Leef je om te werken of werk je om te leven?

Worklife balance 3

Een aantal weken geleden had ik met een aantal van mijn broeders een gesprek over werk. We spraken over wat werk voor ons betekend. De overheersende mening was dat we werken om te leven. Wij werken zodat we de middelen kunnen vergaren om na het werk te leven. Zodat we kunnen genieten met onze partner, broeders, familie en onszelf. Ik was het hier tot voor kort  roerend mee eens, de laatste tijd denk ik er anders over.

De Bijbel en werk

Deze vraag gaat al ver terug. Wanneer Adam en Eva volgens de Bijbel uit het paradijs worden gezet krijgen ze de boodschap mee dat ze levenslang zullen moeten zwoegen om aan de kost te komen. Dat de aarde distels en doornen zal voortbrengen en dat zij ‘in het zweet van uw aanschijn’ hun brood zullen eten (Genesis 3: 17-19). In dezelfde Bijbel wordt bij Genesis 1:2 gesproken over hoe god de hemel en aarde schept en het aanschouwt als een sieraad en ‘zag dat alles wat Hij gemaakt had heel goed was’. Hieruit blijkt dat god duidelijk plezier en voldoening haalt uit zijn werk. Misschien niet vreemd dat vooral de situatie van Adam en Eva overheerst. Dat werk moeilijk, onafwendbaar is en het liefst vermeden wordt. Werk kan echter ook interessant, uitdagend en levensvervullend zijn, zoals het werk van God. Maar wij zijn geen goden of toch wel?

Werken om te leven

De afgelopen 20 jaar werkte ik om te leven. Hetzij via bijbaantjes naast mijn studie, hetzij via fulltime werken als marktonderzoeker. In mijn werk was ik een gemotiveerde werknemer en haalde ik plezier uit mijn werk. Ik was echter niet betrokken bij mijn werk. Ik werkte nooit over en hield er niet van om iets extra’s te doen voor de organisatie en mijn werk. Ik werkte om te leven. In deze periode dacht ik ook dat dit de enige juiste manier was om te leven. Mensen die leven om te werken zijn workaholics en kunnen het leven niet waarderen. Inmiddels weet ik beter.

Ik ben erachter gekomen dat deze tegenstelling niet bestaat. Wij creëren deze tegenstelling om onze keuze voor onszelf te rechtvaardigen. Stel je voor je zit in een baan waar je het niet naar je zin hebt en waarvan je weet dat je niet het beste uit jezelf haalt. Maar je hebt wel een vast contract en verdient veel geld. Je weet  dat je liever iets anders doet, maar je werkt om te leven. Er is geen ruimte voor een uitdagende en levensvervullende baan. Andersom geldt hetzelfde, als je een levensvervullende en uitdagende baan hebt hou je jezelf voor dat je geen ruimte hebt voor een bevredigend sociaal leven. Het lijkt zelfs wel goed te klinken, je maakt een keuze! Want het leven is een trade-off.

Hoeveel risico ben jij bereid te nemen?

Ja keuzes maken is goed, als jij het niet doet worden de keuzes voor jou gemaakt. Maar dit is echter geen trade-off! Deze overtuiging is geen reden werk te doen waar je geen voldoening uithaalt en waar je talenten onbenut blijven of om je sociale leven te verwaarlozen. De ware trade-off gaat om iets anders, namelijk risicovermijding. Hoeveel risico ben je bereidt te nemen? Ben je bereidt om de veilige, warme haven van je vaste baan op het spel te zetten of ruimte voor je sociale leven in te bouwen door je leven anders in te delen? Als we de ware motieven achter onze overtuiging verkennen dan weten we in ieder geval waarom we bepaalde (carrière) keuzes maken en kan je een bewuste keuze maken. Dat is weer belangrijk voor je geweten en zielenrust. Zo blijkt dat mensen aan het eind van hun leven vooral spijt hebben dat ze niet trouw waren aan hunzelf en hun dromen niet hebben gevolgd. Ze hebben spijt dat ze zo hard gewerkt hebben en daardoor contact met familie en vrienden miste en zichzelf niet toegestaan hebben om gelukkiger te zijn.

Jezelf geluk gunnenWorklife balance 2

Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat werk en privé één zijn en dat je daar geen keuze in hoeft te maken. Je kan zowel voldoening als geluk uit je werk en privéleven halen. Simpel gezegd heeft iedereen er baat bij als jij je goed voelt in je werk waar je voldoening uit haalt en tevens een sociaal leven hebt waar jij gelukkig van wordt. De enige vraag die ertoe doet is:
Gun ik mijzelf een gelukkig een goed leven?

Wil jij werken aan je eigen werk/prive balans bezoek dan mijn website.

Intelligent, slim en/of wijs

Wijs 2

In de afgelopen jaren heb ik een theorie ontwikkeld over intelligentie, slimheid en wijsheid. Ik kwam hierover tot inzicht, omdat mensen om mij heen weleens de neiging hebben om mij te zeggen hoe slim ik ben. Dit slaat dan meestal op de verschillende studies die ik heb afgerond, hoe ik dingen aanpak en over mijn filosofische inborst. Dit gaf mij stof tot nadenken en ik kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk helemaal niet zo slim ben en dat er belangrijke verschillen zijn tussen intelligentie, slimheid en wijsheid.

Aandacht voor intelligentie?

Deze drie termen worden nogal eens door elkaar heen gehaald en worden vaak verschillend gewaardeerd. Intelligentie lijkt voor een deel aangeboren te zijn en is voor een deel te ontwikkelen. Zo kan je intelligentie bijvoorbeeld tussen de 90 en 110 zitten. Als je genoeg gestimuleerd wordt en jezelf ontwikkeld zou je op 110 kunnen komen, maar 90 is ook mogelijk. Slimheid en wijsheid zijn twee aspecten die los van intelligentie staan en die naar mijn idee nagenoeg niet aangeboren zijn. Het interessante hiervan is dat er enorm veel aandacht is voor intelligentie, terwijl dit aspect het minst beïnvloedbaar is.

Niet zo slim

Ik zie intelligentie als een aangeboren potentie binnen een range. Slimheid zie ik als een aspect dat aangeeft in hoeverre je je intelligentie in kan zetten om je doelen te bereiken. Wijsheid zie ik als een aspect dat aangeeft in hoeverre je je intelligentie ‘verstandig’ en integer gebruikt. Zo kan een dictator bijvoorbeeld heel intelligent en slim zijn, maar de wijsheid om goed voor zijn volk te zorgen kan ontbreken. In mijn eigen situatie kan ik het als volgt vertalen: ik ben redelijk intelligent, scoor HBO+ op de testen en ben mentaal goed ontwikkeld. In de loop der jaren heb ik ook redelijk wat wijsheid opgedaan. Ik vind het belangrijk om integer te zijn naar mijzelf en naar anderen en kies vaak voor de ‘juiste’ keuze en niet de makkelijkste keuze. Ik vind mijzelf echter niet slim. Mijn keuzes mogen dan wel integer en moedig genoemd worden, maar niet echt slim. Zo weet ik nu goed wat ik wil en hoe ik het zou kunnen bereiken, ik heb alleen moeite om mijn doelen daadwerkelijk te bereiken en resultaten te bereiken.

Slim gecombineerd met wijs

Naar mijn idee is intelligentie minder belangrijk dan slimheid en wijsheid. Het gaat er niet om wat je in potentie hebt, maar wat je ermee doet. Heel veel potentie zonder er gebruik van te maken is alleen maar een verloren belofte. Dit houdt in dat je helemaal niet beperkt hoeft te worden door je intelligentie. Zo kan iedereen zijn eigen doelen behalen en verstandige keuzes maken. Naar mijn idee word je het gelukkigst als je slimheid kan combineren met wijsheid. Dan bereik je de doelen die je wil bereiken en doe je dat op een manier waar je trots op kan zijn.

Hoe zie jij jouw intelligentie, slimheid en wijsheid?

 

Wil je meer weten over persoonlijke ontwikkeling voor mannen bezoek dan mijn website Moedige Mannen.

Wat we van sprookjes kunnen leren

sprookjes-1

Sprookjes hebben mij altijd gefascineerd. Dat begon bij de fantasierijke dikke sprookjesboeken van Grimm tot de hedendaagse fantasyboeken, spellen en films. Het moraal, de persoonlijke ontwikkeling, de strijd en het epische verhaal spreken mij enorm aan. De laatste tijd ben ik in de ban van de serie ‘Once upon a Time’. Niet alleen is deze serie erg vermakelijk vanwege bovenstaande redenen, er valt ook wat te leren van deze ogenschijnlijke zoetsappige en dramatische verhalen.

Helden en schurken

‘Once upon a Time’ gaat over sprookjesfiguren die door een vloek in een afgesloten dorpje in de huidige wereld terechtkomen. De verhalen zijn enigszins gemoderniseerd en flink verdiept. Zowel de helden als de schurken willen een ‘happy end’ krijgen. Zoals iedereen weet is een ‘happy end’ alleen voorbestemd voor helden, de schurken eindigen ongelukkig of dood. Het mooie van deze serie is dat je eigenlijk zowel de helden als de schurken ziet worstelen met hun leven en hun voorbestemde ‘lot’. Toch lijken de schurken meestal aan het kortste eind te trekken. Elk seizoen weer proberen ze eraan te ontsnappen, maar het lukt ze helaas niet. De schurken zijn verongelijkt, boos en jaloers op de helden. Zij voelen zich eigenlijk slachtoffer van de helden. Elke keer als zij in de buurt komen van hun ´happy end´ is er wel weer een prins of prinses die het van ze afneemt. Tevens voelen zij zich slachtoffers van het ´lot´. Het is bepaald dat zij geen ´happy end´ krijgen. De helden krijgen met net zoveel problemen te maken als de schurken. Hun ´happy end´ dreigt elke keer afgenomen te worden door de schurken. Waarom krijgen de helden dan wel een ´happy end´ en de schurken niet?

‘Happy end’

Het wordt interessant als we kijken hoe de helden en schurken hun ´happy end´ proberen te bereiken. De helden hebben meestal vertrouwen, hoop en moed. Elke keer (soms tegen beter weten in) vechten ze voor een betere toekomst voor hunzelf en de mensen om hun heen. Ze zijn vaak (uiteindelijk) bereid om de moeilijke keuzes en offers te maken en hun angsten te overwinnen voor hun ‘happy end’. De schurken daarentegen laten zich vaak leiden door hun angsten, wantrouwen, willen alles hebben en zijn niet bereid om de nodige offers te maken. Zelf zien zij dit niet en blijven vastlopen in een neerwaartse negatieve spiraal. Zij zien de enige mogelijkheid om bij hun ‘happy end’ te komen door de schrijver van hun lot een gelukkiger lot te laten schrijven. Kortom zij leggen de schuld van hun lot bij een ander neer. Uiteraard zijn dit sprookjes en is het flink uitvergroot en gedramatiseerd, maar zo ver ligt het ook weer niet van de realiteit af.

Keuzes

Net als de helden en de schurken heb je een keuze hoe je in je leven staat en met je problemen omgaat. In de serie wordt ook duidelijk dat geen enkele schurk geboren wordt als schurk. Ze worden een schurk door de keuzes die ze maken op cruciale momenten in hun leven. Zo is het ook in ons leven. Ik geloof niet dat mensen ‘slecht’ worden geboren. Je kan een moeilijke start hebben, bijvoorbeeld geen goed voorbeeld van je ouders, traumatische gebeurtenissen of genetische kwetsbaarheden. Hier heb je zelf weinig tot geen invloed op. Waar je wel invloed op hebt is hoe je ermee omgaat. Kies je ervoor om het verkeerde voorbeeld van je ouders mee te nemen en je leven te bepalen of kies je ervoor om een nieuw pad te bewandelen? Overwin je je angst en gun je jezelf de liefde van je leven of laat je haar lopen? Uiteraard kunnen wij niet altijd de ‘juiste’ keuzes maken. De helden zijn ook niet altijd moedig en de schurken zijn niet altijd slecht. Wel kunnen wij ons realiseren dat wij altijd een keuze hebben, hoe zwaar en moeilijk de situatie ook is of lijkt.

Uiteindelijk wil iedereen een ‘happy end’. Het is aan jou hoe jij die wil bereiken.

sprookjes-2

De kunst van het maken van keuzes

 

keuzestress-2

Als je vanaf de jaren ‘80 geboren bent heb je het vast weleens gehoord van een familielid of iemand anders: ‘Wat zeur je nou! Je kan alles doen wat je wil dat was in mijn tijd wel anders’. Als je er van de buitenkant naar kijkt lijkt het vooral een luxeprobleem, als je erin zit is het echter wel anders. Keuzes maken is een grote uitdaging. Ik durf zelfs te zeggen: één van de grootste uitdagingen van deze tijd. In deze blog zal ik meer vertellen over keuzes maken en hoe je er (beter) mee om kan gaan.

Keuzestress

De huidige maatschappij, vooral de Westerse georiënteerde maatschappij, gaat erg prat op de eindeloze mogelijkheden. De overtuiging hierin is dat meer keuze leidt tot meer vrijheid en meer vrijheid tot meer welvaart. Tot een bepaald punt gaat bovenstaande overtuiging op, maar niet in de hoeveelheid keuzes dat wij nu hebben. Zelf heb ik wekelijks al keuzestress in het kiezen van boodschappen en maaltijden. Er zijn duizenden gezondheidsgoeroes die van alles beweren, er zijn duizenden producten om uit te kiezen en van alle  producten zijn er tientallen varianten. Wat is lekker, wat is goed, wat mag ik hebben, wat wil mijn vrouw? Als je dit doortrekt naar belangrijke beslissingen, zoals keuze van een studie, partner, werk en zingeving dan kan je zien dat het een vrij groot probleem is. Een mens heeft maar een beperkte hoeveelheid vermogen om keuzes te verwerken. Als je elke dag de keuze hebt wie en wat je kan zijn, hoe maak je dan de juiste keuze?

Keuzes maken

De kunst is dus om de overtollige bagage van keuzes maken te verlichten. Uiteindelijk zijn de meeste keuzes die wij maken niet zo belangrijk. Dan blijft er meer ruimte over voor de echt belangrijke keuzes. De oplossing is eigenlijk erg simpel. Stel jezelf voor zo min mogelijk keuzes. Laat los dat meer beter is. Dit kan je het beste doen door opties simpelweg te elimineren en focus aan te brengen. Gebruik geen apps als Tinder, waarmee je letterlijk van partner naar partner kan swipen, maak boodschappenlijstjes, zet een maximum aan het bekijken van social media en mail per dag en breng structuur in je week door activiteiten in te plannen.  Bekijk vanuit je basis wie je bent, wat belangrijk voor je is en vervolgens kan je betere afwegingen maken. Helaas beweegt de maatschappij vaak de andere kant op en wil het je overspoelen met keuzes en prikkels. Hiervan afsluiten op momenten is dan ook erg belangrijk door bijvoorbeeld sporten, mediteren of lezen.

Mijn ervaring met keuzes

Zelf vind ik het vervelend als ik veel keuzes heb. Ik ben erg nieuwsgierig en doe het liefst alles. Terwijl ik met iets bezig ben denk ik al aan iets anders. Als ik een keuze maak heb ik het idee dat ik iets anders mis en daar kan ik erg gestrest en opgefokt van raken, alsof je constant achter de feiten aanloopt. Daarnaast voel ik ook een zware verantwoordelijkheid als ik veel keuze heb. Als ik een verkeerde keuze maak dan ligt het duidelijk aan mij. Daarom vind ik het fijn als het duidelijk is en ik weinig keuzes heb. Ik kan het mijzelf dan niet aantrekken en eerder vrede hebben met de keuze. Ik hoef geen wereld waarin alles mogelijk is. Ik wil een wereld waarin ik ruimte heb om in te bewegen, maar die wel afgebakend is.

Keuzes: een zegening of een vloek?

Keuzes kunnen je verlammen en de kans op teleurstelling is groter. De andere kant van de medaille is dat als je geen of te weinig keuze hebt, je een zeer beperkt leven leidt zoals bijvoorbeeld in minder ontwikkelde landen of in oorlogsgebieden. In dit soort situaties is het puur overleven. Van beiden kan je erg ongelukkig worden. Er is iets mis met het idee van altijd meer. Dan wordt je namelijk nooit gelukkig, er is altijd iets beters. Gun jezelf keuzes en ruimte, maar overvloed jezelf niet.

Mijn weg naar het coachschap

mm_logo_RGB_020616

Ik ben de afgelopen maanden bezig geweest met het oprichten van mijn coachingspraktijk. Nu is het zover, Moedige Mannen coaching is gestart! Dit lijkt mij een mooi moment om een blog te schrijven over mijn weg naar het coachschap. Ik heb veel geschreven over persoonlijke ontwikkeling, stress, burn-out en de omgeving. In deze blog zal ik meer over mezelf vertellen, hoe ik op deze weg terecht ben gekomen en welke uitdagingen ik ben tegengekomen.

De weg

Mijn eerste stap op deze weg was ruim acht jaar geleden. Ik was toen net afgestudeerd aan de Erasmus Universiteit in Marketing Management. Nog voor mijn eerste baan ging het mis. Ik voelde mij licht depressief, erg verdrietig en wat angstig. Toen besloot ik ondersteuning te zoeken bij een psycholoog. Desondanks dit alles had ik vrij snel daarna een baan als marktonderzoeker bij een private equity fonds. Na twee jaar hier gewerkt te hebben besloot ik ontslag te nemen en ging ik op zoek naar een nieuwe baan. Ik ging op zoek naar een bedrijf waar ik meer affiniteit mee zou hebben en/of een functie die helemaal bij mij zou passen. Beide was helaas niet gelukt. Ik had een baan aangenomen die veel op mijn vorige baan leek. Het eerste jaar ging goed, maar vanaf het tweede jaar ging het snel bergafwaarts en kwam ik overspannen thuis te zitten. Ik ben er toen ruim 3 maanden uit geweest waarin ik helemaal tot rust kon komen en zowel privé als in mijn werk afstand kon nemen. Ik durfde echter niet om echt de diepte in te gaan en aan mijn schaduw te werken. Gevolg was dat ik één jaar nadat ik weer aan het werk ging in een burn-out terecht kwam. Ik was depressief, zag geen uitweg, was soms angstig en in paniek. Op dat moment werd het voor mij duidelijk: dit moet mij niet nog een keer overkomen.

Het omslagpunt

Toen kwam ik op het punt dat ik echt aan mijzelf wilde gaan werken. Ik nam afscheid van mijn psycholoog waar ik al jaren liep, omdat zij mij niet meer verder kon helpen. Ik kon het namelijk allemaal wel relativeren, maar mijn problemen werden daardoor niet minder. Toen ben ik psychodynamische therapie gaan volgen. Bij deze therapie werk je vanuit je emoties en je verleden. Dat was erg heftig, maar dat had ik op dat moment nodig. Ik kon trauma’s verwerken, beter leren omgaan met mijn emoties en een stukje wijzer worden. Vroeger dacht ik altijd dat ik de wijsheid in pacht had, maar nu ontdekte ik dat ik op het gebied van persoonlijke ontwikkeling al lang stil stond. In deze periode heb ik dan ook veel zelfhulpboeken en boeken over persoonlijke ontwikkeling gelezen, gemediteerd en regelmatig gesproken met verschillende coaches. Ik begon te ontdekken wie ik ben, wat mijn verlangens zijn en wat mij drijft. Ik leerde voor mijzelf te zorgen.

homepage-slider-afbeelding-puzzel

De puzzelstukjes begonnen op hun plek te vallen. Elk gesprek, boek, coachings- en therapiesessie plaatste weer een stukje op zijn plaats. Al deze stukjes leidde tot één conclusie: mijn passie en motivatie in het leven ligt in het ondersteunen van anderen. Dat is de rode draad in mijn leven, waar ik energie van krijg en wat ik graag doe. Alleen dan wel op een gezonde manier voor mij en voor de mensen om mij heen. Ik wil mensen inspireren, motiveren en vooruit helpen in het leven. Het dieptepunt van mijn burn-out duurde relatief kort. Na een paar maanden voelde ik mij al een stuk beter, omdat ik bovenstaande waarheden begon te realiseren.

Persoonlijke ontwikkeling

Na het dieptepunt van mijn burn-out ben ik gaan kijken hoe ik mijn herontdekte passie en motivatie in de praktijk kon gaan brengen. Hierin sprak coaching mij het meeste aan. Met name het werken vanuit de eigen kracht van een coachee. Ik wilde graag een brede psychologische basis hebben. Hiervoor koos ik de opleiding Toegepaste Psychologie met een specialisatie in coaching en counseling. Vanuit mijn omgeving, coaches en therapeuten kreeg ik ook de bevestiging dat het coachschap bij mij zou passen. De opleiding zelf gaf mij steeds meer vertrouwen. Ik vond de vakken interessant en haalde goede cijfers. Het belangrijkste was nog wel dat mijn praktijktrainingen erg goed gingen en de docenten onder de indruk waren van mijn coachingsvaardigheden. Dit gaf mij het nodige zelfvertrouwen. Door mijn eigen persoonlijke ontwikkeling moest ik ook kijken naar mijn werk en sociale omgeving. Deze paste niet meer bij mij. Het voelde als iets uit het verleden. Samen met mijn werkgever waren wij eruit gekomen om op termijn afscheid van elkaar te nemen. Dit gaf mij de ruimte en tevens de druk om serieus aan een betere toekomst te werken.  In mijn privéleven heb ik in sommige relaties grenzen duidelijker aangegeven en beschermt, relaties (tijdelijk) verbroken en andere relaties versterkt.

Het coachschap

Het keerpunt lag in september 2015 tijdens een tweedaagse coachingsworkshop waar ik mijn persoonlijke missie formuleerde. Vervolgens had ik een gesprek met een vriend over ondernemerschap en zei hij: ‘Waarom doe je het dan niet gewoon?’ En toen dacht ik: ‘Waarom ook niet?, Ik ga beginnen!’ Rond dezelfde tijd las ik een verslag van een onderzoek dat stress en burn-out onder jonge mannen het hoogst was. Na verder onderzoek kwam ik erachter dat dit een groot maatschappelijk probleem is. Tegelijkertijd bleek uit concurrentieonderzoek dat veel coaches vrouwen zijn en dat de ‘look & feel’ vrouwelijk is en geen enkele coach in de omgeving zich specifiek richt op mannen. Toen was het voor mij duidelijk waar ik mij op zou gaan richten: mannen met stress, burn-out klachten en persoonlijke ontwikkeling.  Hieruit is Moedige Mannen coaching ontstaan. Waarom deze naam? Mannen die ondersteuning zoeken zijn moedig, zijn op zoek naar moed en moed staat centraal in mijn eigen ontwikkeling. De volgende mijlpaal was het inschrijven bij de KvK en vanaf dat moment stond het vast en kon ik niet meer terug!

Ik had erg veel behoefte om mijn ervaring en kennis te delen na alles wat ik had meegemaakt en geleerd. Ik besloot een blog te beginnen over en voor mannen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling, stress en burn-out. Dit was een mooie nieuwe stap in mijn ontwikkeling, maar erg spannend om mijzelf op deze manier bloot te stellen. Al snel vond ik het echter erg leuk om te doen en gaf het mij veel voldoening. Vervolgens ben ik begonnen met Facebook om een pagina te starten voor mijn blog. De maanden erna heb ik alle voorbereidingen getroffen om te starten met mijn coachingspraktijk: logo en huisstijl, website en ander marketing materiaal ontwikkeld en mij ingelezen en ingewerkt in het coachingsschap en ondernemerschap. Nu is het 12 september: de dag waarop Moedige Mannen coaching  is gestart! Ik ben trots op wat ik tot nu toe heb bereikt en zie uit naar een mooie toekomst als coach!

De website van Moedige Mannen coaching kan je via de volgende link vinden.

Werkloosheid: het einde of een nieuw begin?

 

Werkeloos 1

De werkloosheid in Nederland en veel andere landen is in de afgelopen jaren tot ongekende hoogte gestegen. Massaontslagen bij failliete bedrijven en mensen die overtallig zijn verklaard. Werkloos worden kan erg heftig zijn. Je verliest (deels) je inkomen, daginvulling en je eigenwaarde. Is werkeloos raken het einde of een nieuw begin?

Rouwen om je verlies

Werkloosheid is een traumatische gebeurtenis. Het staat niet voor niets in de top 10 van de  lijst van life events die psychologische aanpassing vereisen. Daarnaast speelt de financiële onzekerheid ook een rol. Financiële onzekerheid staat in deze lijst in de  top 20. Al met al komt er dus heel wat aanpassing bij kijken. Werkloosheid is verlies van werk en zo zou je het ook moeten beschouwen, als een verlies. Als je iets wat belangrijk is in je leven verliest is het belangrijk om eerst te rouwen om het verlies. Je halsoverkop in het sollicitatieproces storten is waarschijnlijk niet de beste weg. Gun jezelf de tijd om de gebeurtenis te accepteren en te verwerken, zodat je met een ‘schone’ lei verder kan.

Voorbereiding op je volgende stap

Vanwege de financiële druk, je eigenwaarde of de druk van mensen om je heen voel je waarschijnlijk de urgentie om zo snel mogelijk weer aan het werk te gaan. Vanwege het bovenstaande proces en je persoonlijke ontwikkeling zou het verstandig zijn om niet direct gehoor te geven aan deze urgentie. Werkloos zijn maak je, als het goed is, niet vaak mee in je leven. Als je erin zit kan je er maar beter goed gebruik van maken, zodat je een baan vindt die goed bij je past en de kans verkleint dat je in de toekomst weer werkloos raakt. Na de acceptatie en verwerking van het verlies van je baan kan je gaan oriënteren op je volgende stap in je carrière. Ik vind het niet belangrijk dat je op zoveel mogelijk vacatures solliciteert, zoals het UWV weleens van je vraagt, maar dat je jezelf zo goed mogelijk voorbereidt om die ene baan binnen te slepen. Dit kan je doen door na te gaan wat je leuk vond in je vorige baan, waar je goed in bent, wat collega’s van je vonden en door te praten met coaches. Maar ook bijvoorbeeld workshops volgen van de Broekriem waar je inspiratie op kan doen voor praktische vaardigheden, maar ook kan leren over zelfontwikkeling en van andere werkzoekers kan leren. Daarnaast kan je via de Golden Circle die ik in mijn blog ‘Man met een missie’ beschrijf onderzoeken wie je bent en wat je drijfveren zijn. Naast deze werkgerelateerde activiteiten zijn je ‘privé’ activiteiten minstens net zo belangrijk. Werk is een onderdeel van je leven en niet je volledige leven. Ik geloof ook niet dat het gezond en effectief is om 40 uur per week werk te zoeken.

Je ideale dag

Met het wegvallen van werk valt ook een groot deel van je structuur weg. In het begin kan het fijn zijn dat je even rust hebt, tijd voor jezelf, misschien dat je wat achterstallige klussen kunt oppakken of dingen doen waar je voorheen geen tijd voor had. Op een gegeven moment ben je daar ook klaar mee en dan is het belangrijk dat je een structuur opbouwt in je leven, zeker als de periode van werkloosheid langere tijd duurt. Een structuur geeft je houvast, vergroot de kansen dat je activiteiten daadwerkelijk gaat doen en een zinvolle invulling van je dag geeft meer voldoening en energie. Zo kan je bijvoorbeeld voor jezelf een vaste tijd bepalen waarop je elke dag opstaat, twee vaste dagen neemt waarin je sollicitatieactiviteiten doet, een vast moment voor het huishouden, sport en daadwerkelijk tijd maakt om te ontspannen, dingen te doen die je leuk vindt. Voor mij ziet een ideale dag er als volgt uit: Tussen 07.00 – 08.00 opstaan, ademhalingsoefeningen, mediteren, koud douchen, sollicitatieactiviteiten/studeren, huishoudelijke activiteiten, sporten en s’ avonds samen met mijn vrouw tv kijken of een spelletje doen. Zo kan je voor jezelf ook een ideale dag opstellen.

Je hebt vaak geen keuze wanneer je je baan verliest. Je kan echter wel kiezen hoe je ermee omgaat. Is het je einde of een start van een nieuw begin?

Meer informatie over persoonlijke ontwikkeling kan je vinden op mijn facebookpagina.

Mama’s kindje

 

Moeders 1

Wij mannen zijn over het algemeen mama’s kindjes. Dat is niet raar. Want onze moeders voeden ons op en zijn het meest aanwezig in ons leven. In deze blog ga ik het over de rol van moeders in het leven van mannen hebben.

Warmte van de moeder

Je moeder is je eerste ervaring met een vrouw in je leven. Moeders 2
Nadat je op een vrij brute manier de wereld betreedt kom je direct in de liefdevolle armen van je moeder terecht. Deze liefdevolle omarming verlaat je vervolgens niet of nauwelijks meer in je leven. In de klassieke rolverdeling zorgt de moeder voor de veiligheid, warmte en troost en de vader voor ontdekken, avontuur en grenzen verleggen. Gezamenlijk kunnen beide ouders zorgen voor een goede balans, zodat je een veilige basis hebt van waaruit je verder kan
ontwikkelen en nieuwe ervaringen kan opdoen.
Maar wat gebeurt er als deze balans er niet is?

Feministische maatschappij

In het huidige Nederland leven we in een maatschappij waar in de opvoeding de vrouw centraal staat en mannen vaak een marginale rol hebben. Hierdoor zie je in de ontwikkeling van jongens dat de  ‘feministische’ eigenschappen, zoals empathie, sociaal zijn en samenwerken worden versterkt, terwijl de meer ‘masculiene’ eigenschappen, zoals besluitvaardigheid, assertiviteit, verantwoordelijkheid en competitie, verwaarloosd of zelfs ontmoedigt worden. Dit zie je in de rol van moeders, maar ook bijvoorbeeld in het onderwijs waar voornamelijk leraressen werken.

Afwezige vaders

Vanwege het afwezig of niet beschikbaar zijn van vaders of andere mannelijke rolmodellen domineren de vrouwen (moeders) de opvoeding, maar de moeders kunnen met alle liefde van de wereld de jongens niet leren mannen te worden. Je wordt niet automatisch man op je 18de, dat moet je leren.

Als de jongen ‘volwassen’ is gaat hij aan het werk. Op het werk gelden er andere regels dan thuis en op school en dan slaat opeens de realiteit hard in. Op het werk gaat het vaak om presteren, competitie, assertiviteit en verantwoordelijkheid nemen. Het gevolg is dat jonge mannen gedesillusioneerd worden en die zich moeilijk weten te redden in de maatschappij en problemen krijgen om een positie in te nemen als man. Het is niet voor niets dat in de laatste jaren burn-out onder mannen tussen de 20 en 30 jaar enorm is toegenomen. Het is voor het eerst in de geschiedenis dat jonge werknemers al zo vroeg lijden aan een burn-out. Burn-out klachten zijn de hoofdoorzaak voor ziekteverzuim voor medewerkers tot 25 jaar.

Zelf merkte ik in mijn jongere jaren, toen mijn beide ouders mij opvoeden, dat ik mij goed en in balans voelde. Toen mijn vader niet meer aanwezig was tipte de weegschaal naar mijn moeder toe. Hierdoor merkte ik dat mijn sociale en empathische vaardigheden ver ontwikkeld waren, maar niet goed in balans werden gehouden door het nemen van verantwoordelijkheden en grenzen aangeven en had ik moeite met competitieve situaties. Hierdoor strandde ik in het proces van jongen naar man en verzuimde ik verantwoordelijkheid voor mijzelf te nemen en er te staan voor mijzelf. In mijn geval was de relatie tussen mij en mijn moeder zo ongezond geworden dat ik de band rigoureus moest verbreken, want de mentale navelstreng is veel sterker dan de fysieke. Hoewel dit niet makkelijk was heeft dit ons beiden geholpen om verantwoordelijk te nemen en een gezonde relatie aan te gaan.

Moedige Moederssuper-mama.jpg

Moeders zijn een zegen in het leven en mogen gekoesterd worden. Onthoudt alleen dat een mannelijk rolmodel nodig is om van een jongen een man te maken. Als moeder zijnde is het, neem ik aan, ook niet fijn om alle verantwoordelijkheden te dragen en dan nog het gevoel te hebben tekort te schieten. Geef de vader dan ook de ruimte en het vertrouwen om zijn rechtmatige plek in te nemen.

Mannen: een lieve en zorgzame moeder is een zegen, maar er is een moment om dit los te laten, zowel voor je eigen welzijn als dat van je moeder zodat jij de man kan worden die je kan zijn. Daar zal ook je toekomstige partner je dankbaar voor zijn.

Meer informatie over Moedige Mannen kan je vinden op de Facebookpagina.

Moedige Vader

vader-en-zoon-25908

Je vader is de tweede persoon die je ziet als je de wereld betreed, als het een beetje meezit (los van het ziekenhuispersoneel). De vader is eigenlijk de meest invloedrijke persoon in het leven van een jongen. Of hij nou aanwezig is of niet, hij vormt het eerste beeld wat je hebt van een man.  Mijn vader was voor mij, in mijn jonge kindertijd, een positief rolmodel. Hij zag zichzelf als moderne ridder en had moraal hoog in het vaandel. Hij was regelmatig bezig om mensen te redden, zoals elk zelf respecterende ridder zou doen. Het is dan ook niet raar dat ik mijzelf zeer aangetrokken voel tot sprookjes, fantasie, een ‘moraalridder’ ben en mensen wil ‘redden’. Of wij het willen of niet, vaders drukken een stevige stempel op ons leven als jongen en als man.

Vader als voorbeeld

Een vader die aanwezig is vervult zijn rol als vader en mentor en kan enorm inspirerend zijn en je helpen een gebalanceerde man te worden. Toen ik jong was leerde mijn vader mij allerlei nieuwe dingen, zoals tennissen, schaatsen, fietsen. Dat was best een uitdaging gezien ik half blind ben en geen diepte zie. Door mij te stimuleren en geduld te hebben werd ik zelfverzekerder en leerde ik mijn grenzen te verleggen.  Ik keek erg op naar mijn vader, hij was mijn voorbeeld.

De afwezige vader

Helaas zijn vaders vaak niet aanwezig of beschikbaar. Hierdoor ontstaat er een gat waar vaak de moeder instapt. Moeders doen dit met alle liefde, maar kunnen het gat niet volledig invullen wat onzekerheid geeft voor zowel zoon als moeder.  Als de zoon vervolgens via de puberteit de volwassenheid tegemoet treed, kan je de gevolgen van de afwezige vader en de invloed van moeder sterk merken. Het ‘ritueel’ van jongen naar man ontbreekt. In het boek ‘Terugkeer van de Koning’ wordt dit ritueel duidelijk uitgelegd. Zonder een mentor, een andere man om de jongen te begeleiden, wordt het proces van jongen tot man moeilijk en zal bij sommige jongens  zelfs helemaal uitblijven. Hierdoor zal de jongen weinig verantwoording nemen voor eigen leven, onder de vleugels van moeder blijven en dan een schaduw blijven van de man die hij zou kunnen zijn. Zelf heb ik dit ook meegemaakt in de afwezigheid van mijn vader. Ik miste de kracht, ik trok mij teveel aan van anderen en nam te weinig verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven. Ik ben ervan overtuigd dat als mijn vader aanwezig was, zoals hij in mijn jongere jaren was,  ik stabieler zou opgroeien en de transitie van jongen naar man soepeler zou verlopen.

Verantwoordelijkheid nemen

Dit klinkt heftig, maar het kan ook anders. Als vader kan je bij jezelf afvragen of je een vader en zoon 5man bent of een jongen. Neem je de verantwoordelijkheid voor je eigen leven en naar je zoon toe of heb je de verantwoordelijkheid bij je vrouw neergelegd? Het is nooit te laat om je eigen mannelijkheid te verkennen. Je kan bijvoorbeeld het gesprek aangaan met je vader over zijn leven. Je zal merken dat hij ook tegen dingen aanloopt en dat hij ook onzeker kan zijn in zijn rol als vader. Dit kan ook met een andere man die belangrijk is in je leven. Je zal zien dat je veel overeenkomsten tegenkomt en van elkaar kan leren.  Nu ik weer meer contact met mijn vader heb en wij elkaars levensverhalen hebben verteld, merk ik dat wij dichter naar elkaar zijn gegroeid en dat ik nog steeds van hem kan leren en hij van mij. We worden er beide een betere man van.

Moedige Vader

Voor de moeders is het goed om ruimte  te creëren en vertrouwen te hebben in de vaders. Bij het krampachtig vasthouden en beschermen van je zoon  is niemand gebaat en daar wordt niemand gelukkig van. Accepteer dat je beide een verschillende en belangrijke rol hebt in het leven van je zoon. Voor vaders is de opvoeding net zo spannend en onzeker als voor moeders, geef ook de man de ruimte om zijn rol in te nemen. Als man moet je de ruimte dan ook durven in te nemen. Zowel je vrouw als je zoon kunnen daar in het begin moeite mee hebben. Als je moedig doorzet zal je zien dat iedereen gelukkiger wordt. Jij voelt je krachtiger, competent en compleet, je vrouw voelt zich gesteund en trots en je zoon heeft de vader die hij nodig heeft om man te worden.

Kortom, het gezin is in balans als de man zijn rechtmatige positie inneemt als man én vader. Wie wil nou niet een Moedige Man zijn?

Meer informatie over vaders en andere onderwerpen over persoonlijke ontwikkeling kan je vinden op mijn facebookpagina.

Herrijzen uit je as

phoenix-rising

In mijn vorige blogs heb ik veel gesproken over de oorzaken van burn-out klachten, zowel individueel als sociaal/maatschappelijk. Het is belangrijk om te weten waar burn-out klachten vandaan komen, maar nog belangrijker is om te weten hoe je ermee om kan gaan en wat je ermee kan doen. Kortom naar oplossingen werken. In deze blog zal ik meer vertellen over wat ik hierover heb geleerd.

De weg naar herstel

Zoals eerder aangegeven ligt naar mijn mening de eerste verantwoordelijkheid van de klachten van een burn-out bij de persoon zelf. Dit heeft het voordeel dat je ook zelf kan werken aan de oplossing. Uiteraard is dit makkelijker gezegd dan gedaan. Er zijn een aantal punten die ik heb geleerd, zowel uit eigen ervaring met een burn-out als van kennis die ik heb opgedaan van professionals, mijn opleiding en boeken:

  • Vaak ligt de basis van het doorschieten in bijvoorbeeld perfectionisme en controle bij onrealistische overtuigingen. Bijvoorbeeld dat je geen fouten mag maken of dat je sociaal en gezellig moet zijn. Je kan je eigen gedachten over perfectie toetsen door erover te praten met mensen in je omgeving. Hoe denken zij erover? Dit geeft vaak verfrissende inzichten. Hierdoor kan er ook meer begrip komen van de omgeving.
  • Begin met ‘nee’ te zeggen. Dit kan laagdrempelig, bijvoorbeeld een keer nee zeggen om een afspraak te maken met een kennis wanneer je dit eigenlijk niet wil. Eerst zal dit ongemakkelijk zijn, maar des te vaker je dit doet des te beter het aanvoelt. Bijkomend voordeel is dat mensen om je heen beter weten waar ze aan toe zijn en ook jou meer respecteren, omdat jij je grenzen aangeeft.
  • Durf te falen. Vaak houdt de angst voor falen je vast. Door het voorkomen van falen verspil je veel energie om je ‘perfecte’ leven hoog te houden. Succes wordt niet bereikt door het vermijden van falen, maar succes komt na vele malen falen, leren en weer opstaan. Daarnaast faalt iedereen, zelfs of juist de meest succesvolle mensen. Hier komt moed bij kijken.
  • Zorg voor structuur en regelmaat in je leven. Dit geeft je houvast en voldoening. Verwerk in je structuur zaken, zoals sporten, (vrijwilligers)werk, huishouden en ontspanning. Bouw in je structuur ook tijd voor jezelf in, waarin je alleen bent. Je kan bijvoorbeeld denken aan wandelen, mediteren, een terrasje pakken of alleen naar de bioscoop. Op dat soort momenten leer je om op een positieve manier alleen met jezelf te zijn. In het begin is het waarschijnlijk ongemakkelijk, maar op een gegeven moment ga je dat soort momenten waarderen.
  • Als je graag voor andere mensen zorgt is het belangrijk om te onthouden dat je pas echt voor anderen kan zorgen als je voor jezelf kan zorgen. Jij bent de hoofdrolspeler in je eigen film, niet je gezin, je familie, je werk, je vrienden of anderen. Leer van jezelf te houden dan merk je ook dat je ruimte hebt om oprecht van anderen te houden.
  • Het klinkt onmogelijk als je er midden inzit, maar een burn-out biedt je ook een kans. Ik zie een burn-out als een handrem. Je geest en lichaam zeggen dat je te ver bent gegaan en dat er iets moet veranderen. Als je deze kans kan en wil pakken dan kom je er beter uit en kan je de poppenkast achter je laten. Je leert jezelf beter kennen en kan weerbaarder worden.

 

Ondersteunende omgeving

Los van bovenstaande punten is het ook fijn als je omgeving beter om kan gaan met een burn-out. Aangezien de klachten wijdverspreid zijn door alle lagen van de bevolking zou het zeker helpen als de omgeving ook hiervan zou kunnen leren. Zowel de persoon die een burn-out heeft als de omgeving zal hier profijt van hebben. De volgende punten kunnen hierin helpen.

Als familie, vriend en/of partner kan het moeilijk zijn om te zien en te accepteren dat een dierbare een burn-out heeft. De persoon lijkt niet meer zichzelf. Realiseer dat burn-out een serieuze aandoening is en een deel van het probleem kan zijn dat de persoon oprechte aandacht mist uit zijn omgeving. Voor de omgeving is het ook vaak een moeilijke situatie, je ziet iemand om wie je geeft lijden maar het lijkt alsof je er weinig aan kan doen. Als je deze onmacht voelt, probeer er dan alleen voor de persoon te zijn. Het feit dat je interesse toont, luistert en vooral niet oordeelt kan een groot verschil betekenen. Dan leer je ook wat je wel kan doen. Je hoeft niet te adviseren of heel actief te zijn. Bereid je erop voor dat het een lang proces kan zijn van soms wel meerdere jaren. Vaak merk je als omgeving ook de veranderingen die de persoon met een burn-out ondergaat. De dynamiek in bijvoorbeeld een gezin of vriendengroep kan veranderen. Hiervoor is flexibiliteit nodig om je aan te passen aan de nieuwe rollen, maar het kan ook een mooie kans bieden tot betere en stabielere relaties.

Een burn-out is niet makkelijk om mee te leven, zowel voor de persoon die last heeft van de klachten als zijn omgeving. Als jij en je omgeving echter willen werken aan een betere toekomst kan dit een louterende periode zijn. In de volgende blogs zal ik verder ingaan op de rollen van ouders, partners en vrienden in het leven van een man (met een burn-out).

Leef je missie

In mijn vorige blog heb ik het over het formuleren van je persoonlijke missie gehad. Je hebt een mooie missie voor jezelf geformuleerd en wat nu? Deze blog gaat over het uitvoeren en het leven naar je missie.

Zo kan je bijvoorbeeld een missie hebben opgesteld op werkgerelateerd domein. Stel je bent een internetmarketeer. Dan kan je de volgende persoonlijke missie hebben: Ik ben de beste online marketeer, zodat mijn klanten het beste vindbaar zijn door hun doelgroep. Een ander voorbeeld in het privédomein:  Ik ben de beste vader voor mijn kinderen, zodat zij gelukkig kunnen opgroeien. Om deze missies daadwerkelijk na te leven is het belangrijk om doelen te stellen en om grenzen aan te geven.

Doelen

Doelen zijn enorm belangrijk in het leven. Het geeft enerzijds motivatie en anderzijds
helpt het je om de dingen te bereiken in je leven die belangrijk voor jou zijn. Dit is voor iedereen belangrijk, maar voor mannen nog belangrijker. Voor mannen is beweging
belangrijker. Stil zitten, afwachten en geduldig zijn is vaak moeilijk. De jager in de man wil vooruit, een bedoeling achter dingen zien en resultaat boeken. Daarom is het belangrijk om doelen te stellen, zodat je ook daadwerkelijk naar je missie toewerkt en resultaten boekt. Als je als marketeer je de missie hebt gesteld om de beste online marketeer te zijn, kan je daar bijvoorbeeld de volgende doelen bij stellen:

  • Jaarlijks de beste cursussen en seminars volgen om je kennis van online marketing bij te houden.
  • Duidelijke en up-to-date profielen bijhouden van je klanten.
  • Duidelijke en up-to-date profielen bijhouden van je concurrenten.
  • Werken met en investeren in de beste tools op het gebied van online marketing.

Deze doelen staan ten dienste van je missie en op deze manier zorg je ervoor dat je missie op koers blijft.

Grenzen

Grenzen helpen je focus te behouden op je missie. Er zijn een veelvoud aan keuzes te maken en veel mensen en verantwoordelijkheden die aan je trekken. Als je naar je missie toe wil werken dan is het belangrijk dat je grenzen aangeeft. Dit geld zowel voor jezelf als voor je omgeving. Ik zal hiervoor het tweede voorbeeld gebruiken: de beste vader zijn voor je kinderen.

We weten het allemaal, het leven van een vader is druk. Grenzen stellen kan dan moeilijk zijn. Vooral in je privédomein kan het moeilijk zijn om grenzen aan te geven, want meer Afbeelding grenzenmensen willen je aandacht. Het is belangrijk om te realiseren dat als je een missie opstelt, je een commitment met jezelf aangaat. Het wordt een soort meetlat waartegen je je leven kan leggen. Je keuzes maak je t.o.v. je missie. Als bijvoorbeeld op je werk wordt gevraagd of je wilt overwerken, terwijl je eigenlijk met je zoon zou gaan sporten, dan ga je niet overwerken. Als je maten je vragen een biertje te doen, terwijl je met je vrouw naar de ouderavond van je zoon zou gaan, dan ga je geen biertje doen. Het mooie hiervan is dat als je grenzen aangeeft en daar duidelijk over bent dat je omgeving dat gaat waarderen, omdat zij weten waar ze aan toe zijn. Tevens vinden mensen niets mooiers om te zien dat jij gepassioneerd en moedig je missie leeft.

Ook al stel je doelen en grenzen toch blijft het leven een uitdaging. Je leeft niet alleen in de wereld en andere mensen hebben weer andere missies en prioriteiten. Een missie is dan ook een streven, een leidraad in je leven. Het houd je op het rechte pad en kan bijdragen aan een zinvol leven. Je missie kan en zal waarschijnlijk ook veranderen in verschillende periodes van je leven. Je zult altijd op momenten zijwegen inslaan en dat is niet erg, zolang je trouw blijft aan jezelf.

Wat voor doelen stel jij in je leven? Waar loop jij tegenaan op het gebied van doelen en grenzen stellen? Ik hoor graag jouw mening via onderstaand comment box of via mijn facebookpagina.