Hoe je met vertrouwen een carrièreswitch kan maken

obama-yes we can

Je bent ontevreden over je huidige werk, je bent toe aan een nieuwe uitdaging of je ervaart stress van je werk. Op dat soort momenten in je leven denk je al snel aan verandering van werk. Als je jezelf herkent in bovenstaande hoef je je geen zorgen te maken. Je bent niet de enige. Uit recent onderzoek van Raet en Monsterboard blijkt dat meer dan de helft van de werknemers een nieuwe baan overweegt. Als je het gevoel hebt dat je huidige baan of vakgebied niet bij je past dan is een carrièreswitch één van de mogelijkheden.

Redenen en oorzaken carrièreswitch

Het is niet raar dat men tegenwoordig meer aan een carrièreswitch denkt. In de afgelopen jaren was de financiële crisis een belangrijke oorzaak. Enerzijds gaf werkeloosheid de mogelijkheid om goed na te denken over je volgende stap, anderzijds was de werkgelegenheid erg laag in bepaalde branches waardoor je weinig keus had. Een andere belangrijkere oorzaak is dat werknemers tegenwoordig andere zaken in hun werk belangrijk vinden. Werknemers zoeken nu veel meer naar zelfontplooiing en voldoening, waar het in de jaren ‘80 en ‘90 veel om inkomen en een goede functie ging. Tenslotte werkt de flexibilisering van arbeid, leven lang leren en verhoging van de pensioenleeftijd carrièreswitches in de hand. Het is ook niet raar dat het gebeurt, want het is niet makkelijk om op je 16de te bepalen waar en wat voor werk je de komende 45 jaar gaat uitvoeren.

Motivatie voor een carrièreswitch

Als je een carrièreswitch overweegt hoe pak je dat dan aan? De eerste stap is je motief verkennen. Wat is de reden dat je een carrièreswitch wil maken? Ligt het aan je functie, je manager, cultuur van het bedrijf, carrièremogelijkheden, de branche, etc. Als je het werk wel interessant vind, zou je kunnen kijken hoe je de randvoorwaarden kan veranderen. Als je bovenstaande hebt verkend en je komt erachter dat de randvoorwaarden wijzigen niet genoeg is dan kan je de volgende stap gaan maken.

Wie ben jij?

Om erachter te komen waar je naartoe gaat moet je eerst weten waar je nu staat. Dat begint bij te weten wie je bent en waar jij voor warm loopt. In mijn blog ‘Man met een Missie’ kan je meer lezen over hoe je dat aan kunt pakken. Op het moment dat je weet wie je bent, waar je voor leeft en je missie hebt opgesteld weet jij hoe je jouw switch kunt invullen.

Stappenplan maken

Een switch maken klinkt natuurlijk leuk, maar daar moet je wel wat voor doen. Je zelfvertrouwen zal eerst laag zijn aangezien de switch vaak inhoud dat je iets gaat doen waar je weinig tot geen (professionele) kennis en ervaring in hebt en je hebt er een groot belang bij. Het is spannend, er kleven veel risico’s aan en succes is niet verzekerd. Het is belangrijk om een stappenplan te maken om je vertrouwen op te bouwen. Het startpunt is waar je nu staat, het eindpunt is het moment dat je de switch hebt gemaakt en aan het werk bent. Tussen het begin en het eind maak je stappen, bijvoorbeeld:
• uitzoeken welke branche en functies je aanspreken;
• uitzoeken welke bedrijven en functies er zijn in deze branche;
• wat de eisen van de functies zijn;
• praten met professionals die de functie al uitvoeren;
• vrijwilligerswerk en/of meeloopdagen regelen;
• opleidingsmogelijkheden onderzoeken;
• go/no-go punt.

Carrierepad
Zorg voor deadlines en bepaal op welk specifiek moment je de switch gemaakt wil hebben. Wat vooral belangrijk is dat je er de tijd voor neemt. Er komt veel bij kijken en je hebt veel te leren. Bovenal is het belangrijk dat je vertrouwen opbouwt. Je moet er eerst zelf in geloven voordat je anderen kan overtuigen. Zorg ervoor dat je niet direct de schepen achter je verbrand, in ieder geval niet voordat je een plan hebt opgesteld. Door bovenstaande acties kan je met meer vertrouwen de keuze maken voor een carrièreswitch of niet.

Pak je kans en geniet

Een carrièreswitch kan mooie kansen bieden en past wat mij betreft helemaal bij de huidige maatschappij. Er is niets mis met werk zoeken dat beter bij je past, waar je meer voldoening uit haalt en waar je energie van krijgt. Iedereen heeft daar baat bij. Het is echter wel belangrijk dat je je motieven goed onderzoekt, jezelf goed onderzoekt en een concreet plan maakt. Neem je tijd en geniet van de rit!

 

Assumption is the mother of all fuck-ups

Aannames 1

Aannames, we gebruiken ze allemaal. Een aanname is een veronderstelling van de realiteit. Het helpt ons om de wereld om ons heen overzichtelijk te maken en om het sneller te begrijpen. Het nadeel is dat het een snelle en groffe manier van beoordelen is waardoor het ook regelmatig niet klopt.

Aannames en overtuigingen

Aannames lijken op overtuigingen waarover ik schreef in mijn vorige blog ‘Hoe jouw overtuigingen je kunnen maken of kraken’. Beide zijn gebaseerd op ervaringen waar wij een bepaalde betekenis aan geven en beide helpen ons te functioneren in de wereld. Waar overtuigingen vaak diepliggend en onderdeel van je identiteit zijn, zijn aannames meer veronderstellingen.

Mannen oppervlakkig, blonde vrouwen dom?

Zo kunnen wij bijvoorbeeld de aanname hebben dat mannen oppervlakkig zijn en alleen maar seks en bier willen en vrouwen met blonde haren dom zijn. Tegelijkertijd nemen wij aan dat slangen gevaarlijk zijn en dat je gewond raakt als je, je hand in vuur steekt. De eerste twee aannames kunnen het moeilijk maken om een serieuze relatie met iemand aan te gaan en de laatste twee aannames helpen je te beschermen. Hoe maak je in het dagelijks leven onderscheidt tussen de twee?

Het testen van aannames

Aannames in contact met andere mensen zijn vaak erg tricky. Dit komt omdat aannames vaak ruw zijn en je geen onderscheidt maakt tussen mensen. Ondanks dat wij veel overeenkomsten hebben zijn wij ook allemaal uniek. De kans is daardoor groot dat je aanname niet (helemaal) klopt. Een aanname zou je ook kunnen zien als een hypothese, een veronderstelling die je gaat onderzoeken. Stel je voor dat je aanneemt dat vrouwen met blonde haren dom zijn, dan zou je dit kunnen testen. Ga in gesprek met blonde vrouwen, ervaar of je aanname ook echt klopt. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld dat Moslims terroristen zijn, ga in gesprek met Moslims en ontdek of je aanname klopt. Het is vaak zo dat aannames die niet kloppen de aannames zijn die je zelf nog niet hebt getest. Aannames die je van horen zeggen hebt, van media of van bijvoorbeeld populisten. Op het moment dat je (meer) in contact kom met bijvoorbeeld blonde vrouwen en moslims kom je erachter dat je aanname niet klopt en kan je het beeld dat je hebt aanpassen en nuanceren. Op deze manier leer je steeds meer van de wereld in al zijn verscheidenheid en wordt je belevingswereld rijker.

Aannames als startpunt voor ontdekkingen

Er is helemaal niets mis met aannames, maar blijf nieuwsgierig en neem niet genoegen met je aanname. Gebruik het als startpunt om de wereld te ontdekken. Het kost wel wat moeite en soms wat moed maar dan heb je ook de kans om je wereld te vergroten en nieuwe ontdekkingen te doen.

Wat zijn jou aannames?

Hoe jouw overtuigingen je kunnen maken of kraken

Overtuigingen 1

In mijn vorige blog ‘leef je om te werken of werk je om te leven?’ had ik het over een overtuiging op het gebied van werk. Overtuigingen komen in alle maten en vormen voor en in alle domeinen van je leven. Zo zijn er overtuigingen over werk, relaties, jezelf, ouders, mannen, vrouwen etc. Deze overtuigingen vormen een belangrijk onderdeel van wie wij zijn en hoe wij naar de wereld kijken. Omdat overtuigingen zo belangrijk zijn kunnen zij ons maken of kraken, terwijl wij dat vaak zelf niet door hebben.

Bewustwording overtuigingen

De laatste jaren ben ik erg bewust geworden van mijn overtuigingen, zowel de positieve als de negatieve. Zo was ik ervan overtuigd dat ik alleen goed was als ik goed presteerde, speelde ik voor de knikkers en niet voor het spel en was ik overtuigd dat ik gelukkig werd als ik andere mensen gelukkig maakte. Tegelijkertijd had ik overtuigingen zoals het zorgen voor de mensen om mij heen, dat het belangrijk is om plezier te hebben in mijn leven en dat je alles kan bereiken waar je jezelf voor inzet. Deze overtuigingen heb ik mijzelf aangeleerd in mijn jeugd, door de ervaringen die ik opdeed en de heersende overtuigingen in mijn gezin. Deze overtuigingen hebben mij veel gebracht zoals een actief sociaal leven, veel interesses, vele succesvol afgeronde studies en een burn-out.

Ontstaan van overtuigingen

Overtuigingen helpen jou om de wereld om je heen te begrijpen. Het zou onmogelijk zijn om alle indrukken waarmee wij dagelijks gebombardeerd worden te begrijpen en te verwerken zonder overtuigingen. Overtuigingen worden gedurende je hele leven gevormd, maar vooral in je jeugd, op het moment dat je als kind het leven leert te begrijpen. Je bent dan nog een onbeschreven blad dat open staat voor allerlei overtuigingen en dat ook nodig heeft. Veel overtuigingen leer je binnen je gezin andere leer je door je eigen ervaringen. Als je bijvoorbeeld als kind iemand helpt en je waardering krijgt, dan is de kans groter dat je het vaker gaat doen en de overtuiging creëert dat andere helpen goed is. Voor hetzelfde geldt kan het zijn dat je anderen helpt en dat zij daar helemaal niet op zit te wachten en negatief reageren. Dan kan je de overtuiging creëren dat mensen voor zichzelf moeten zorgen. Zo zie je dat hetzelfde gedrag in een andere context kan leiden tot twee heel verschillende overtuigingen.

Maken of kraken

Positieve overtuigingen kunnen je enorm helpen in het leven, het kan je anker zijn en je overtuigingen 2vertrouwen geven. Zo kan de overtuiging ‘Ik werk voor mijn eigen geld’ je motiveren om werk te zoeken en aan het werk te blijven waardoor je zelfstandig kan zijn. Tegelijkertijd kan het je enorm tegenwerken op het moment dat je langdurig ziek of langdurig werkeloos bent. Dit soort overtuigingen is dan ook een van de redenen waarom mannen meer depressief raken en zelfmoord plegen tijdens periodes van (financiële) crisis dan vrouwen. Zo kan de overtuiging ‘zorgen voor je medemens is goed’ ervoor zorgen dat je een rijk sociaal leven leidt maar in een andere situatie kan het ervoor zorgen dat je, jezelf verwaarloost.

Overtuigingen onderzoeken

Het is erg belangrijk om je eigen overtuigingen onder de loep te nemen, zodat je ze kan evalueren. Passen mijn overtuigingen nog wel bij mijn huidige leven? Je bent hoogstwaarschijnlijk niet meer dezelfde persoon als toen je kind was. Zijn de overtuigingen die ik heb wel van mij? Vaak neem je overtuigingen over van bijvoorbeeld je ouders. Dan neem je hun beeld van de wereld over. Dit beeld komt waarschijnlijk niet helemaal overeen met je eigen wereld. Jij bent een uniek individu die ook nog in een andere tijd en realiteit leeft. Je bent nu een volwassen man en je merkt dat bepaalde overtuigingen je in de weg zitten, hoe ga je daar mee om?

Je kan negatieve overtuigingen als volgt aanpakken:
1. Benoemen van belemmerende overtuiging;
2. Realiseren dat de overtuiging geen werkelijkheid is;
3. Bewustwoording winst/verlies rekening overtuiging;
4. Positieve omkering/affirmatie van overtuiging.

Belemmerende overtuigingen ombuigen

Ik zal mijn eigen situatie als lijdend voorbeeld nemen:
Ik merkte een aantal jaar geleden dat ik enorm veel spanning ervaarde omdat ik de overtuiging had dat ik alleen goed was als ik goed presteerde en als ik andere mensen gelukkig maakte. Door het praten met andere mensen en professionals begon ik mij te realiseren dat het ook anders kon. Door mijn periodes van overspannenheid en burn-out kwam ik erachter dat deze overtuigingen mij in de afgrond hielpen. Vervolgens ben ik gaan kijken hoe ik hier anders mee om kon gaan. Door zelfonderzoek en therapie heb ik geleerd om milder naar mijzelf te kijken, dat ik goed ben zoals ik ben. Tevens heb ik geleerd dat ik eerst voor mijzelf moet zorgen en dan voor anderen en dat je mensen kan ondersteunen zonder jezelf te verwaarlozen. Ik heb mijn negatieve overtuigingen om kunnen keren waardoor ik nu als coach en blogger andere mannen vanuit een positieve basis kan ondersteunen. Mijn omgekeerde positieve overtuigingen helpen mij nu vooruit in mijn leven en vormen een sterke buffer in uitdagende tijden.

Overtuigingen en persoonlijke ontwikkeling

Overtuigingen kunnen je maken of breken. Als jij realiseert dat je overtuigingen jouw mening zijn en geen feiten dan kan je jouw overtuigingen voor je laten werken. Zodra jij weet dat je overtuigingen vloeibaar zijn i.p.v. vast in steen kan je, je overtuigingen mee laten groeien met je eigen persoonlijk ontwikkeling.

Welke overtuigingen heb jij en hoe ga jij hiermee om?

Leef je om te werken of werk je om te leven?

Worklife balance 3

Een aantal weken geleden had ik met een aantal van mijn broeders een gesprek over werk. We spraken over wat werk voor ons betekend. De overheersende mening was dat we werken om te leven. Wij werken zodat we de middelen kunnen vergaren om na het werk te leven. Zodat we kunnen genieten met onze partner, broeders, familie en onszelf. Ik was het hier tot voor kort  roerend mee eens, de laatste tijd denk ik er anders over.

De Bijbel en werk

Deze vraag gaat al ver terug. Wanneer Adam en Eva volgens de Bijbel uit het paradijs worden gezet krijgen ze de boodschap mee dat ze levenslang zullen moeten zwoegen om aan de kost te komen. Dat de aarde distels en doornen zal voortbrengen en dat zij ‘in het zweet van uw aanschijn’ hun brood zullen eten (Genesis 3: 17-19). In dezelfde Bijbel wordt bij Genesis 1:2 gesproken over hoe god de hemel en aarde schept en het aanschouwt als een sieraad en ‘zag dat alles wat Hij gemaakt had heel goed was’. Hieruit blijkt dat god duidelijk plezier en voldoening haalt uit zijn werk. Misschien niet vreemd dat vooral de situatie van Adam en Eva overheerst. Dat werk moeilijk, onafwendbaar is en het liefst vermeden wordt. Werk kan echter ook interessant, uitdagend en levensvervullend zijn, zoals het werk van God. Maar wij zijn geen goden of toch wel?

Werken om te leven

De afgelopen 20 jaar werkte ik om te leven. Hetzij via bijbaantjes naast mijn studie, hetzij via fulltime werken als marktonderzoeker. In mijn werk was ik een gemotiveerde werknemer en haalde ik plezier uit mijn werk. Ik was echter niet betrokken bij mijn werk. Ik werkte nooit over en hield er niet van om iets extra’s te doen voor de organisatie en mijn werk. Ik werkte om te leven. In deze periode dacht ik ook dat dit de enige juiste manier was om te leven. Mensen die leven om te werken zijn workaholics en kunnen het leven niet waarderen. Inmiddels weet ik beter.

Ik ben erachter gekomen dat deze tegenstelling niet bestaat. Wij creëren deze tegenstelling om onze keuze voor onszelf te rechtvaardigen. Stel je voor je zit in een baan waar je het niet naar je zin hebt en waarvan je weet dat je niet het beste uit jezelf haalt. Maar je hebt wel een vast contract en verdient veel geld. Je weet  dat je liever iets anders doet, maar je werkt om te leven. Er is geen ruimte voor een uitdagende en levensvervullende baan. Andersom geldt hetzelfde, als je een levensvervullende en uitdagende baan hebt hou je jezelf voor dat je geen ruimte hebt voor een bevredigend sociaal leven. Het lijkt zelfs wel goed te klinken, je maakt een keuze! Want het leven is een trade-off.

Hoeveel risico ben jij bereid te nemen?

Ja keuzes maken is goed, als jij het niet doet worden de keuzes voor jou gemaakt. Maar dit is echter geen trade-off! Deze overtuiging is geen reden werk te doen waar je geen voldoening uithaalt en waar je talenten onbenut blijven of om je sociale leven te verwaarlozen. De ware trade-off gaat om iets anders, namelijk risicovermijding. Hoeveel risico ben je bereidt te nemen? Ben je bereidt om de veilige, warme haven van je vaste baan op het spel te zetten of ruimte voor je sociale leven in te bouwen door je leven anders in te delen? Als we de ware motieven achter onze overtuiging verkennen dan weten we in ieder geval waarom we bepaalde (carrière) keuzes maken en kan je een bewuste keuze maken. Dat is weer belangrijk voor je geweten en zielenrust. Zo blijkt dat mensen aan het eind van hun leven vooral spijt hebben dat ze niet trouw waren aan hunzelf en hun dromen niet hebben gevolgd. Ze hebben spijt dat ze zo hard gewerkt hebben en daardoor contact met familie en vrienden miste en zichzelf niet toegestaan hebben om gelukkiger te zijn.

Jezelf geluk gunnenWorklife balance 2

Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat werk en privé één zijn en dat je daar geen keuze in hoeft te maken. Je kan zowel voldoening als geluk uit je werk en privéleven halen. Simpel gezegd heeft iedereen er baat bij als jij je goed voelt in je werk waar je voldoening uit haalt en tevens een sociaal leven hebt waar jij gelukkig van wordt. De enige vraag die ertoe doet is:
Gun ik mijzelf een gelukkig een goed leven?

Wil jij werken aan je eigen werk/prive balans bezoek dan mijn website.

Hoe kan je omgaan met drama in relaties?

Man being angry at woman and using violence

Een aantal weken geleden had ik een training waarin veel aandacht werd besteed aan de dramadriehoek. De dramadriehoek bestaat uit een driehoek waarin drie rollen te onderscheiden zijn. Deze drie rollen zijn: redder, slachtoffer en aanklager. Het idee hierachter is dat conflicten tussen mensen ontstaan, omdat mensen twee verschillende rollen aannemen en zoals je wel kan raden komt daar drama van. 

Rollenspel

Voor ik hier verder op inga zal ik in het kort uitleggen wat de drie rollen inhouden:

  • Redder:dit zijn mensen die anderen willen ‘redden’. Het zijn mensen met veel verantwoordelijkheidsgevoel. Zij bieden graag veel en vooral ongevraagd hulp en wanen zichzelf onmisbaar.
  • Slachtoffer:dit zijn mensen die hulp zoeken en het gevoel hebben dat het leven tegenzit en dat ze slachtoffer zijn van de omstandigheden. Zij reageren vooral vanuit onmacht.
  • Aanklager:aanklagers zijn mensen die kritisch en afwijzend zijn. Ze wijzen snel op tekortkomingen van anderen en krijgen daar zelf een goed gevoel van.

Hoe drama begint

Het drama komt door het volgende: de Redder is altijd aan het zoeken naar slachtoffers om te redden. Hij krijgt daar een goed gevoel van. Maar is de redder wel bezig met het dramadriehoek 1redden van de ander? Het Slachtoffer is altijd op zoek naar een Redder. Hij wil dat iemand anders zijn problemen oplost. Maar kan een ander wel jouw problemen oplossen? Deze twee rollen zullen altijd naar elkaar toetrekken. Op een gegeven moment kan de Redder op het punt komen dat hij er genoeg van heeft: ‘Jij wil niet geholpen worden!’ ‘Het kost mij teveel moeite!’ ‘Jij verandert nooit!’ Het Slachtoffer kan er ook genoeg van krijgen, omdat hij het gevoel heeft dat hij nooit genoeg geholpen wordt: ‘Jij begrijpt mij toch niet!’ ‘Jij hebt makkelijk praten!’ Zo kunnen Redders en Slachtoffers veranderen in Aanklagers.

Mijn ervaring met drama

Zelf heb ik in vele dramadriehoeken gezeten. Als moraalridder ben ik regelmatig Redder of Aanklager en af en toe Slachtoffer geweest. Zo wilde ik mijn vrouw, moeder, broers en vrienden redden. Erg vermoeiend kan ik je vertellen! Ik drong mij regelmatig aan hun op, omdat ik voelde dat er iets niet goed zat. Hooggevoeligheid en de rol van Redder kunnen een gevaarlijke combinatie zijn. Sommige mensen zaten in de rol van Slachtoffer en zochten mij op, aan anderen drong ik mij op. Uiteraard met de beste bedoelingen. In een aantal relaties nam ik ook de rol van Aanklager in. Mensen veranderden niet snel genoeg, wilde niet luisteren of het deed mij simpelweg teveel pijn om ze om mij heen te hebben. Tenslotte ben ik af en toe ook Slachtoffer geweest. Dit was vooral in de periode van mijn overspannenheid en burn-out. Ik was toen boos en teleurgesteld dat niemand mij redde toen ik dat nodig had. Ik had hun toch ook al die jaren gered! Na mijn Slachtoffer-periode kwam ik erachter dat ik zo veel bezig was met anderen  redden om stiekem mijzelf te redden. Ik hielp mensen vanuit mijn eigen tekort. Er zat een gat in mij die ik wilde opvullen met het helpen van anderen in de hoop dat anderen mij zouden helpen en het gapende gat konden opvullen. Dat werkte dus niet. Ik werd altijd teleurgesteld, simpelweg omdat andere mensen niet konden geven wat ik nodig had. Het werd tijd dat ik mijzelf ging redden!

Van helpen naar ondersteunen

Redders kan je vaak vinden in hulpverlenende beroepen. Niet raar natuurlijk. In mijn training herkende bijna iedereen zich wel in de rol van Redder. Empathische mensen die het beste met anderen voor hebben. Redders zijn vaak minder goed in zichzelf redden. Zeker als de Redder zelf trauma’s heeft meegemaakt wordt het redden iets dwangmatigs en minder gericht op de ander. Het is ook niet raar dat burn-out en overspannenheid veel voorkomen in dienstverlenende beroepen. Denk aan docenten, artsen en beroepen in het sociale werkveld. Als je niet goed voor jezelf zorgt wordt de kans op overspannenheid en burn-out groter. Bij Slachtoffers komt het dan ook veel minder voor. Zij kunnen vaak makkelijker hulp zoeken.

Is het dan slecht om andere mensen te willen ondersteunen? Nee, dat is het zeker niet! Als je voornamelijk de rol van Redder  inneemt dan is dat juist heel mooi. Dan heb je de mogelijkheden om andere mensen te helpen. Als je in de rol van Redder zit dan doe je het alleen niet op de juiste manier en niet met de juiste insteek. Voor mij ging het lichtje branden toen iemand tegen mij zei: ‘Je kan pas iemand anders helpen als je jezelf kan helpen’. Wanneer je minimaal evenveel klaarstaat voor jezelf als voor de ander dan kan je vanuit overvloed ondersteunen in plaats vanuit schaarste  redden. Daarnaast is het belangrijk om te realiseren dat je andere mensen pas echt helpt als je ze helpt zelf verantwoordelijkheid te nemen voor hun leven en zelfredzamer te worden. Het lijkt op  korte termijn goed om de problemen uit handen te nemen, maar feitelijk houd je mensen daardoor afhankelijk en in hun onmacht.

Hoe drama eindigt

Iedereen zit weleens in een dramadriehoek. Het is belangrijk bewust te worden van de rol die je in elk van deze relaties inneemt. Vaak loopt de relatie volgens een vast patroon. Als je de tijd en moeite neemt om over de rollen na te denken kan je vaak al snel zien waar je staat. Je kan anders in de relatie gaan staan op het moment dat jij door hebt wat jouw rol is en de dramadriehoek  doorbreken. De dynamiek in jullie relatie verandert als jij anders reageert en anders omgaat met de ander. Hier is vaak wel moed voor nodig. Relaties kunnen  nogal lang in een bepaald patroon zitten en het veranderen daarvan kan  moeite kosten. Je kan ook niet verwachten van de ander dat die (direct) mee verandert. Jij kan wel verantwoordelijkheid nemen voor jouw stuk en op die manier beter voor jezelf zorgen.

Hoe kan je de redder in jezelf  redden? Door jezelf op nummer 1 te zetten, verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen aandeel in het drama en mensen de kans te geven zelf verantwoordelijkheid te nemen.

Gaat het om de knikkers of om het spel?

Knikkers of het spel 1Spelletjes hebben mij altijd gefascineerd, van bordspelletjes tot computergames. Van huis uit speelden wij vaak bordspelletjes. Ik was ook altijd erg fanatiek. In mijn kinderjaren resulteerde dat regelmatig in woede en huilpartijen als ik verloor en een gevoel van onoverwinnelijkheid en een adrenalinestoot als ik won. Deze ervaringen waren niet uniek. Ik speelde vaak met vrienden waarmee het bijvoorbeeld bij een potje Risk of Mariokart heftig aan toe kon gaan. Onlangs tijdens het spelen van een bordspel met mijn broeders kwam ik tot de ontdekking dat ik niet meer zo fanatiek . Dus ik vroeg mij af speel ik om de knikkers of om het spel?

Mannen voor de knikkers, vrouwen voor het spel?

Als ik zo terugkijk realiseerde ik het al eerder, het lijkt een gradueel proces. Waar ik vroeger alles deed om te winnen, waaronder ‘trucjes’ die sommige mensen vuil zouden vinden, lijkt het mij nu minder te interesseren. Het samen zijn en het spel ‘gezellig’ spelen lijken belangrijker te zijn geworden. Na dit inzicht ging ik verder denken over ‘de knikkers en het spel’. Veel mannen spelen om de knikkers, veel vrouwen om het spel. Lijkt wat stereotyperend, maar ik maak het vaak zelf mee. Als vrouwen regelmatig verliezen blijven ze (meestal) met plezier doorspelen, als dit regelmatig bij mannen gebeurt worden ze chagrijnig of spelen ze simpelweg niet meer mee. Nog een stukje erfenis van onze oervaders, de jagers?

Direct naar het doel, het spel overslaan

Als je dit verder trekt naar andere ‘spelletjes’ zoals je carrière, relaties en persoonlijke ontwikkeling dan zie ik ook daar interessant overeenkomsten. Als ik met mannen praat over hun carrière dan hoor ik bijvoorbeeld: Ik wil promotie maken of ik wil een carrière switch maken. Er wordt voornamelijk gekeken naar het doel, de knikkers en minder naar de weg, het spel. Eigenlijk willen wij het spel overslaan en direct naar de knikkers.

Paradox

Het is nogal paradoxaal, als wij ons alleen maar focussen op de knikkers vergeten wij alles en iedereen om ons heen. Hierdoor kunnen de zuurverdiende knikkers een bittere nasmaak krijgen. Bijvoorbeeld ten koste van je familie, vrienden en jezelf, meedogenloos gaan voor die begeerde promotie. Aan de andere kant als wij ons alleen maar focussen op het spel kunnen wij het doel uit het oog verliezen waardoor wij niet bereiken wat wij willen bereiken. Bijvoorbeeld altijd klaar staan voor je collega’s, hard werken en regelmatig overwerken maar er niet voor zorgen dat jij die felbegeerde promotie binnenhaald.

Wat is succes?

Ik vraag mij dan ook hardop af of er een beste weg is, de middenweg misschien? Eén oog met het spel bezighouden en de ander op de knikkers houden? De kans zit er dan in dat er iemand in het spel fanatieker is en de knikkers voor je neus weggapt en dat je het spel dan toch niet zo gezellig vond. Kan je ook succesvol zijn als je niet volledig gefocust bent op de knikkers? Ik merk wel dat ik minder win sinds ik minder gericht ben op de knikkers. Misschien ligt het er ook wel aan hoe je succes definieert. Waar voor mij vroeger succes lag bij het winnen van een spel lijkt het nu meer te liggen bij het genieten van het spel en het gezelschap. In mijn carrière lijkt het nu andersom te liggen, waar ik vroeger weinig bewust bezig was om carrière te maken en doelen te stellen ben ik nu heel bewust bezig met doelen en mijn missie. Ik vraag mij echter wel af of ik nog wel de scherpte en meedogenloze focus heb om mijn felbegeerde knikkers te veroveren.

Wat is jouw verhaal, ga jij voor de knikkers of het spel?

Intelligent, slim en/of wijs

Wijs 2

In de afgelopen jaren heb ik een theorie ontwikkeld over intelligentie, slimheid en wijsheid. Ik kwam hierover tot inzicht, omdat mensen om mij heen weleens de neiging hebben om mij te zeggen hoe slim ik ben. Dit slaat dan meestal op de verschillende studies die ik heb afgerond, hoe ik dingen aanpak en over mijn filosofische inborst. Dit gaf mij stof tot nadenken en ik kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk helemaal niet zo slim ben en dat er belangrijke verschillen zijn tussen intelligentie, slimheid en wijsheid.

Aandacht voor intelligentie?

Deze drie termen worden nogal eens door elkaar heen gehaald en worden vaak verschillend gewaardeerd. Intelligentie lijkt voor een deel aangeboren te zijn en is voor een deel te ontwikkelen. Zo kan je intelligentie bijvoorbeeld tussen de 90 en 110 zitten. Als je genoeg gestimuleerd wordt en jezelf ontwikkeld zou je op 110 kunnen komen, maar 90 is ook mogelijk. Slimheid en wijsheid zijn twee aspecten die los van intelligentie staan en die naar mijn idee nagenoeg niet aangeboren zijn. Het interessante hiervan is dat er enorm veel aandacht is voor intelligentie, terwijl dit aspect het minst beïnvloedbaar is.

Niet zo slim

Ik zie intelligentie als een aangeboren potentie binnen een range. Slimheid zie ik als een aspect dat aangeeft in hoeverre je je intelligentie in kan zetten om je doelen te bereiken. Wijsheid zie ik als een aspect dat aangeeft in hoeverre je je intelligentie ‘verstandig’ en integer gebruikt. Zo kan een dictator bijvoorbeeld heel intelligent en slim zijn, maar de wijsheid om goed voor zijn volk te zorgen kan ontbreken. In mijn eigen situatie kan ik het als volgt vertalen: ik ben redelijk intelligent, scoor HBO+ op de testen en ben mentaal goed ontwikkeld. In de loop der jaren heb ik ook redelijk wat wijsheid opgedaan. Ik vind het belangrijk om integer te zijn naar mijzelf en naar anderen en kies vaak voor de ‘juiste’ keuze en niet de makkelijkste keuze. Ik vind mijzelf echter niet slim. Mijn keuzes mogen dan wel integer en moedig genoemd worden, maar niet echt slim. Zo weet ik nu goed wat ik wil en hoe ik het zou kunnen bereiken, ik heb alleen moeite om mijn doelen daadwerkelijk te bereiken en resultaten te bereiken.

Slim gecombineerd met wijs

Naar mijn idee is intelligentie minder belangrijk dan slimheid en wijsheid. Het gaat er niet om wat je in potentie hebt, maar wat je ermee doet. Heel veel potentie zonder er gebruik van te maken is alleen maar een verloren belofte. Dit houdt in dat je helemaal niet beperkt hoeft te worden door je intelligentie. Zo kan iedereen zijn eigen doelen behalen en verstandige keuzes maken. Naar mijn idee word je het gelukkigst als je slimheid kan combineren met wijsheid. Dan bereik je de doelen die je wil bereiken en doe je dat op een manier waar je trots op kan zijn.

Hoe zie jij jouw intelligentie, slimheid en wijsheid?

 

Wil je meer weten over persoonlijke ontwikkeling voor mannen bezoek dan mijn website Moedige Mannen.

‘Angry white man’

angry-whiteman-3

‘Angry white man’  is een term die al sinds de jaren ‘90 in de VS is geïntroduceerd en door onder andere Bill Clinton tijdens de afgelopen verkiezingstijd weer nieuw leven  ingeblazen is. De ‘angry white man’ wordt gezien als een boze verontwaardigde man die zich een vreemde voelt in zijn eigen land, een racist is, weinig baanperspectief heeft en eigenlijk als een (beetje) dom wordt gezien. Dit label is enorm stereotyperend, maar zit er een kern van waarheid in en wat is deze kern dan?

Onderdeel van de oplossing of van het probleem?

Met het labelen op zich ben ik het niet eens, angrywhiteman-2je moet een groep mensen niet op deze manier wegzetten. Dit is een vrij grote groep mannen die het recht hebben om gehoord te worden en ze hebben ook echt wel wat te vertellen. Ik ben het er dan ook totaal niet mee eens dat bijna alle partijen in Nederland samenwerking met de PVV uitsluiten. Naar mijn  idee draag je dan bij aan het probleem i.p.v. de oplossing.

Oorzaken

Toen ik de term voor het eerst hoorde kon ik mij daar wel iets bij voorstellen. Naar mijn
idee speelt het volgende: (blanke) mannen zijn in de westerse wereld de laatste duizenden angry-white-men-1jaren de dominante groep geweest. Zij hebben de huidige maatschappij vormgegeven en geleid. In de laatste tientallen jaren zijn er veel sociale en maatschappelijke veranderingen geweest, zoals multiculturele samenleving, vrouwenemancipatie, financiële crisis,
globalisering, flexibilisering van werk, internet, vluchtelingen en terrorisme. Dit heeft impact op de hele maatschappij, maar nog sterker onder mannen. Als dominante groep zijn de (blanke) mannen niet gewend om zich aan te passen, andere passen zich aan hun aan. Nu zie je dat we steeds meer bewegen naar een gemixte maatschappij waar er geen dominante groep
bestaat. De man verliest zijn grip op het leven, zijn identiteit, wordt angstig en verlangt terug naar de goede oude tijd. Slogans zoals ‘Make America great again’ en ‘Nederland weer van ons’ spreken dan ook erg aan.

Mannelijke emancipatie

De zorgen van mannen zijn dus wel gefundeerd. Maar hoe ga je hier vervolgens mee om? De oplossing is mannelijke emancipatie! Het gaat naar mijn idee om een acceptatie dat de rol van de man veranderd is. De maatschappij is veranderd en we verwachten van iedereen verandering en aanpassing, behalve van onszelf. De oude normen, waarden en verwachtingen passen voor een deel niet meer in de huidige tijd. Niet de sterkste overleeft, maar degene die zich het beste aanpast aan zijn omgeving en daar gaat het dus goed mis. In plaats van dat wij ons bezighouden met hoeveel vluchtelingen wel niet in ons land komen, hoe succesvol vrouwen wel niet zijn, hoeveel banen verdwijnen naar het buitenland en hoe bedreigend het terrorisme wel niet is kunnen wij ons beter bezighouden met de dingen waar wij wel invloed op hebben. Kijk wat jij kan doen in je eigen situatie en omgeving. Onderzoek wie je bent, wat jouw missie en doel is in het leven en heb het moed om daarnaar te leven. Zolang je de schuld van jouw ongeluk bij anderen, bij je leiders of bij de wereld  legt dan zal je nooit in je kracht komen en een beter leven kunnen leiden.

Moed en verantwoordelijkheid

Het is moeilijk en kan pijnlijk zijn om moedig te blijven en verantwoordelijkheid te nemen in je leven. Onze rol in het leven is anders dan onze vaders, net als je vaders rol anders was dan die van zijn vader. Verandering is een essentieel onderdeel van het leven, je beste houvast is je eigen anker, zelfinzicht, weten wie je bent en daarnaar leven.

Als je jezelf niet onder ogen durft te komen, hoe kan je dan de man worden die je wil zijn?

Ben je geïnteresseerd in persoonlijke ontwikkeling en wil je ook de man worden die je wil zijn volg dan mijn blog en mijn Facebookpagina.

Van perfectionisme naar goed genoeg

perfectionisme-2

Perfectionisme is iets waar veel mensen last van hebben. Zelf kan ik er ook wat van. Het gevoel dat het altijd beter kan en eigenlijk zelden goed genoeg is. Toen ik begon met werken lag perfectionisme op de loer. Na een vliegende start in mijn eerste baan merkte ik al na een aantal maanden dat het minder lekker liep. Ik durfde steeds minder werk op te leveren, omdat ik dacht dat niet goed zou zijn. Na verloop van tijd werd het steeds erger en nam ik het ook mee naar mijn volgende baan. Uiteindelijk was het één van de oorzaken van mijn overspannenheid en burn-out. Tijdens mijn burn-out kwam ik erachter dat het ook anders kan.

Oorzaken van perfectionisme

Perfectionisme is naar mijn idee iets wat langzaam ontwikkeld en onderdeel wordt van je persoonlijkheid. Het begint vaak in de kindertijd waarin je bijvoorbeeld op school, in je opvoeding en/of sporten vooral gewaardeerd wordt om wat je doet. Met name de prestaties die je behaalt. Als je bijvoorbeeld  hoge cijfers haalt krijg je veel waardering, als je lage cijfers haalt krijg je geen of negatieve reacties. Of je wordt heel streng opgevoed waar minder dan perfectie niet wordt geaccepteerd. Hierdoor kan je (onbewust) de verbinding maken dat je alleen waardevol bent zolang je presteert en werkt de waardering ook enigszins verslavend. Als dit lang genoeg gebeurt dan word het een onderdeel van je persoonlijkheid en een manier van leven. Als je vervolgens in een werkomgeving komt waar prestatie hoogtij viert en waar je objectief beoordeelt wordt op je prestaties, dan kom je al snel in een moeilijke situatie terecht.

‘Beetje perfectionisme’

Vaak wordt er gezegd dat een ‘beetje perfectionisme’ wel goed is. Ik ben het daar totaal niet mee eens. Perfectionisme is naar mijn idee nooit goed. Perfectie bestaat namelijk niet, het is zoeken naar de gouden pot aan het eind van de regenboog. Doelen die onbereikbaar zijn, zijn demotiverend. Het creëert een sfeer van altijd meer en altijd beter, wat ook erg gestimuleerd wordt door de maatschappij. In theorie betekend dit dat je, je hele leven kan streven naar iets wat je nooit kan bereiken. Daar word je dus moe en doodongelukkig van. Niet voor niets wordt perfectionisme gezien als een van de persoonseigenschappen die je kwetsbaar kan maken voor een burn-out. Je mag best ambitieus zijn en ergens naar streven, maar goed genoeg is méér dan genoeg.

Reality check

Hoe ga je dan om met perfectionisme? Het begint bij het erkennen van wat het is en het niet meer te verheerlijken. Perfectionisme wordt als volgt omschreven: ‘Iemand die naar perfectionisme-1volmaaktheid streeft’ en ‘persoon voor wiens gevoel het altijd beter kan’. Onder perfectionisme schuilt vaak de angst om niet goed genoeg te zijn en om te falen. Deze angst leidt ertoe dat je alles perfect wil doen, want dan krijg je geen kritiek en heb je niet gefaald. Als je dit erkent kan je eraan werken. Het gaat er dan vaak om dat je je eigen beeld van de realiteit bijstelt. Waarschijnlijk klopt jouw beeld van de realiteit niet met wat er daadwerkelijk gebeurt of word verwacht. Ik kwam daar achter op mijn werk. Ik dacht vaak dat ik niet goed presteerde, ik werd er erg onzeker van en dit drukte nogal mijn stemming en mijn productiviteit. Op een gegeven moment had ik een gesprek met een collega. Hij legde mij uit dat hij vond dat mijn niveau juist een stuk hoger lag dan waar de organisatie op dat moment stond en dat ik door dat gat onzeker was geworden. Dat was een openbaring voor mij. Mijn eigen standaarden lagen veel hoger dan van mij verwacht werd. Dat gaf mij zelfvertrouwen. Vervolgens ben ik met meer mensen gaan praten en begon ik te realiseren dat ik goed genoeg was en op bepaalde vlakken zelfs erg goed was. Feedback vragen van je omgeving is enorm belangrijk ondanks dat dit juist vaak moeilijk is vanwege de confrontatie met je angsten. Des te vaker je het doet des te beter het je af gaat. Ik weet niet of  ik ooit kan zeggen dat ik niet (meer) perfectionistisch ben , maar ik kan er nu in ieder geval veel beter mee omgaan.

Goed genoeg is méér dan genoeg

Perfectionisme is helaas een eigenschap dat sterk verankerd zit in onze maatschappij. Door de moed te hebben om te zien waar het werkelijk vandaan komt en erover te durven praten kan je je eigen realiteit bijstellen en accepteren dat goed genoeg méér dan genoeg is.

Meer over perfectionisme en persoonlijke ontwikkeling kan je lezen op de Facebookpagina van Moedige Mannen coaching.

Wat we van sprookjes kunnen leren

sprookjes-1

Sprookjes hebben mij altijd gefascineerd. Dat begon bij de fantasierijke dikke sprookjesboeken van Grimm tot de hedendaagse fantasyboeken, spellen en films. Het moraal, de persoonlijke ontwikkeling, de strijd en het epische verhaal spreken mij enorm aan. De laatste tijd ben ik in de ban van de serie ‘Once upon a Time’. Niet alleen is deze serie erg vermakelijk vanwege bovenstaande redenen, er valt ook wat te leren van deze ogenschijnlijke zoetsappige en dramatische verhalen.

Helden en schurken

‘Once upon a Time’ gaat over sprookjesfiguren die door een vloek in een afgesloten dorpje in de huidige wereld terechtkomen. De verhalen zijn enigszins gemoderniseerd en flink verdiept. Zowel de helden als de schurken willen een ‘happy end’ krijgen. Zoals iedereen weet is een ‘happy end’ alleen voorbestemd voor helden, de schurken eindigen ongelukkig of dood. Het mooie van deze serie is dat je eigenlijk zowel de helden als de schurken ziet worstelen met hun leven en hun voorbestemde ‘lot’. Toch lijken de schurken meestal aan het kortste eind te trekken. Elk seizoen weer proberen ze eraan te ontsnappen, maar het lukt ze helaas niet. De schurken zijn verongelijkt, boos en jaloers op de helden. Zij voelen zich eigenlijk slachtoffer van de helden. Elke keer als zij in de buurt komen van hun ´happy end´ is er wel weer een prins of prinses die het van ze afneemt. Tevens voelen zij zich slachtoffers van het ´lot´. Het is bepaald dat zij geen ´happy end´ krijgen. De helden krijgen met net zoveel problemen te maken als de schurken. Hun ´happy end´ dreigt elke keer afgenomen te worden door de schurken. Waarom krijgen de helden dan wel een ´happy end´ en de schurken niet?

‘Happy end’

Het wordt interessant als we kijken hoe de helden en schurken hun ´happy end´ proberen te bereiken. De helden hebben meestal vertrouwen, hoop en moed. Elke keer (soms tegen beter weten in) vechten ze voor een betere toekomst voor hunzelf en de mensen om hun heen. Ze zijn vaak (uiteindelijk) bereid om de moeilijke keuzes en offers te maken en hun angsten te overwinnen voor hun ‘happy end’. De schurken daarentegen laten zich vaak leiden door hun angsten, wantrouwen, willen alles hebben en zijn niet bereid om de nodige offers te maken. Zelf zien zij dit niet en blijven vastlopen in een neerwaartse negatieve spiraal. Zij zien de enige mogelijkheid om bij hun ‘happy end’ te komen door de schrijver van hun lot een gelukkiger lot te laten schrijven. Kortom zij leggen de schuld van hun lot bij een ander neer. Uiteraard zijn dit sprookjes en is het flink uitvergroot en gedramatiseerd, maar zo ver ligt het ook weer niet van de realiteit af.

Keuzes

Net als de helden en de schurken heb je een keuze hoe je in je leven staat en met je problemen omgaat. In de serie wordt ook duidelijk dat geen enkele schurk geboren wordt als schurk. Ze worden een schurk door de keuzes die ze maken op cruciale momenten in hun leven. Zo is het ook in ons leven. Ik geloof niet dat mensen ‘slecht’ worden geboren. Je kan een moeilijke start hebben, bijvoorbeeld geen goed voorbeeld van je ouders, traumatische gebeurtenissen of genetische kwetsbaarheden. Hier heb je zelf weinig tot geen invloed op. Waar je wel invloed op hebt is hoe je ermee omgaat. Kies je ervoor om het verkeerde voorbeeld van je ouders mee te nemen en je leven te bepalen of kies je ervoor om een nieuw pad te bewandelen? Overwin je je angst en gun je jezelf de liefde van je leven of laat je haar lopen? Uiteraard kunnen wij niet altijd de ‘juiste’ keuzes maken. De helden zijn ook niet altijd moedig en de schurken zijn niet altijd slecht. Wel kunnen wij ons realiseren dat wij altijd een keuze hebben, hoe zwaar en moeilijk de situatie ook is of lijkt.

Uiteindelijk wil iedereen een ‘happy end’. Het is aan jou hoe jij die wil bereiken.

sprookjes-2