Leef je om te werken of werk je om te leven?

Worklife balance 3

Een aantal weken geleden had ik met een aantal van mijn broeders een gesprek over werk. We spraken over wat werk voor ons betekend. De overheersende mening was dat we werken om te leven. Wij werken zodat we de middelen kunnen vergaren om na het werk te leven. Zodat we kunnen genieten met onze partner, broeders, familie en onszelf. Ik was het hier tot voor kort  roerend mee eens, de laatste tijd denk ik er anders over.

De Bijbel en werk

Deze vraag gaat al ver terug. Wanneer Adam en Eva volgens de Bijbel uit het paradijs worden gezet krijgen ze de boodschap mee dat ze levenslang zullen moeten zwoegen om aan de kost te komen. Dat de aarde distels en doornen zal voortbrengen en dat zij ‘in het zweet van uw aanschijn’ hun brood zullen eten (Genesis 3: 17-19). In dezelfde Bijbel wordt bij Genesis 1:2 gesproken over hoe god de hemel en aarde schept en het aanschouwt als een sieraad en ‘zag dat alles wat Hij gemaakt had heel goed was’. Hieruit blijkt dat god duidelijk plezier en voldoening haalt uit zijn werk. Misschien niet vreemd dat vooral de situatie van Adam en Eva overheerst. Dat werk moeilijk, onafwendbaar is en het liefst vermeden wordt. Werk kan echter ook interessant, uitdagend en levensvervullend zijn, zoals het werk van God. Maar wij zijn geen goden of toch wel?

Werken om te leven

De afgelopen 20 jaar werkte ik om te leven. Hetzij via bijbaantjes naast mijn studie, hetzij via fulltime werken als marktonderzoeker. In mijn werk was ik een gemotiveerde werknemer en haalde ik plezier uit mijn werk. Ik was echter niet betrokken bij mijn werk. Ik werkte nooit over en hield er niet van om iets extra’s te doen voor de organisatie en mijn werk. Ik werkte om te leven. In deze periode dacht ik ook dat dit de enige juiste manier was om te leven. Mensen die leven om te werken zijn workaholics en kunnen het leven niet waarderen. Inmiddels weet ik beter.

Ik ben erachter gekomen dat deze tegenstelling niet bestaat. Wij creëren deze tegenstelling om onze keuze voor onszelf te rechtvaardigen. Stel je voor je zit in een baan waar je het niet naar je zin hebt en waarvan je weet dat je niet het beste uit jezelf haalt. Maar je hebt wel een vast contract en verdient veel geld. Je weet  dat je liever iets anders doet, maar je werkt om te leven. Er is geen ruimte voor een uitdagende en levensvervullende baan. Andersom geldt hetzelfde, als je een levensvervullende en uitdagende baan hebt hou je jezelf voor dat je geen ruimte hebt voor een bevredigend sociaal leven. Het lijkt zelfs wel goed te klinken, je maakt een keuze! Want het leven is een trade-off.

Hoeveel risico ben jij bereid te nemen?

Ja keuzes maken is goed, als jij het niet doet worden de keuzes voor jou gemaakt. Maar dit is echter geen trade-off! Deze overtuiging is geen reden werk te doen waar je geen voldoening uithaalt en waar je talenten onbenut blijven of om je sociale leven te verwaarlozen. De ware trade-off gaat om iets anders, namelijk risicovermijding. Hoeveel risico ben je bereidt te nemen? Ben je bereidt om de veilige, warme haven van je vaste baan op het spel te zetten of ruimte voor je sociale leven in te bouwen door je leven anders in te delen? Als we de ware motieven achter onze overtuiging verkennen dan weten we in ieder geval waarom we bepaalde (carrière) keuzes maken en kan je een bewuste keuze maken. Dat is weer belangrijk voor je geweten en zielenrust. Zo blijkt dat mensen aan het eind van hun leven vooral spijt hebben dat ze niet trouw waren aan hunzelf en hun dromen niet hebben gevolgd. Ze hebben spijt dat ze zo hard gewerkt hebben en daardoor contact met familie en vrienden miste en zichzelf niet toegestaan hebben om gelukkiger te zijn.

Jezelf geluk gunnenWorklife balance 2

Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat werk en privé één zijn en dat je daar geen keuze in hoeft te maken. Je kan zowel voldoening als geluk uit je werk en privéleven halen. Simpel gezegd heeft iedereen er baat bij als jij je goed voelt in je werk waar je voldoening uit haalt en tevens een sociaal leven hebt waar jij gelukkig van wordt. De enige vraag die ertoe doet is:
Gun ik mijzelf een gelukkig een goed leven?

Wil jij werken aan je eigen werk/prive balans bezoek dan mijn website.

Intelligent, slim en/of wijs

Wijs 2

In de afgelopen jaren heb ik een theorie ontwikkeld over intelligentie, slimheid en wijsheid. Ik kwam hierover tot inzicht, omdat mensen om mij heen weleens de neiging hebben om mij te zeggen hoe slim ik ben. Dit slaat dan meestal op de verschillende studies die ik heb afgerond, hoe ik dingen aanpak en over mijn filosofische inborst. Dit gaf mij stof tot nadenken en ik kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk helemaal niet zo slim ben en dat er belangrijke verschillen zijn tussen intelligentie, slimheid en wijsheid.

Aandacht voor intelligentie?

Deze drie termen worden nogal eens door elkaar heen gehaald en worden vaak verschillend gewaardeerd. Intelligentie lijkt voor een deel aangeboren te zijn en is voor een deel te ontwikkelen. Zo kan je intelligentie bijvoorbeeld tussen de 90 en 110 zitten. Als je genoeg gestimuleerd wordt en jezelf ontwikkeld zou je op 110 kunnen komen, maar 90 is ook mogelijk. Slimheid en wijsheid zijn twee aspecten die los van intelligentie staan en die naar mijn idee nagenoeg niet aangeboren zijn. Het interessante hiervan is dat er enorm veel aandacht is voor intelligentie, terwijl dit aspect het minst beïnvloedbaar is.

Niet zo slim

Ik zie intelligentie als een aangeboren potentie binnen een range. Slimheid zie ik als een aspect dat aangeeft in hoeverre je je intelligentie in kan zetten om je doelen te bereiken. Wijsheid zie ik als een aspect dat aangeeft in hoeverre je je intelligentie ‘verstandig’ en integer gebruikt. Zo kan een dictator bijvoorbeeld heel intelligent en slim zijn, maar de wijsheid om goed voor zijn volk te zorgen kan ontbreken. In mijn eigen situatie kan ik het als volgt vertalen: ik ben redelijk intelligent, scoor HBO+ op de testen en ben mentaal goed ontwikkeld. In de loop der jaren heb ik ook redelijk wat wijsheid opgedaan. Ik vind het belangrijk om integer te zijn naar mijzelf en naar anderen en kies vaak voor de ‘juiste’ keuze en niet de makkelijkste keuze. Ik vind mijzelf echter niet slim. Mijn keuzes mogen dan wel integer en moedig genoemd worden, maar niet echt slim. Zo weet ik nu goed wat ik wil en hoe ik het zou kunnen bereiken, ik heb alleen moeite om mijn doelen daadwerkelijk te bereiken en resultaten te bereiken.

Slim gecombineerd met wijs

Naar mijn idee is intelligentie minder belangrijk dan slimheid en wijsheid. Het gaat er niet om wat je in potentie hebt, maar wat je ermee doet. Heel veel potentie zonder er gebruik van te maken is alleen maar een verloren belofte. Dit houdt in dat je helemaal niet beperkt hoeft te worden door je intelligentie. Zo kan iedereen zijn eigen doelen behalen en verstandige keuzes maken. Naar mijn idee word je het gelukkigst als je slimheid kan combineren met wijsheid. Dan bereik je de doelen die je wil bereiken en doe je dat op een manier waar je trots op kan zijn.

Hoe zie jij jouw intelligentie, slimheid en wijsheid?

 

Wil je meer weten over persoonlijke ontwikkeling voor mannen bezoek dan mijn website Moedige Mannen.

Band of Brothers

Broeders

De serie “Band of Brothers” zal bekend zijn bij veel mannen. Het waargebeurde verhaal gaat over een Amerikaanse compagnie elite commando’s die boven Frankrijk worden gedropt tijdens D-Day. Zij hadden ondanks enorme verliezen Hitlers Adelaarsnest veroverd. Door hun moed en samenwerking hebben ze heroïsche daden kunnen verrichten. Hoewel het leger voor veel mannen ver van de realiteit staat, is broederschap voor elke man van belang.

Loyaliteit

Werken in het leger is een van de weinige situaties waarin mensen hun leven moedwillig willen geven voor een ander. Waar komt die loyaliteit vandaan? Het leger is er erg goed in om mannen te trainen en te laten werken als een groep. Mannen in het leger hebben een speciale band. De constante focus op de groep i.p.v. het individu in combinatie met de extreme omstandigheden creëert de bijzondere situatie dat mannen buiten zichzelf uit kunnen stijgen en hun leven letterlijk geven voor een ander. Daarnaast geeft het je een gevoel dat je bij een hechte groep hoort en dat de man naast je ook bereidt is zijn leven voor jou te geven.

Groepsdieren

Nu is het leger een vrij extreem voorbeeld. Het leger functioneert simpelweg beter als de manschappen goed samenwerken en er trouw en loyaliteit naar elkaar is. Toch is dit niet anders dan in het alledaagse leven. Mannen hebben baat bij een broederschap. Uit onderzoek blijkt dat het regelmatig in contact zijn met je broeders een positieve uitwerking heeft op je gezondheid en welzijn. Wij hebben het ook gewoon nodig om bij een groep van gelijkgestemden te horen. Wij zijn groepsdieren. Wij zijn echter vaak veel minder bezig met onze tribe dan onze wederhelft. Als je jong bent dan gebeurt het vaak nog wel. We doen dan vaak aan sporten in groepsverband, uitgaan etc. Als we ouder worden raken we vaak een groot deel van onze broeders kwijt, omdat we druk zijn met werk, vrouw en kinderen. Daarnaast bepaald de vrouw vaak de ‘sociale agenda’. Dan ga je alleen nog maar met stelletjes uit en wordt je gekoppeld aan de man van de vriendin van je vrouw, omdat hij ook van ‘bier en voetbal’ houdt.

De kracht van mijn tribe

Mijn eigen mannen tribe gaat al een lange tijd terug. Een deel van mijn broeders ken ik al vanaf mijn vijfde jaar en het andere deel vanaf mijn zestiende. Toen ik inmiddels al een aantal jaar een relatie had met mijn vrouw merkte ik ook dat de contacten met mijn tribe wat minder werd. Ik was veel met mijn vrouw bezig. Niets mis mee, goed zelfs, maar er was te weinig ruimte voor anderen. De laatste jaren ben ik weer meer in contact met mijn tribe. Zo game ik elke maand met een aantal broeders, gaan we naar de bioscoop en waar mogelijk uit eten. Twee broeders hebben zelfs een camper gekocht om met de tribe op pad te gaan! Het is gewoon relaxt om ontspannen met mijn broeders bezig te zijn. Er is ook weleens spanning en competitie, maar dat hoort er ook bij.

Win-win-win-win situatie!

Dus maak ruimte voor je broeders. Je kan hier een bewuste keuze in maken, ook als je het druk hebt. Neem het voortouw en wacht niet af. Met een beetje moeite en goede wil kan je regelmatig met je broeders optrekken. Als je bijvoorbeeld afspreekt één keer in de maand iets te doen dan stuur je aan het begin van de maand iedereen een bericht met een aantal data en dan kom je al een heel eind. Er kan eerst weerstand komen van bijvoorbeeld je vrouw of vriendin, omdat ze het simpelweg niet gewend is dat je wat vaker weg zult zijn en dat ze minder aandacht krijgt. Desondanks zal ook zij de voordelen merken van een man die midden in zijn tribe staat. Tijd doorbrengen met je tribe is goed voor je gezondheid en welzijn en helpt jou een betere man te worden. Hier hebben jij, je vrouw, je kind en je werk baat bij. Kortom een win-win-win-win-situatie! Waar vind je dat nou nog tegenwoordig!

Hoe ga jij om met je tribe? Laat je reactie onder aan mijn blog achter of op mijn Facebookpagina.

Zin geven aan je leven

 

Zingeving 1

Onlangs kopte de Telegraaf ‘Hoezo midlifecrisis?’. In dit artikel vertelt een coach dat mannen tussen de 35-50 jaar niet meer zoeken naar een jonge mooie vrouw of een sportwagen, maar op zoek gaan naar zingeving. De coach geeft aan dat je er wel moed voor nodig hebt om voorbij je ego te kijken en echt onderzoek te doen naar jezelf. In deze blog zal ik dieper ingaan op zingeving en hoe het past in het leven van de moderne man.

Zin geven

Mensen zijn al decennialang bezig met zin geven aan hun leven. Dat gebeurde al bij de eerste concepten van goden, zoals Gaia (moeder aarde) en bij de vele Egyptische, Griekse en Romeinse goden. Daarna kwamen de religies zoals het christendom, jodendom en de islam. Naar mijn idee zijn dit allemaal vormen van zingeving. Waarschijnlijk vanaf het moment dat mensen bewust werden van hun eigen bestaan begon men de essentiële vragen te stellen: Wie ben ik en wat is mijn plek in deze wereld? Ik ben er dan ook van overtuigd dat de mensen de goden hebben gecreëerd i.p.v. de goden de mensen. Goden en religie geven houvast en zekerheid in onze complexe wereld. Het is een manier om de wereld beter te begrijpen. Tegenwoordig is een geloof niet meer vanzelfsprekend. Hoe ga je dan als man om met de onzekerheden van het leven?

Maslow Pyramide van fundamentele behoeften

Maslow was een Amerikaanse wetenschapper die rond de jaren ‘50 van de vorige eeuw de theorie van fundamentele behoeften heeft beschreven. Dit vind ik een boeiende theorie. De theorie stelt dat alles wat een mens doet terug te voeren is op vijf basisbehoeften.  Volgens Maslow kan men het volgende hoger niveau pas bereiken als er in bepaalde mate voldaan is aan het eerdere niveau. Zo is het duidelijk dat er tijdens de Tweede Maslow pyramideWereldoorlog vooral fysiologische behoeften waren: eten, drinken, slapen en gezondheid. Kortom in leven blijven. Na de Tweede Wereldoorlog lag de focus op opbouwen en zekerheid  creëren voor stabiliteit op de lange termijn. In de jaren ‘60-‘70 lag de nadruk op sociale acceptatie en sociale relaties. Er waren veel demonstraties voor gelijke rechten, het was de ‘hippie tijd’ en er was meer aandacht voor sociale relaties. Vanaf de jaren ‘80 werd waardering en erkenning steeds belangrijker. Mensen wilden carrière maken, een goede studie volgen etc. Nu begint zelfontplooiing een steeds belangrijkere rol te spelen. Gezien deze ontwikkelingen kan je ook zien waar de uitdagingen van elke generatie vandaan komt. Iedere generatie wordt door andere factoren gemotiveerd. Daar komen de uitspraken van voorgaande generaties zoals ‘verwende jongeren’ en ‘gewoon werken voor je geld’ vandaan. Sociale acceptatie en waardering is niet meer genoeg. Wij willen ons volledig kunnen ontwikkelen en willen niet gewoon leven, het leven moet ook ‘zin’ hebben. Het lastige is dat we tijdens onze weg naar de top een aantal ankers zijn kwijtgeraakt, zoals religie, vaste rollenpatronen en vast werk. Vandaar dat een van de grootste hangijzers van deze tijd onze identiteit is. Wie ben ik en waar sta ik voor?

Zelfontplooiing

De fundamenten van onze pyramide schudden. In de fysiologische behoeften kunnen we nog vrij goed voorzien, maar zekerheid, sociale acceptatie en waardering zijn nu in het geding. Wat in vele jaren is opgebouwd lijkt afgebroken te worden of is dit nodig om tot zelfontplooiing te komen? Tegenslag kan een sterke brandstof zijn voor ontwikkeling. Om daar optimaal gebruik van te maken is echter een periode van contemplatie nodig. De mensen moeten de ruimte krijgen om te wennen aan de nieuwe realiteit waarin de overheid een minder grote rol speelt, er geen afgebakende rollen tussen man en vrouw meer zijn, religie een kleinere rol speelt en werk flexibel is. Kortom mensen worden meer op zichzelf aangewezen. Dit zijn ideale omstandigheden voor zelfontplooiing! Als wij als maatschappij ervoor kiezen om een periode niet mee te rennen in de rat-race van welvaart en economische ontwikkelingen en in plaats daarvan mensen de ruimte geven om zichzelf te ontdekken en om hun plek in de wereld te bepalen dan kunnen wij als maatschappij en wereld veel grotere stappen maken.

Zingeving 2.0

Het zou mooi zijn als de maatschappij en de overheid mee zouden werken, maar daar kan je uiteraard niet op wachten. De maatschappij hobbelt altijd achter de ontwikkelingen aan en wij vormen gezamenlijk de maatschappij. Kortom zingeving begint bij jezelf.

Het is best een bijzondere tijd waar wij in leven waar een vrij groot deel van de bevolking atheïst is. Het feit dat je atheïst bent betekent niet dat je geen zingevingsvragen hebt, je hebt alleen geen blauwdruk waar je op terug kan vallen. Het biedt echter ook een kans om zelf op ontdekkingstocht te gaan. Dit begint bij tijd te nemen voor jezelf, tijd nemen om te reflecteren. Dit kan bijvoorbeeld door meditatie, in rust zitten en alles op je af laten komen wat naar boven komt. Op dat soort momenten creëer je ruimte voor jezelf. Je kan bijvoorbeeld ook boeken lezen over persoonlijke ontwikkeling en/of sparren met bijvoorbeeld vrienden, je vader of een coach. Je kan het ook in de creativiteit zoeken met  bijvoorbeeld het maken van een mindmap waarin je de belangrijkste elementen in je leven kan verwerken zodat je een rode lijn kan ontdekken.

Zin geven aan je leven is tegenwoordig erg belangrijk. Al is het alleen maar omdat onze behoeften in andere zaken al grotendeels is voldaan. Als wij dit accepteren en de oude systemen los kunnen laten komt er ruimte om  nieuwe mogelijkheden en kansen te verkennen. Dit begint bij jezelf. Geef jezelf de kans te worden wie je wil zijn.

Wil jij ook worden wie je wil zijn? Bezoek dan voor meer informatie mijn website Moedige Mannen coaching.

 

 

 

Een probleem is een probleem als je het als een probleem ziet

problemen-1

De zaterdag voor kerst was zo een dag. Ik zat toen in een drukke periode: nieuwe ontwikkelingen voor Moedige Mannen coaching, een nieuwe jongere die ik vrijwillig coach wat niet lekker liep, mijn vrouw en moeder in het gips, huishoudelijke taken, druk vanuit het UWV en de drukte van de feestdagen . Kortom, ik was  druk. Deze betreffende zaterdag had ik een coaching training in Utrecht en zou ik ‘s avonds om 22.00 naar de nieuwe Star Wars film gaan en mogelijk daarna nog de stad in. Ik maakte mij erg druk om deze dag, zou het niet teveel zijn? De training was uiteindelijk pittig, maar ook interessant en leerzaam. Star Wars was beter dan verwacht en daarna nog even de stad in geweest. Ik had genoten van de dag. Waar maakte ik mij druk om?

Hoofdzaken

problemen-2Dit soort situaties komen bij mij nogal eens voor, zeker in drukke periodes. Ik ga dan teveel in mijn hoofd zitten, terwijl ik het beste ben als ik dingen gewoon doe en er niet teveel over nadenk. Ik merk dat ik een probleem van dingen maak die eigenlijk helemaal geen probleem zijn. Hierdoor kan ik van leuke en interessante dingen moeilijkheden en problemen maken. Op het moment dat de dag aanbreekt merk ik dat het allemaal wel meevalt. Het lijkt zonde van de energie en moeite, je druk maken om dingen die eigenlijk geen probleem zijn.

Onbewust

problemen-3Ik ben blijkbaar niet de enige. Uit een onderzoek van ING blijkt dat 25% van de mensen zich minder druk wil maken in 2017. De oorzaak ligt, naar mijn idee, dat wij teveel denken. Vooral in het Westen zijn wij heel erg gericht op ons denkvermogen. Wij vergeten gemakshalve dat van alles wat wij doen slechts een paar procent bewust is. Dat betekend dus dat wij bijna alles onbewust en intuïtief doen. Wij doen echter heel erg ons best om met die paar procent bewustzijn die hele poel onbewustzijn te beheersen. Dat kan weleens frustrerend worden en problemen veroorzaken die er niet echt zijn, vooral als het druk is.

Intuïtie

Om dit tegen te gaan is het belangrijk om ‘los te laten’. Belangrijk hierin is het vertrouwen in jezelf te krijgen, dat je alles aankan wat er op je pad komt. Mocht dat onverhoopt niet lukken dan los je het probleem op dat moment wel op. Daarnaast is het goed om meer in contact te komen met  jezelf, je gevoelens en je intuïtie. Dit helpt om bovenstaande te realiseren. Dit kan bijvoorbeeld door yoga, meditatie, sporten of coaching. Meditatie heeft mij goed geholpen.

Sinds deze blog houd ik mijzelf ook elke keer voor dat een probleem een probleem is als je er een probleem van maakt.

Wat vrouwen willen…

vrouwen-4

Een aantal jaar geleden heb ik de film ‘What women want’ gekeken die ik erg grappig en interessant vond. Toen ik bedacht dat ik een blog over vrouwen wilde schrijven kwam deze film meteen naar boven. De film gaat over een man (Mel Gibson) die door een ongeluk het vermogen krijgt om de gedachten te horen van vrouwen.  Hij gebruikt zijn nieuwgevonden kracht om zijn nieuwe  vrouwelijke manager (Helen Hunt) te manipuleren. Uiteraard worden ze verliefd, krijgt hij spijt en verliest hij zijn kracht en leven ze daarna lang en gelukkig. Geef toe, ook jij zou wel graag willen weten wat vrouwen denken (of juist niet ;-)). Maar wat denken en willen vrouwen nou echt? Hoewel het een onmogelijke vraag te beantwoorden is en de kans op generalisatie groot is, ga ik toch een poging wagen in deze blog.

Prins op het witte paard

Als je onderzoeken naleest dan blijkt dat de moderne vrouw niet op zoek is naar het stereotype ‘macho’ man, maar meer op zoek is naar mannen met humor, karakter, empathie en mannen die zichzelf durven te zijn en zich durven te uitten. Dit klinkt goed! vrouwen-1We kunnen eindelijk onszelf zijn, we hoeven geen macho meer te zijn. Dit geldt vooral voor de lange termijn relaties. Maar schijn bedriegt. Onderzoeken worden voornamelijk gedaan door zelfrapportage; wat men daadwerkelijk doet en zoekt kan erg verschillend zijn.  Ik denk dat vrouwen, als het erop aan komt, moeite hebben met mannen die zichzelf durven te zijn, zich kwetsbaar durven op te stellen en ook weleens een ‘emotioneel wrak’ kunnen zijn (hier hebben andere mannen overigens ook vaak moeite mee).
Zo schreef Brene Brown in haar boek ‘De kracht van kwetsbaarheid’ over een man die haar bezocht tijdens een lezing. Hij gaf aan dat ze alleen over vrouwen sprak alsof mannen niet kwetsbaar kunnen zijn. Hij zei dat zijn vrouw en kinderen hem graag een prins op het witte paard zagen, zolang hij er maar niet afviel, dat kon niet. Het opende haar ogen. Zij dacht tot dan toe dat kwetsbaarheid en schaamte geen rol speelde bij mannen. En zij is nog wel een wetenschapper, weliswaar Amerikaans, maar toch.

Man 2.0

Wat wil een vrouw dan wel? Naar mijn idee zoeken vrouwen tegenwoordig naar een man met ‘krachtige kwetsbaarheid’, oftewel Man 2.0. Man 2.0? Ja, dat is een man die zich kwetsbaar durft op te stellen, de moed heeft om zichzelf te laten zien, daar trots op is en voor zichzelf opkomt. Tegelijkertijd een man die zich kan inleven in zijn vrouw en begrip kan tonen. Daarnaast stiekem toch ook wel een man die voor haar kan zorgen en haar beschermt (voelt toch wel goed). Het lijkt op een balanceeract tussen oerman en watje. Teveel macho en je wordt gezien als een ongevoelige klootzak, teveel emotie en je wordt gezien als een homo of een wijf. Hoe breng je dit in balans?

Mannen emancipatie

vrouwen-5Verandering begint bij jezelf. Vrouwen zijn, na duizenden jaren bezit te zijn van mannen, in korte tijd veel verandert door de broodnodige emancipatie. Mannen hebben niet hetzelfde proces doorgemaakt. Mannen waren de dominante groep, dus er was simpelweg geen urgentie voor verandering. De rol van de vrouw is veranderd en neemt (gedeeltelijk) de rol  van de man over.  Omdat de man zijn rol niet of weinig heeft aangepast komt er conflict. De man voelt zich bedreigt en onzeker in zijn eigen rol/domein. Mannen het wordt tijd om een inhaalslag te maken! Verzamel je moed om je positie en verantwoordelijkheid in je relatie te nemen.

Balans

De andere kant van de munt is dat vrouwen ruimte moeten geven voor mannen om hun rol in de relatie op zich te kunnen nemen. Realiseren dat je man/vriend onzeker kan zijn in zijn rol betreffende werk/inkomen, seks en emoties. Vertrouw je man erop dat hij zijn positie inneemt als jij meer loslaat. Hierdoor zal de relatie meer in balans komen waar jullie beiden baat bij zullen hebben.

 

Heart of men – De kracht van mannen deel 3

delen-is-verbinden

In deze serie van drie gastbloggen kan je een verslag lezen over ‘Heart of Men’ een mannenworkshop georganiseerd door Ton van der Kroon en Jan Roelofs in Orval België. Deze week het laatste en derde deel uit de serie.

Opnieuw boos op Ton

Om half vier die nacht word ik wakker. Opnieuw boos op Ton. Hij was natuurlijk niet voor de zweethut omdat er onvoldoende aandacht voor zijn Jeruzalem verhaal was. Ego. Ik lig er een tijd over te denken en schrijf het een en ander op. Dan wordt hij ook wakker en we hebben het er over. Het klaart de lucht, wat zojuist nog een onoverkomelijk probleem scheen, vervaagt zonder veel lading naar de achtergrond.

Zaterdagmorgen opnieuw een mooie deelcirkel. Na een uur moet er iemand naar de wc, we zullen een korte pauze nemen en dan weer verder gaan. Ik wacht tot iedereen er weer is, wil graag het verhaal van Frans laten horen, dit lijkt me daarvoor een uitgelezen moment. Maar de groep valt opnieuw uit elkaar, na twintig minuten zijn we nog niet compleet. Gert stelt voor elkaar te gaan masseren. Nee bedankt. Ik word steeds bozer en verlaat de zaal. “Ik zie jullie om half een wel weer bij de lunch”. Beneden zie ik Ton en Jan V bij de thee staan praten. Ik zeg dat ik dit niet leuk vind en nu naar buiten ga.

Ik loop naar de bron en ga daar opnieuw op het bankje zitten. Wat is er aan de hand? Waarom ben ik hier nou zo ontzettend boos over? Ik bid om helderheid en dan beginnen heel langzaam wat stukjes op hun plaats te vallen. Er ontstaat ruimte om de bal van boosheid in mezelf en ik schrijf in mijn dagboek: “Wat ik te geven heb is niet welkom”. Het is nog niet eens dat ik afgewezen word, er is gewoon niemand om het te ontvangen. Een golf van verdriet welt in me op en tal van momenten schieten voor mijn ogen langs waarop deze pijn werd aangeraakt maar onmiddellijk weer werd weggestopt achter zelfveroordeling. “Ik doe het ook niet goed.” “Ik ben ook niet handig genoeg.” “Ik doe ook niet genoeg mijn best.”

Op dit moment kan ik bij de pijn blijven en ik huil met grote snikken. Mijn tranen vloeien in de bron. Het lucht me op, ik voel meer ruimte van binnen, maar het is nog niet over. Ik voel me strak en nijdig. Hier moet ik iets mee in de groep.

Even later aan de lunchtafel ben ik zwijgzaam en zit ik te broeden op de knoop die ik van binnen voel. Het gesprek gaat over hoe laat we weer beginnen. Wat mij betreft kan het niet vroeg genoeg. Half twee? Het wordt twee uur.

“Kick some ass”

Om twee uur zit ik op de vensterbank in de zaal. Paolo komt naar me toe: “kick some ass” fluistert hij me toe. Als iedereen in de cirkel zit pak ik als eerste de stok. Wat een prachtig instrument is dit toch, de praatstok die ik vasthoud, waarmee ik weet dat ik de tijd heb om de juiste woorden te vinden. Ik begin te praten en de woorden stromen vanzelf. Hoe ik nu ontdek welke knoop er in me zit: niet ontvangen worden in wat ik te geven heb. Hoe lang dat thema al in mijn leven speelt, al vanaf mijn vroegste kindertijd. Dat ik besef hoe dit door de spiegel van de anderen word aangeraakt. Hoe pijnlijk die kwetsbaarheid voelt. En toch ook: hoe heilzaam het is om die te laten zien. Opnieuw huil ik, diep van onder uit mijn buik. Door mijn tranen heen kijk ik de andere mannen aan. Ik zie hun geraaktheid, hun pijn, hun verdriet, hun kwetsbaarheid.

Verbondenheid

Het is voor mij een moment van grote verbondenheid. Misschien wel voor het eerst in mijn leven dat ik me in dit verdriet niet meer alleen voel staan. Ik leg de stok neer.

Jan met de baard zegt dat hij dit waardevoller vind dan welke zweethut ook. Paolo zegt dat hij opnieuw verrast is: hij denkt dat er boosheid en verwijt komt, maar er komt iets van binnenuit, erkenning, opening van emoties. Mooi.

Ik voel me zachter worden. Dankbaarheid voor dit onnavolgbare proces. Dit is waarvoor ik hier ben. Ik kan het van tevoren niet verzinnen, het overkomt me en tegelijkertijd besef ik dat ik er mee instem. Heart of Men.

Toch de zweethut in?

En dan wordt opnieuw de zweethutvraag gesteld: gaan we nu dan toch het vuur aansteken en samen de hut in? Zoals gepland? Of gaan we de hut weer afbreken, en maken we dáár ons ritueel van? Die laatste mogelijkheid krijgt de meeste instemming.

We lopen naar de zweethutplek en voor ik er erg in heb trekt iedereen zijn kleren uit. We gaan de hut in en sluiten de deur. Het is pikdonker. Stil. Niet warm maar ook niet koud. Ik denk aan al die keren, jaren geleden, dat ik het in de hut heet had, benauwd, angst voelde dat ik het niet langer vol zou houden. De vernedering die ik voelde die keer in Frankrijk, met Archie Fire Lame Deer toen het zo heet was dat ik er echt uit moest, maar de andere mannen nog wel een ronde bleven zitten. Nu hoef ik mijn kaken niet op elkaar te klemmen. Ik kijk met open ogen maar zie niks. Af en toe zegt iemand wat. We zingen “I am sailing” zonder veel tekstbeheersing. Ik voel een klein beetje zweet op mijn huid. Geleidelijk aan wordt het benauwd. Tijd om de deur weer open te doen.

We gaan allemaal naakt op de brandstapel staan en roepen de zeven richtingen aan. We dansen rond het vuur dat er nog niet is en dan steek ik het aan. Eerst kleine vlammetjes maar al snel grijpt het vuur om zich heen. Hitte op onze naakte huid. Af en toe keren als het te pijnlijk wordt.

Dan trekken de eersten de kleren weer aan. Ik zit nog een tijd bij het vuur. Gert trommelt. Anderen praten zacht. Wuivend gras. Vogels. Wolken. Vlammen. Een zucht.

Met het water waarmee we de hete stenen hadden zullen begieten, doven we nu het vuur. We lopen terug. Opnieuw tijd voor een maaltijd. Wat eten we als mensen toch veel.

Sjamanen

’s Avonds zijn we welkom bij de andere groep, de sjamanen van Frank en Cathy Coppieters. Voornamelijk vrouwen. Pieter gaat niet mee: hij heeft er geen probleem mee om letterlijk naakt te zijn, maar zich figuurlijk bloot geven, daar is hij nog niet aan toe.

We hebben geen idee wat ons te wachten staat maar we worden onthaald met een sjamanistisch ritueel: smudging, klankschalen, trommels, gezang. Ik probeer het te begrijpen maar dat lukt me niet en ik geef me er maar aan over. De sjamanengroep heeft een compleet programma voor ons maar wij hebben niks voorbereid. Jan V. heft een lied aan, we zingen wijfelend mee maar het voelt allemaal wat klungelig. Toch staan de vrouwen van de groep ons stralend en dankbaar aan te kijken. Uitvoerig huggend nemen we weer van elkaar afscheid.

Aanwezig

Tijd voor een biertje. Ik voel me nog wat incompleet en maak het niet te laat.

Opnieuw is het de nacht die helderheid brengt. In de stilte en het duister kijk ik terug op de afgelopen dag en besef hoe waardevol het is wat we hebben gedaan. We hebben onszelf in onze naaktheid aan de vrouwen laten zien. We hebben niks “gedáán” maar we waren aanwezig. We konden de vrouwen ontvangen. Zonder het programma meteen naar onze hand te moeten zetten.

Daardoor hebben we – Pieter ook, die er niet bij was – de ruimte opengetrokken, waardoor er iets binnen kon stromen.  Ik weet nog niet precies wat dat ‘iets’ is maar vermoed dat het met het verhaal van de Maiden King te maken heeft. Frank heeft, uitgedost als oude vrouw in het hutje dat Ivan verder de weg wijst, ook ons de weg verder gewezen. Naar de koffer in de wortels van de oude eik, waarin een haas zit, die een eend bevat, waarin het ei zit waarin de liefde van de Maiden Tsar is opgeborgen. Deze beelden wijzen mij de weg voor de komende tijd, en niet alleen mij, denk ik. Ik lees net het bericht van Paolo over zijn ontmoeting met zijn geliefde, en volgens mij heeft hij ook iets van de inhoud van dat ei teruggevonden en teruggegeven…

De volgende ochtend vertel ik wat over mijn inzichten, over waar we als samenleving in zitten – een gigantische transformatieritueel dat loopt van 1987 tot 2036, de periode dat het zwarte gat in het centrum van de Melkweg, de ‘zetel van Isis’, voor ons vanaf de aarde zichtbaar is. Een ‘Window of Change’, dat zich eens in de 26.000 jaar opent. Deze dagen  zijn we met z’n elven ook in dat zwarte gat gedoken. We hebben iets geleerd en misschien ook iets gekeerd, maar zijn nog niet klaar. We zitten midden in het verhaal. Een nieuwe mythe ontstaat?

Ik lees als afronding een citaat van Robert Bly voor: “We are, at the moment, almost incapable of a mythological understanding of the world. That understanding is not behind us, but ahead of us. It does not involve adversarial thinking, but the sort of double vision that develops in the Underworld.”

Auteur: Jan Roelofs
Verslag mannenworkshop Heart of Men

Heart of men – de kracht van mannen

delen-is-verbinden

In deze serie van drie gastbloggen kan je een verslag lezen over ‘Heart of Men’ een mannenworkshop georganiseerd door Ton van der Kroon en Jan Roelofs in Orval België.

De tranen stromen over mijn wangen en ik kijk de kring rond. Ik zie tien mannen die allemaal op hun manier geraakt zijn door wat ik net heb verteld. Jan met de baard – een van de vier Jannen in de groep – pakt de stok en zegt dat hij mijn kwetsbaarheid waardevoller vindt dan wat voor geweldige zweethut ook. Ik knik. Ja, hier gaat het om.

Heart of Men

Waar gaat het om? Waar zijn we mee bezig? Die vragen stel ik me tijdens de eerste drie dagen van onze mannenvierdaagse “Heart of Men” vaak. Zo vaak dat ik me voorneem: dit nooit weer. Dit is de laatste keer dat ik hieraan meedoe. Dit moet ik niet meer willen: vier dagen met mannen samen, zonder programma, alleen maar met een talking stick. Mooi idee ja, om zo samen de leegte in te gaan, het gebied te betreden waar we het niet meer weten, alleen de man die de talking stick vasthoudt praat, de rest luistert. Van de vorige twee keer weet ik dat dat leidt tot momenten en gebeurtenissen die je werkelijk van tevoren niet kunt verzinnen, maar die achteraf toch een wonderlijke diepte en een magische samenhang blijken te hebben.

Ja, de vorige twee keer liep het goed af, maar dat is toch geen garantie? Deze keer is het moeras waar we in komen zo verstikkend modderig en zijn de suggesties om in actie te komen zo vruchteloos dat ik op zaterdagmorgen alle hoop opgeef. O ja, de trance dans met Gert was mooi, van Pieter leerde ik de Wim Hof ademhaling, met Wim deden we een soort opstelling waardoor zijn vader eindelijk van zijn nek af ging, tijdens de talking stick rondes werden er vele ontroerende en mooie dingen gedeeld, Jan de B. bracht ons in contact met de innerlijke cobra, individueel zijn er best mooie dingen gebeurd, maar het groepsproces slaat nergens op en gaat nergens heen.

Maiden Tsar

Ik heb echt mijn best wel gedaan. Op donderdag doe ik voor het eerste de suggestie om toe te werken naar een zweethut, die we met respect voor de Indiaanse traditie toch op onze eigen manier willen gaan invullen. Algemene instemming: ja, laten we dat gaan doen. Ik doe wat praktische voorbereidingen, maar voel nog niet dat dit inderdaad aan de orde is. Nou ja, zal wel komen, vrijdagavond, zaterdagavond?
Op donderdagmiddag doe ik nog iets anders wat ik al lang van plan was: ik vertel het verhaal van de Maiden Tsar. Een Russisch sprookje waar Robert Bly samen met Marion Woodman een prachtig boek over schreef. Ivan, de hoofdpersoon ontmoet in de Maiden Tsar (de vrouwelije tsaar, ofwel de vrouwelijke koning, een figuur die eigenlijk niet kan bestaan) het Goddelijke Vrouwelijke, maar valt vervolgens in slaap en vergeet haar weer. Na drie pogingen om hem wakker te maken vertrekt de Maiden Tsar en is het aan Ivan om haar liefde voor hem weer terug te vinden. Robert Bly koppelt dit aan de manier waarop we in onze samenleving met het Goddelijke Vrouwelijke omgaan: we zijn de Maiden Tsar al lang geleden vergeten, we zijn collectief diep in slaap.

Ook deze vierdaagse is voor mij weer een poging om mezelf en anderen wakker te schudden, maar hoe geboeid de groep ook naar het verhaal zit te luisteren, ik heb niet het gevoel dat het ‘pakt’. Maar wat verwacht ik dan ook? Ik ben zelf al jaren met dit verhaal bezig, en ontdek er steeds weer nieuwe aspecten in. Neem gefascineerd waar hoe het verhaal zich als het ware in mijn eigen leven ontvouwt. Deze mannen horen het nu voor het eerst. Dan mag ik toch wel een beetje geduld hebben?

Waardeloze, besluiteloze groep

Ja, dat geduld heb ik ook wel, althans, bij vlagen. Maar tien minuten later is het weer helemaal weg, en vind het allemaal maar een onuitstaanbaar slap zootje. Zo kom ik mijn eigen ongeduld, mijn dwingende kant, mijn niet-geworteld-zijn-in-mijn-vrouwelijke-bedding tegen. En vind dat onuitstaanbaar. Pieter zegt het onomwonden: hij vindt dit maar een waardeloze, besluiteloze groep. Aan tafel vertrouw ik hem toe dat ik dat zelf ook vind. Althans… voor een deel.

Dat deel blijft zijn kaarten zetten op de zweethut. Op vrijdagmiddag is het volgens mij zo ver: we gaan de hut opbouwen, het hout verzamelen, de stenen klaarleggen. Ton, met wie ik samen het initiatief voor Heart of Men nam, gaat even zijn eigen weg, zoals hij vanmorgen ook al deed. En ook Gert, het andere lid van ons voorbereidingsteam, heeft andere dingen te doen. Met z’n negenen duwen we de kar met dekens naar de zweethutplek. Mannen gaan het bos in om hout te verzamelen, ik zoek op de vuurplek geschikte stenen bij elkaar. Jan V, Pieter en ik bedekken het houten frame met dekens, Pieter controleert van binnen of de hut donker genoeg is.

Aan de ene kant vind ik het fijn dat we nu buiten zijn en concreet met iets bezig. Gistermiddag gingen we ook naar buiten, maar darden toen een beetje doelloos rond de grote eik. Ik vond het vreselijk, ook omdat ik me fysiek niet in staat voelde in de boom te klimmen, wat de helft van de groep wel deed. “En nu?” dacht ik steeds maar. “Wat gaan we nu doen? Wat is nu de volgende stap?” Geen idee. Het verlossende woord kwam van Ton die zei: “Ik heb zin in een kopje thee.” Ja, laten we thee gaan drinken! Je betreedt samen het onbekende, het zwarte gat, dat gebied waar je niet heen wil en dan is daar een kopje thee. Koekje erbij?

Doel

Nu hebben we gelukkig wel een doel, maar ondanks dat begin ik me al doende opnieuw een beetje unheimisch te voelen. Uiterlijk gezien is het zinnig, maar innerlijk voel ik me leeg, onthand. Alsof de energie in dit plan, die daarstraks in de zaal nog zo duidelijk voelbaar was, wegliep terwijl we de kar met dekens over het hobbelige pad voortduwden.

Het verhaal wordt vervolgd in de volgende blog…

Auteur: Jan Roelofs
Verslag mannenworkshop Heart of Men

De kunst van het maken van keuzes

 

keuzestress-2

Als je vanaf de jaren ‘80 geboren bent heb je het vast weleens gehoord van een familielid of iemand anders: ‘Wat zeur je nou! Je kan alles doen wat je wil dat was in mijn tijd wel anders’. Als je er van de buitenkant naar kijkt lijkt het vooral een luxeprobleem, als je erin zit is het echter wel anders. Keuzes maken is een grote uitdaging. Ik durf zelfs te zeggen: één van de grootste uitdagingen van deze tijd. In deze blog zal ik meer vertellen over keuzes maken en hoe je er (beter) mee om kan gaan.

Keuzestress

De huidige maatschappij, vooral de Westerse georiënteerde maatschappij, gaat erg prat op de eindeloze mogelijkheden. De overtuiging hierin is dat meer keuze leidt tot meer vrijheid en meer vrijheid tot meer welvaart. Tot een bepaald punt gaat bovenstaande overtuiging op, maar niet in de hoeveelheid keuzes dat wij nu hebben. Zelf heb ik wekelijks al keuzestress in het kiezen van boodschappen en maaltijden. Er zijn duizenden gezondheidsgoeroes die van alles beweren, er zijn duizenden producten om uit te kiezen en van alle  producten zijn er tientallen varianten. Wat is lekker, wat is goed, wat mag ik hebben, wat wil mijn vrouw? Als je dit doortrekt naar belangrijke beslissingen, zoals keuze van een studie, partner, werk en zingeving dan kan je zien dat het een vrij groot probleem is. Een mens heeft maar een beperkte hoeveelheid vermogen om keuzes te verwerken. Als je elke dag de keuze hebt wie en wat je kan zijn, hoe maak je dan de juiste keuze?

Keuzes maken

De kunst is dus om de overtollige bagage van keuzes maken te verlichten. Uiteindelijk zijn de meeste keuzes die wij maken niet zo belangrijk. Dan blijft er meer ruimte over voor de echt belangrijke keuzes. De oplossing is eigenlijk erg simpel. Stel jezelf voor zo min mogelijk keuzes. Laat los dat meer beter is. Dit kan je het beste doen door opties simpelweg te elimineren en focus aan te brengen. Gebruik geen apps als Tinder, waarmee je letterlijk van partner naar partner kan swipen, maak boodschappenlijstjes, zet een maximum aan het bekijken van social media en mail per dag en breng structuur in je week door activiteiten in te plannen.  Bekijk vanuit je basis wie je bent, wat belangrijk voor je is en vervolgens kan je betere afwegingen maken. Helaas beweegt de maatschappij vaak de andere kant op en wil het je overspoelen met keuzes en prikkels. Hiervan afsluiten op momenten is dan ook erg belangrijk door bijvoorbeeld sporten, mediteren of lezen.

Mijn ervaring met keuzes

Zelf vind ik het vervelend als ik veel keuzes heb. Ik ben erg nieuwsgierig en doe het liefst alles. Terwijl ik met iets bezig ben denk ik al aan iets anders. Als ik een keuze maak heb ik het idee dat ik iets anders mis en daar kan ik erg gestrest en opgefokt van raken, alsof je constant achter de feiten aanloopt. Daarnaast voel ik ook een zware verantwoordelijkheid als ik veel keuze heb. Als ik een verkeerde keuze maak dan ligt het duidelijk aan mij. Daarom vind ik het fijn als het duidelijk is en ik weinig keuzes heb. Ik kan het mijzelf dan niet aantrekken en eerder vrede hebben met de keuze. Ik hoef geen wereld waarin alles mogelijk is. Ik wil een wereld waarin ik ruimte heb om in te bewegen, maar die wel afgebakend is.

Keuzes: een zegening of een vloek?

Keuzes kunnen je verlammen en de kans op teleurstelling is groter. De andere kant van de medaille is dat als je geen of te weinig keuze hebt, je een zeer beperkt leven leidt zoals bijvoorbeeld in minder ontwikkelde landen of in oorlogsgebieden. In dit soort situaties is het puur overleven. Van beiden kan je erg ongelukkig worden. Er is iets mis met het idee van altijd meer. Dan wordt je namelijk nooit gelukkig, er is altijd iets beters. Gun jezelf keuzes en ruimte, maar overvloed jezelf niet.

Mijn weg naar het coachschap

mm_logo_RGB_020616

Ik ben de afgelopen maanden bezig geweest met het oprichten van mijn coachingspraktijk. Nu is het zover, Moedige Mannen coaching is gestart! Dit lijkt mij een mooi moment om een blog te schrijven over mijn weg naar het coachschap. Ik heb veel geschreven over persoonlijke ontwikkeling, stress, burn-out en de omgeving. In deze blog zal ik meer over mezelf vertellen, hoe ik op deze weg terecht ben gekomen en welke uitdagingen ik ben tegengekomen.

De weg

Mijn eerste stap op deze weg was ruim acht jaar geleden. Ik was toen net afgestudeerd aan de Erasmus Universiteit in Marketing Management. Nog voor mijn eerste baan ging het mis. Ik voelde mij licht depressief, erg verdrietig en wat angstig. Toen besloot ik ondersteuning te zoeken bij een psycholoog. Desondanks dit alles had ik vrij snel daarna een baan als marktonderzoeker bij een private equity fonds. Na twee jaar hier gewerkt te hebben besloot ik ontslag te nemen en ging ik op zoek naar een nieuwe baan. Ik ging op zoek naar een bedrijf waar ik meer affiniteit mee zou hebben en/of een functie die helemaal bij mij zou passen. Beide was helaas niet gelukt. Ik had een baan aangenomen die veel op mijn vorige baan leek. Het eerste jaar ging goed, maar vanaf het tweede jaar ging het snel bergafwaarts en kwam ik overspannen thuis te zitten. Ik ben er toen ruim 3 maanden uit geweest waarin ik helemaal tot rust kon komen en zowel privé als in mijn werk afstand kon nemen. Ik durfde echter niet om echt de diepte in te gaan en aan mijn schaduw te werken. Gevolg was dat ik één jaar nadat ik weer aan het werk ging in een burn-out terecht kwam. Ik was depressief, zag geen uitweg, was soms angstig en in paniek. Op dat moment werd het voor mij duidelijk: dit moet mij niet nog een keer overkomen.

Het omslagpunt

Toen kwam ik op het punt dat ik echt aan mijzelf wilde gaan werken. Ik nam afscheid van mijn psycholoog waar ik al jaren liep, omdat zij mij niet meer verder kon helpen. Ik kon het namelijk allemaal wel relativeren, maar mijn problemen werden daardoor niet minder. Toen ben ik psychodynamische therapie gaan volgen. Bij deze therapie werk je vanuit je emoties en je verleden. Dat was erg heftig, maar dat had ik op dat moment nodig. Ik kon trauma’s verwerken, beter leren omgaan met mijn emoties en een stukje wijzer worden. Vroeger dacht ik altijd dat ik de wijsheid in pacht had, maar nu ontdekte ik dat ik op het gebied van persoonlijke ontwikkeling al lang stil stond. In deze periode heb ik dan ook veel zelfhulpboeken en boeken over persoonlijke ontwikkeling gelezen, gemediteerd en regelmatig gesproken met verschillende coaches. Ik begon te ontdekken wie ik ben, wat mijn verlangens zijn en wat mij drijft. Ik leerde voor mijzelf te zorgen.

homepage-slider-afbeelding-puzzel

De puzzelstukjes begonnen op hun plek te vallen. Elk gesprek, boek, coachings- en therapiesessie plaatste weer een stukje op zijn plaats. Al deze stukjes leidde tot één conclusie: mijn passie en motivatie in het leven ligt in het ondersteunen van anderen. Dat is de rode draad in mijn leven, waar ik energie van krijg en wat ik graag doe. Alleen dan wel op een gezonde manier voor mij en voor de mensen om mij heen. Ik wil mensen inspireren, motiveren en vooruit helpen in het leven. Het dieptepunt van mijn burn-out duurde relatief kort. Na een paar maanden voelde ik mij al een stuk beter, omdat ik bovenstaande waarheden begon te realiseren.

Persoonlijke ontwikkeling

Na het dieptepunt van mijn burn-out ben ik gaan kijken hoe ik mijn herontdekte passie en motivatie in de praktijk kon gaan brengen. Hierin sprak coaching mij het meeste aan. Met name het werken vanuit de eigen kracht van een coachee. Ik wilde graag een brede psychologische basis hebben. Hiervoor koos ik de opleiding Toegepaste Psychologie met een specialisatie in coaching en counseling. Vanuit mijn omgeving, coaches en therapeuten kreeg ik ook de bevestiging dat het coachschap bij mij zou passen. De opleiding zelf gaf mij steeds meer vertrouwen. Ik vond de vakken interessant en haalde goede cijfers. Het belangrijkste was nog wel dat mijn praktijktrainingen erg goed gingen en de docenten onder de indruk waren van mijn coachingsvaardigheden. Dit gaf mij het nodige zelfvertrouwen. Door mijn eigen persoonlijke ontwikkeling moest ik ook kijken naar mijn werk en sociale omgeving. Deze paste niet meer bij mij. Het voelde als iets uit het verleden. Samen met mijn werkgever waren wij eruit gekomen om op termijn afscheid van elkaar te nemen. Dit gaf mij de ruimte en tevens de druk om serieus aan een betere toekomst te werken.  In mijn privéleven heb ik in sommige relaties grenzen duidelijker aangegeven en beschermt, relaties (tijdelijk) verbroken en andere relaties versterkt.

Het coachschap

Het keerpunt lag in september 2015 tijdens een tweedaagse coachingsworkshop waar ik mijn persoonlijke missie formuleerde. Vervolgens had ik een gesprek met een vriend over ondernemerschap en zei hij: ‘Waarom doe je het dan niet gewoon?’ En toen dacht ik: ‘Waarom ook niet?, Ik ga beginnen!’ Rond dezelfde tijd las ik een verslag van een onderzoek dat stress en burn-out onder jonge mannen het hoogst was. Na verder onderzoek kwam ik erachter dat dit een groot maatschappelijk probleem is. Tegelijkertijd bleek uit concurrentieonderzoek dat veel coaches vrouwen zijn en dat de ‘look & feel’ vrouwelijk is en geen enkele coach in de omgeving zich specifiek richt op mannen. Toen was het voor mij duidelijk waar ik mij op zou gaan richten: mannen met stress, burn-out klachten en persoonlijke ontwikkeling.  Hieruit is Moedige Mannen coaching ontstaan. Waarom deze naam? Mannen die ondersteuning zoeken zijn moedig, zijn op zoek naar moed en moed staat centraal in mijn eigen ontwikkeling. De volgende mijlpaal was het inschrijven bij de KvK en vanaf dat moment stond het vast en kon ik niet meer terug!

Ik had erg veel behoefte om mijn ervaring en kennis te delen na alles wat ik had meegemaakt en geleerd. Ik besloot een blog te beginnen over en voor mannen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling, stress en burn-out. Dit was een mooie nieuwe stap in mijn ontwikkeling, maar erg spannend om mijzelf op deze manier bloot te stellen. Al snel vond ik het echter erg leuk om te doen en gaf het mij veel voldoening. Vervolgens ben ik begonnen met Facebook om een pagina te starten voor mijn blog. De maanden erna heb ik alle voorbereidingen getroffen om te starten met mijn coachingspraktijk: logo en huisstijl, website en ander marketing materiaal ontwikkeld en mij ingelezen en ingewerkt in het coachingsschap en ondernemerschap. Nu is het 12 september: de dag waarop Moedige Mannen coaching  is gestart! Ik ben trots op wat ik tot nu toe heb bereikt en zie uit naar een mooie toekomst als coach!

De website van Moedige Mannen coaching kan je via de volgende link vinden.