maar dat doel te bereiken die vervolgens weer wordt verzet. Het wordt een soort van rat-race dat je nooit kan winnen. Het probleem hierin is dat je nooit altijd de beste kan zijn en dat er altijd iemand verliest. Ook al win je zo vaak je zal altijd een keer verliezen, een zeer onzekere positie. De meest succesvolle mensen zoals Michael Jordan geven aan dat ze voornamelijk succesvol zijn door de keren dat ze misten en verloren. De kracht en de lering van verliezen worden onderschat.

Competitief

Het alles of niets principe komt vooral veel bij mannen voor. Zo blijkt dat meer dan 80% van de directeuren van grote ondernemingen mannen zijn, 94% van de wereldleiders mannen zijn en mannen verdienen gemiddeld 20% meer dan vrouwen. Tegelijkertijd zijn 92% van de gevangenen mannen, 78% van de daklozen zijn mannen en mannen plegen  twee keer zo vaak zelfmoord als vrouwen. Mannen lijken minimaal net zo vaak te verliezen als dat ze winnen. Vrouwen zijn meer vertegenwoordigt in de middelste regionen, meer gematigd. Mannen zijn, over het algemeen, competitiever. Ik merkte dit al van jongs af aan. Wij speelden vaak spelletjes thuis waarin mijn vrienden en ik elkaars bloed konden drinken en echt boos konden worden. De vrouwen waren veel gemoedelijker en reageerde pas na veel provocatie. Waar winnaars zijn, zijn ook verliezers.

Nuances

Deze alles of niets mentaliteit is een van de oorzaken van overspannenheid en burn-out. Door het zwart-wit denken ontbreekt alle nuance. Je werk is goed of slecht, mensen zijn goed of slecht, jij bent goed of slecht. Dit kan een enorme prestatiedruk op iemand leggen, waardoor je uiteindelijk kan breken. Tussen zwart en wit zitten velen kleuren. Als je in extremen denkt zal je deze kleuren nooit ontdekken en blijft je wereld grauw. Zelf merkte ik dat ik dingen ging vermijden waarin ik niet optimaal verwachtte te presteren en hierdoor miste ik veel. Langzaamaan ben ik dingen gaan verkennen, zoals hardlopen, klussen, bloggen en coachen. Toen ik daarmee begon merkte ik pas hoeveel ik vroeger miste uit angst om te falen. Veel van bovenstaande activiteiten vind ik nog steeds wel spannend, maar ik kan er beter mee omgaan. Het belangrijkste is dat ik het probeer, het resultaat beter is dan ik verwacht en dat ik kan accepteren dat het resultaat minder dan perfect is.

Ik ben helemaal voor ontwikkeling en het beste uit jezelf  halen. Dit betekend echter niet dat het altijd goed moet gaan, dat je altijd kan winnen en dat je verlies ten alle tijde moet vermijden. Het is zonde als je alleen maar naar de extremen kijkt in jezelf en anderen, je mist dan alles wat daartussen zit.