Moedige Mannen coaching

reaching-a-handCoaching is een eeuwenoude praktijk begonnen bij de sjamanen en dorpsoudsten waar het heel normaal was om levensvragen neer te leggen en om raad te vragen. Coaching biedt de mogelijkheid om jezelf verder te ontwikkelen. De wereld is in beweging zo blijf jij ook in ontwikkeling, bewust of onbewust. Coaching biedt jou de mogelijkheid om te sparren met ideeën over werk & privé, te reflecteren en te leren. Het mooie van coaching is dat jij baas bent van je eigen ontwikkelingsproces. De coach kan jou hierin ondersteunen door de juiste vraag te stellen, tools mee te geven en goed te luisteren.

Mannen coaching

Tegenwoordig is er een grote verscheidenheid aan coaches, van datecoaches tot personal organizers. Wat de meeste coaches gemeen hebben is dat zij gericht zijn op vrouwen. Mannen hebben net zo goed baat bij ondersteuning in hun persoonlijke ontwikkeling. Moedige Mannen coaching is gespecialiseerd in het coachen van mannen.

Oplossingsgericht

Moedige Mannen coaching werkt vooral oplossingsgericht. Dit houdt in dat er voornamelijk oplossingen gewerkt wordt. Uiteraard is er ruimte voor oorzaken, maar de focus ligt bij de oplossing. De eigen kracht van mijn cliënten vormt de kern van het werk. De overtuiging hierin is dat als mannen doen waar hun kracht ligt zij gelukkiger zijn en meer voldoening uit hun leven halen. Het is een oplossingsgerichte en actieve benadering.

Wil jij je ook verder ontwikkelen en het beste uit jezelf halen, neem dan contact met mij op!

Een probleem is een probleem als je het als een probleem ziet

problemen-1

De zaterdag voor kerst was zo een dag. Ik zat toen in een drukke periode: nieuwe ontwikkelingen voor Moedige Mannen coaching, een nieuwe jongere die ik vrijwillig coach wat niet lekker liep, mijn vrouw en moeder in het gips, huishoudelijke taken, druk vanuit het UWV en de drukte van de feestdagen . Kortom, ik was  druk. Deze betreffende zaterdag had ik een coaching training in Utrecht en zou ik ‘s avonds om 22.00 naar de nieuwe Star Wars film gaan en mogelijk daarna nog de stad in. Ik maakte mij erg druk om deze dag, zou het niet teveel zijn? De training was uiteindelijk pittig, maar ook interessant en leerzaam. Star Wars was beter dan verwacht en daarna nog even de stad in geweest. Ik had genoten van de dag. Waar maakte ik mij druk om?

Hoofdzaken

problemen-2Dit soort situaties komen bij mij nogal eens voor, zeker in drukke periodes. Ik ga dan teveel in mijn hoofd zitten, terwijl ik het beste ben als ik dingen gewoon doe en er niet teveel over nadenk. Ik merk dat ik een probleem van dingen maak die eigenlijk helemaal geen probleem zijn. Hierdoor kan ik van leuke en interessante dingen moeilijkheden en problemen maken. Op het moment dat de dag aanbreekt merk ik dat het allemaal wel meevalt. Het lijkt zonde van de energie en moeite, je druk maken om dingen die eigenlijk geen probleem zijn.

Onbewust

problemen-3Ik ben blijkbaar niet de enige. Uit een onderzoek van ING blijkt dat 25% van de mensen zich minder druk wil maken in 2017. De oorzaak ligt, naar mijn idee, dat wij teveel denken. Vooral in het Westen zijn wij heel erg gericht op ons denkvermogen. Wij vergeten gemakshalve dat van alles wat wij doen slechts een paar procent bewust is. Dat betekend dus dat wij bijna alles onbewust en intuïtief doen. Wij doen echter heel erg ons best om met die paar procent bewustzijn die hele poel onbewustzijn te beheersen. Dat kan weleens frustrerend worden en problemen veroorzaken die er niet echt zijn, vooral als het druk is.

Intuïtie

Om dit tegen te gaan is het belangrijk om ‘los te laten’. Belangrijk hierin is het vertrouwen in jezelf te krijgen, dat je alles aankan wat er op je pad komt. Mocht dat onverhoopt niet lukken dan los je het probleem op dat moment wel op. Daarnaast is het goed om meer in contact te komen met  jezelf, je gevoelens en je intuïtie. Dit helpt om bovenstaande te realiseren. Dit kan bijvoorbeeld door yoga, meditatie, sporten of coaching. Meditatie heeft mij goed geholpen.

Sinds deze blog houd ik mijzelf ook elke keer voor dat een probleem een probleem is als je er een probleem van maakt.

Man in de betonnen jungle

cropped-evolutie-man.jpg

De man staat s’ morgens vroeg op (eet zijn ontbijt) sluit aan in de file of in de drukte van het openbaar vervoer. Vervolgens komt hij aan op zijn kantoor waar hij achter zijn computer kruipt en individueel zijn werk doet. Zijn werk draait om e-mails, inefficiënte vergaderingen, verantwoording afleggen en taken die nooit echt lijken te eindigen. Vervolgens sluit hij weer aan in de file of in het openbaar vervoer en komt hij thuis. Als hij mazzel heeft staat zijn eten klaar anders gaat hij koken (bestellen is ook makkelijk). Daarna volgt een avond achter de computer of tv misschien nog wat shoppen op Tinder voor de vrijgezel (of de niet zo monogame man). Haalt de man hier voldoening uit? Nee. Kan dit anders? Ja. In de komende twee blogs zal ik het hebben over het effect van de huidige maatschappij op de moderne man en hoe de man hier mee om kan gaan.

De jacht

Van de  150.000 tot 200.000 jaar dat de moderne mens (homo sapiens) op aarde rondwandelt heeft hij minimaal 140.000 geleefd als jager verzamelaar. Een tijd waarin het bestaan onzeker was en je afhankelijk was van je omgeving, vaardigheden en groep waar je toe behoorden om te overleven. Mannen joegen in groepen en vrouwen verzamelden voedsel. De man is dan ook geëvolueerd als jager, zoals de ontwikkeling van spiermassa, leren samen te werken, de regelmatige ontlading van adrenaline en de kick van het binnenhalen van je prooi. Zo een 10.000 jaar geleden begon dit te veranderen. De moderne mens begon het land te verbouwen. Dit gaf meer voedselzekerheid, we waren niet meer afhankelijk van de jacht en hoefde niet meer rond te trekken. Vanaf dat moment begonnen er nederzetting, dorpen en later steden te ontstaan. Het vormt de basis voor onze huidige maatschappij.

Mannelijke overheersing

Fast forward naar de huidige tijd. We leven nu in een tijd van voedselovervloed (westerse wereld), meer middelen dan ooit, keuzevrijheid, relatieve veiligheid en het bereiken van een ongekende leeftijd. Wij mannen hoeven niet meer te jagen en rond te trekken en alles wat wij willen is binnen handbereik. Het heeft ons mannen veel gebracht:

  • Meer dan 94% van alle regeringsleiders is man.
  • 80% van de bestuurders van bedrijven met een omzet van meer dan 1 miljoen in Nederland zijn mannen.
  • Mannen in Nederland verdienen bijna 20% meer dan vrouwen.

Kortom mannen hebben de huidige maatschappij vormgegeven en (over)heersen het of toch niet?

  • Mannen plegen in Nederland twee keer zoveel zelfmoord als vrouwen. In totaal hadden mannen in 2014 1230 keer zelfmoord gepleegd, en dit neemt per jaar toe vooral onder jonge mannen.
  • 92% van de gevangenen in Nederland zijn mannen.
  • 78% van de daklozen in Nederland zijn mannen.
  • Mannen in Nederland werken in een week gemiddeld 11 uur meer dan vrouwen.

Hoe kan het dat wij schijnbaar in de beste tijd leven maar toch ongelukkig kunnen zijn? Het lijkt wel op gezeur, alsof we zo verwend zijn dat we ‘slap’ zijn geworden.

Stap terug

Ondanks dat de mannen de huidige kapitalistische economie en grotendeels de maatschappij hebben vormgegeven is er toch een groot deel van de mannen die hier niet de vruchten van plukken. Eén van de redenen is dat de sociaal economische ontwikkelingen in de laatste 100 jaar enorm snel zijn betonnen-jungle-1gegaan. Van emancipatie van de vrouwen tot de ontwikkeling van het internet. De man van tegenwoordig kan dit niet meer bijbenen. Je ziet dit overal in de (westerse) wereld terugkomen, van de boze mannen die Trump als president hebben gekozen omdat hij hun belooft Amerika weer groot te maken. Een Amerika die een stapje terug doet en eerst aan hun ‘eigen mensen’ denkt.
In Nederland zien wij hetzelfde met de mannen die op Wilders stemmen. Mannen voelen zich bedreigt in hun kern, hun identiteit. Ze raken hun banen kwijt, hun tradities en voelen zich als blanke meerderheid achtergesteld. In deze tijd van snelle veranderingen voelen mannen dat ze hun ankers kwijtraken.

Man met een doel

Het belangrijkste anker voor mannen is werk. Mannen doen vooral graag doelgericht werk, waarin er een duidelijk begin en eind is met een beloning. Zo paste het jagen van onze voorvaderen goed bij deze voorkeuren (net als de torenhoge bonussen in het bankwezen :p). Tegenwoordig is het werk erg diffuus, de doelen zijn vaak niet duidelijk en er is weinig zicht op jouw bijdrage aan het eindproduct.

Daarnaast heeft een groot deel van de mannen zittend werk, achter een computer waar de fysieke inspanning beperkt is tot het lopen naar de koffiemachine en de vergaderkamer. De man is echter gebouwd om in beweging te zijn, tijdens de jacht korte stoten van adrenaline los te laten om de prooi te vangen gevolgd door de euforie van de vangst (of teleurstelling van de misser). Als de man zijn adrenaline niet kwijt kan dan hoopt het op, ontstaat er frustratie en zal er op een gegeven moment een explosie plaatsvinden.

De vervlechting van identiteit met werk onder mannen komt duidelijk naar voren in de toename van het aantal zelfmoorden onder langdurig werkloze mannen. Al voldoet het werk niet aan de behoefte van mannen, zonder werk zitten is nog erger. De man verliest zijn doel in het leven en depressie loert. Waar vrouwen dan vaker terug kunnen vallen op bijvoorbeeld hun rol als moeder, vriendschappen en andere sociale relaties, vallen mannen sneller in een donker gat.

Slachtoffers?

Het lijkt wel alsof mannen nu heel zielig zijn en slachtoffers zijn van de boze economie en maatschappij. Dat is zeer zeker niet het geval, dit zijn slechts enkele oorzaken maar geen excuses. De huidige tijd is juist ook een tijd van kansen waarin mannen een transformatie kunnen maken. Deze transformatie is het onderwerp van mijn volgende blog.

Meer voor mannen kan je vinden op mijn Facebookpagina.

Wat vrouwen willen…

vrouwen-4

Een aantal jaar geleden heb ik de film ‘What women want’ gekeken die ik erg grappig en interessant vond. Toen ik bedacht dat ik een blog over vrouwen wilde schrijven kwam deze film meteen naar boven. De film gaat over een man (Mel Gibson) die door een ongeluk het vermogen krijgt om de gedachten te horen van vrouwen.  Hij gebruikt zijn nieuwgevonden kracht om zijn nieuwe  vrouwelijke manager (Helen Hunt) te manipuleren. Uiteraard worden ze verliefd, krijgt hij spijt en verliest hij zijn kracht en leven ze daarna lang en gelukkig. Geef toe, ook jij zou wel graag willen weten wat vrouwen denken (of juist niet ;-)). Maar wat denken en willen vrouwen nou echt? Hoewel het een onmogelijke vraag te beantwoorden is en de kans op generalisatie groot is, ga ik toch een poging wagen in deze blog.

Prins op het witte paard

Als je onderzoeken naleest dan blijkt dat de moderne vrouw niet op zoek is naar het stereotype ‘macho’ man, maar meer op zoek is naar mannen met humor, karakter, empathie en mannen die zichzelf durven te zijn en zich durven te uitten. Dit klinkt goed! vrouwen-1We kunnen eindelijk onszelf zijn, we hoeven geen macho meer te zijn. Dit geldt vooral voor de lange termijn relaties. Maar schijn bedriegt. Onderzoeken worden voornamelijk gedaan door zelfrapportage; wat men daadwerkelijk doet en zoekt kan erg verschillend zijn.  Ik denk dat vrouwen, als het erop aan komt, moeite hebben met mannen die zichzelf durven te zijn, zich kwetsbaar durven op te stellen en ook weleens een ‘emotioneel wrak’ kunnen zijn (hier hebben andere mannen overigens ook vaak moeite mee).
Zo schreef Brene Brown in haar boek ‘De kracht van kwetsbaarheid’ over een man die haar bezocht tijdens een lezing. Hij gaf aan dat ze alleen over vrouwen sprak alsof mannen niet kwetsbaar kunnen zijn. Hij zei dat zijn vrouw en kinderen hem graag een prins op het witte paard zagen, zolang hij er maar niet afviel, dat kon niet. Het opende haar ogen. Zij dacht tot dan toe dat kwetsbaarheid en schaamte geen rol speelde bij mannen. En zij is nog wel een wetenschapper, weliswaar Amerikaans, maar toch.

Man 2.0

Wat wil een vrouw dan wel? Naar mijn idee zoeken vrouwen tegenwoordig naar een man met ‘krachtige kwetsbaarheid’, oftewel Man 2.0. Man 2.0? Ja, dat is een man die zich kwetsbaar durft op te stellen, de moed heeft om zichzelf te laten zien, daar trots op is en voor zichzelf opkomt. Tegelijkertijd een man die zich kan inleven in zijn vrouw en begrip kan tonen. Daarnaast stiekem toch ook wel een man die voor haar kan zorgen en haar beschermt (voelt toch wel goed). Het lijkt op een balanceeract tussen oerman en watje. Teveel macho en je wordt gezien als een ongevoelige klootzak, teveel emotie en je wordt gezien als een homo of een wijf. Hoe breng je dit in balans?

Mannen emancipatie

vrouwen-5Verandering begint bij jezelf. Vrouwen zijn, na duizenden jaren bezit te zijn van mannen, in korte tijd veel verandert door de broodnodige emancipatie. Mannen hebben niet hetzelfde proces doorgemaakt. Mannen waren de dominante groep, dus er was simpelweg geen urgentie voor verandering. De rol van de vrouw is veranderd en neemt (gedeeltelijk) de rol  van de man over.  Omdat de man zijn rol niet of weinig heeft aangepast komt er conflict. De man voelt zich bedreigt en onzeker in zijn eigen rol/domein. Mannen het wordt tijd om een inhaalslag te maken! Verzamel je moed om je positie en verantwoordelijkheid in je relatie te nemen.

Balans

De andere kant van de munt is dat vrouwen ruimte moeten geven voor mannen om hun rol in de relatie op zich te kunnen nemen. Realiseren dat je man/vriend onzeker kan zijn in zijn rol betreffende werk/inkomen, seks en emoties. Vertrouw je man erop dat hij zijn positie inneemt als jij meer loslaat. Hierdoor zal de relatie meer in balans komen waar jullie beiden baat bij zullen hebben.

 

De kracht van positiviteit

wordcloud-positieve-psychologieIk kan mij nog goed herinneren dat ik in mijn jeugd regelmatig tenniste met mijn vader. Hij hield van tennissen en hij wilde dit graag aan zijn kinderen leren. Ik was echter niet echt (echt niet) goed in sporten, deels omdat ik half blind ben en ballen niet goed aan kon zien komen. Dit maakte het voor mij eng en ik werd er onzeker van. Mijn vader was echter geduldig en altijd optimistisch. Hij geloofde in mij en daardoor bleef ik oefenen. Naar verloop van tijd ging het goed en kon ik zelfs mijn vader van de baan slaan. Het optimisme, de hoop en het geloof in mijn eigen kunnen heb ik sindsdien meegenomen en heeft mij in veel moeilijke situaties geholpen. Dit zijn belangrijke elementen in een jonge stroming binnen de psychologie ‘positieve psychologie’.

Krachten en talenten

Toen ik voor het eerste hoorde van positieve psychologie dacht ik dat het een hoog ‘hippie’ gehalte zou hebben. Alles positief, vrede op aarde, alles komt goed. Op dat moment in mijn leven had ik al genoeg meegemaakt om dat niet meer te geloven. Toen ik mij er verder in verdiepte bleek de vork toch anders in de steel te steken.  In 1997 kwam de Amerikaanse psycholoog Martin Seligman door zijn dochter tot een belangrijk inzicht.  In de opvoeding en psychologie zou net zoveel aandacht voor de sterke kanten als voor de zwakke kanten  moeten zijn. De meeste psychologische stromingen zijn gericht op het onder controle houden of genezen van klachten. Dit is een reparatie principe: er is iets mis wat gerepareerd moet worden.  Hierin wordt de kracht van een persoon verwaarloosd en wordt een cliënt gereduceerd tot zijn stoornis of probleem. Positieve psychologie kijkt naar hoe de krachten en talenten van een persoon aangeboord, versterkt en ontplooid kunnen worden. Het mooie hiervan is dat positieve psychologie hierdoor breed toepasbaar is op elk domein van het leven.

Belangrijke pijlers binnen de positieve psychologie zijn: optimisme, hoop, vertrouwen in eigen effectiviteit, zelfrespect, veerkracht en positieve emoties. Er zijn in totaal 24 krachten en talenten onderzocht. Via de volgende link kan je een test maken om te onderzoeken waar jou persoonlijke kracht ligt.

Toegankelijk

Het mooie van positieve psychologie is dat het zeer toegankelijk is. Er zijn simpele oefeningen die bewezen effect hebben op je geluk. Oefeningen zoals:

  • Elke dag 3 goede dingen noteren die er in je leven zijn gebeurd.
  • Een week lang elke dag iets over je sterke punten opschrijven.
  • Dankbaarheid tonen aan iemand die je nog niet goed bedankt hebt.
  • Positieve bekrachtiging van gedrag door bijvoorbeeld complimenten, gezelschap of uitstapjes.

Hoewel de meeste mensen bovenstaande dingen niet gewend zijn om te doen, kan in principe iedereen de oefeningen uitvoeren.

Verbondenheid

Ik ben blij dat deze stroming bestaat en het begint langzaamaan de verschillende domeinen van de maatschappij te beïnvloeden, van onderwijs tot zorg. In een snel veranderende wereld en een wereld dat steeds meer verbonden raakt zijn veerkracht, verbondenheid, optimisme, hoop en vertrouwen belangrijke aspecten voor een mooie toekomst. Als wij vanaf jongs af aan de ruimte krijgen om onze eigen krachten en talenten te ontwikkelen dan geloof ik dat de wereld een betere plek kan worden dan dat het nu is.

Heart of men – De kracht van mannen deel 3

delen-is-verbinden

In deze serie van drie gastbloggen kan je een verslag lezen over ‘Heart of Men’ een mannenworkshop georganiseerd door Ton van der Kroon en Jan Roelofs in Orval België. Deze week het laatste en derde deel uit de serie.

Opnieuw boos op Ton

Om half vier die nacht word ik wakker. Opnieuw boos op Ton. Hij was natuurlijk niet voor de zweethut omdat er onvoldoende aandacht voor zijn Jeruzalem verhaal was. Ego. Ik lig er een tijd over te denken en schrijf het een en ander op. Dan wordt hij ook wakker en we hebben het er over. Het klaart de lucht, wat zojuist nog een onoverkomelijk probleem scheen, vervaagt zonder veel lading naar de achtergrond.

Zaterdagmorgen opnieuw een mooie deelcirkel. Na een uur moet er iemand naar de wc, we zullen een korte pauze nemen en dan weer verder gaan. Ik wacht tot iedereen er weer is, wil graag het verhaal van Frans laten horen, dit lijkt me daarvoor een uitgelezen moment. Maar de groep valt opnieuw uit elkaar, na twintig minuten zijn we nog niet compleet. Gert stelt voor elkaar te gaan masseren. Nee bedankt. Ik word steeds bozer en verlaat de zaal. “Ik zie jullie om half een wel weer bij de lunch”. Beneden zie ik Ton en Jan V bij de thee staan praten. Ik zeg dat ik dit niet leuk vind en nu naar buiten ga.

Ik loop naar de bron en ga daar opnieuw op het bankje zitten. Wat is er aan de hand? Waarom ben ik hier nou zo ontzettend boos over? Ik bid om helderheid en dan beginnen heel langzaam wat stukjes op hun plaats te vallen. Er ontstaat ruimte om de bal van boosheid in mezelf en ik schrijf in mijn dagboek: “Wat ik te geven heb is niet welkom”. Het is nog niet eens dat ik afgewezen word, er is gewoon niemand om het te ontvangen. Een golf van verdriet welt in me op en tal van momenten schieten voor mijn ogen langs waarop deze pijn werd aangeraakt maar onmiddellijk weer werd weggestopt achter zelfveroordeling. “Ik doe het ook niet goed.” “Ik ben ook niet handig genoeg.” “Ik doe ook niet genoeg mijn best.”

Op dit moment kan ik bij de pijn blijven en ik huil met grote snikken. Mijn tranen vloeien in de bron. Het lucht me op, ik voel meer ruimte van binnen, maar het is nog niet over. Ik voel me strak en nijdig. Hier moet ik iets mee in de groep.

Even later aan de lunchtafel ben ik zwijgzaam en zit ik te broeden op de knoop die ik van binnen voel. Het gesprek gaat over hoe laat we weer beginnen. Wat mij betreft kan het niet vroeg genoeg. Half twee? Het wordt twee uur.

“Kick some ass”

Om twee uur zit ik op de vensterbank in de zaal. Paolo komt naar me toe: “kick some ass” fluistert hij me toe. Als iedereen in de cirkel zit pak ik als eerste de stok. Wat een prachtig instrument is dit toch, de praatstok die ik vasthoud, waarmee ik weet dat ik de tijd heb om de juiste woorden te vinden. Ik begin te praten en de woorden stromen vanzelf. Hoe ik nu ontdek welke knoop er in me zit: niet ontvangen worden in wat ik te geven heb. Hoe lang dat thema al in mijn leven speelt, al vanaf mijn vroegste kindertijd. Dat ik besef hoe dit door de spiegel van de anderen word aangeraakt. Hoe pijnlijk die kwetsbaarheid voelt. En toch ook: hoe heilzaam het is om die te laten zien. Opnieuw huil ik, diep van onder uit mijn buik. Door mijn tranen heen kijk ik de andere mannen aan. Ik zie hun geraaktheid, hun pijn, hun verdriet, hun kwetsbaarheid.

Verbondenheid

Het is voor mij een moment van grote verbondenheid. Misschien wel voor het eerst in mijn leven dat ik me in dit verdriet niet meer alleen voel staan. Ik leg de stok neer.

Jan met de baard zegt dat hij dit waardevoller vind dan welke zweethut ook. Paolo zegt dat hij opnieuw verrast is: hij denkt dat er boosheid en verwijt komt, maar er komt iets van binnenuit, erkenning, opening van emoties. Mooi.

Ik voel me zachter worden. Dankbaarheid voor dit onnavolgbare proces. Dit is waarvoor ik hier ben. Ik kan het van tevoren niet verzinnen, het overkomt me en tegelijkertijd besef ik dat ik er mee instem. Heart of Men.

Toch de zweethut in?

En dan wordt opnieuw de zweethutvraag gesteld: gaan we nu dan toch het vuur aansteken en samen de hut in? Zoals gepland? Of gaan we de hut weer afbreken, en maken we dáár ons ritueel van? Die laatste mogelijkheid krijgt de meeste instemming.

We lopen naar de zweethutplek en voor ik er erg in heb trekt iedereen zijn kleren uit. We gaan de hut in en sluiten de deur. Het is pikdonker. Stil. Niet warm maar ook niet koud. Ik denk aan al die keren, jaren geleden, dat ik het in de hut heet had, benauwd, angst voelde dat ik het niet langer vol zou houden. De vernedering die ik voelde die keer in Frankrijk, met Archie Fire Lame Deer toen het zo heet was dat ik er echt uit moest, maar de andere mannen nog wel een ronde bleven zitten. Nu hoef ik mijn kaken niet op elkaar te klemmen. Ik kijk met open ogen maar zie niks. Af en toe zegt iemand wat. We zingen “I am sailing” zonder veel tekstbeheersing. Ik voel een klein beetje zweet op mijn huid. Geleidelijk aan wordt het benauwd. Tijd om de deur weer open te doen.

We gaan allemaal naakt op de brandstapel staan en roepen de zeven richtingen aan. We dansen rond het vuur dat er nog niet is en dan steek ik het aan. Eerst kleine vlammetjes maar al snel grijpt het vuur om zich heen. Hitte op onze naakte huid. Af en toe keren als het te pijnlijk wordt.

Dan trekken de eersten de kleren weer aan. Ik zit nog een tijd bij het vuur. Gert trommelt. Anderen praten zacht. Wuivend gras. Vogels. Wolken. Vlammen. Een zucht.

Met het water waarmee we de hete stenen hadden zullen begieten, doven we nu het vuur. We lopen terug. Opnieuw tijd voor een maaltijd. Wat eten we als mensen toch veel.

Sjamanen

’s Avonds zijn we welkom bij de andere groep, de sjamanen van Frank en Cathy Coppieters. Voornamelijk vrouwen. Pieter gaat niet mee: hij heeft er geen probleem mee om letterlijk naakt te zijn, maar zich figuurlijk bloot geven, daar is hij nog niet aan toe.

We hebben geen idee wat ons te wachten staat maar we worden onthaald met een sjamanistisch ritueel: smudging, klankschalen, trommels, gezang. Ik probeer het te begrijpen maar dat lukt me niet en ik geef me er maar aan over. De sjamanengroep heeft een compleet programma voor ons maar wij hebben niks voorbereid. Jan V. heft een lied aan, we zingen wijfelend mee maar het voelt allemaal wat klungelig. Toch staan de vrouwen van de groep ons stralend en dankbaar aan te kijken. Uitvoerig huggend nemen we weer van elkaar afscheid.

Aanwezig

Tijd voor een biertje. Ik voel me nog wat incompleet en maak het niet te laat.

Opnieuw is het de nacht die helderheid brengt. In de stilte en het duister kijk ik terug op de afgelopen dag en besef hoe waardevol het is wat we hebben gedaan. We hebben onszelf in onze naaktheid aan de vrouwen laten zien. We hebben niks “gedáán” maar we waren aanwezig. We konden de vrouwen ontvangen. Zonder het programma meteen naar onze hand te moeten zetten.

Daardoor hebben we – Pieter ook, die er niet bij was – de ruimte opengetrokken, waardoor er iets binnen kon stromen.  Ik weet nog niet precies wat dat ‘iets’ is maar vermoed dat het met het verhaal van de Maiden King te maken heeft. Frank heeft, uitgedost als oude vrouw in het hutje dat Ivan verder de weg wijst, ook ons de weg verder gewezen. Naar de koffer in de wortels van de oude eik, waarin een haas zit, die een eend bevat, waarin het ei zit waarin de liefde van de Maiden Tsar is opgeborgen. Deze beelden wijzen mij de weg voor de komende tijd, en niet alleen mij, denk ik. Ik lees net het bericht van Paolo over zijn ontmoeting met zijn geliefde, en volgens mij heeft hij ook iets van de inhoud van dat ei teruggevonden en teruggegeven…

De volgende ochtend vertel ik wat over mijn inzichten, over waar we als samenleving in zitten – een gigantische transformatieritueel dat loopt van 1987 tot 2036, de periode dat het zwarte gat in het centrum van de Melkweg, de ‘zetel van Isis’, voor ons vanaf de aarde zichtbaar is. Een ‘Window of Change’, dat zich eens in de 26.000 jaar opent. Deze dagen  zijn we met z’n elven ook in dat zwarte gat gedoken. We hebben iets geleerd en misschien ook iets gekeerd, maar zijn nog niet klaar. We zitten midden in het verhaal. Een nieuwe mythe ontstaat?

Ik lees als afronding een citaat van Robert Bly voor: “We are, at the moment, almost incapable of a mythological understanding of the world. That understanding is not behind us, but ahead of us. It does not involve adversarial thinking, but the sort of double vision that develops in the Underworld.”

Auteur: Jan Roelofs
Verslag mannenworkshop Heart of Men

Heart of men – De kracht van mannen deel 2

delen-is-verbinden

In deze serie van drie gastbloggen kan je een verslag lezen over ‘Heart of Men’ een mannenworkshop georganiseerd door Ton van der Kroon en Jan Roelofs in Orval België. Deze week deel 2 uit de serie.

Vuur

Pieter en ik bouwen het vuur. Ik stapel aanmaakhoutjes onder de balken die straks de stenen zullen dragen. Ik bedenk dat ik nog wat papier nodig heb voor de eerste vlammen en loop terug naar de kamer van Ton en mij om een krant te halen. Ook wel even fijn om even op mezelf te zijn bedenk ik me onderweg. Op de kamer tref ik Ton. Aarzelend vraagt hij hoe het gaat en ik voel de bui hangen. Ik ken Ton langer dan vandaag. En inderdaad: “het voelt voor hem niet goed”. Hij mist de openheid, de ruimte die er eerder wel was. We zijn teveel in het “doen” geschoten. “Ja ja, komt zeker doordat het jouw idee niet was”, denk ik vals. We praten er een beetje over heen en weer, en dan wordt duidelijk dat Ton niet van plan is mee de hut in te gaan. “Dan moeten we het er eerst naar samen over hebben”, zeg ik. “Als jij afhaakt is dat een signaal waar we iets mee moeten.” We spreken af dat we met de groep om half zes, nog voor het eten bij elkaar komen.

Als ik weer terugloop naar de zweethutplek ben ik vast van plan het vuur om vijf uur, zoals gepland, aan te steken. Het kan wel zijn dat Ton twijfels heeft, en het is goed om het daar even over te hebben, maar dat betekent nog niet dat het zweethutplan afgeblazen wordt. We moeten vandaag de zweethut in, anders krijgen we de dekens niet voor zondagmiddag weer droog en kunnen we de zaak niet naar behoren een opruimen zoals ik Luc heb beloofd. Om vijf uur gaat het vuur aan. Ton bekijkt het naar!

Vuurvogel

Maar met elke stap die ik dichter bij de zweethut kom, neemt mijn beslistheid af. Ik haat dat, maar ik ben ook eerlijk en kan er niet omheen. Toch maar even wachten met dat vuur, eerst maar in de zaal bij elkaar komen. Ik meen bij de mannen enige irritatie waar te nemen, maar okee. Met de talking stick hebben we het er over en we besluiten dat we nog niet klaar zijn om de hut in te gaan. Ik ben het er mee eens, ook omdat de keuken het eten al klaar heeft, en je eigenlijk niet moet eten voordat je de hut in gaat. Daar had ik even niet aan gedacht. Ik deel over Frans, raak ontroerd als ik zeg dat ik hem mis, en kondig aan dat ik op een later moment graag zijn stem zal laten horen met dat prachtige verhaal “De Monniken” dat ik op cd heb. Na mooie deelronde waar alles opnieuw weer op zijn plaats valt maken we staand een cirkel en sluiten af met een gigantisch hard geluid. De derde hoorn van de jongste Baba Yaga. We ontsnappen op de vuurvogel.

’s Avonds hangen we een beetje rond in de zaal. Niemand doet iets, ik zit erbij, erger me, maar weet ook niks. Dan bedenk ik me dat ik even naar de bron ga, daar ligt mijn ‘Pad van de man-sleutel’ nog op het houtblok, dat de eerste avond als soort altaar diende. Ik pak de sleutel, die de afgelopen twee dagen behoorlijk verroest is geraakt. Ik ga zitten op het bankje en kijk hoe het water uit de aarde tevoorschijn komt. Heerlijk om zo even alleen te zijn. Ik besef me dat dit de eerste keer is dat ik zoiets doe: tijdens ‘het programma” er even tussenuit gaan.

Als ik weer in de zaal terugkom heeft zich in het midden een kleine gespreksgroep geformeerd rond het thema: seks. Ik heb niet echt zin daar aan mee te doen en sta toe te kijken, als Gaetan bij me komt staan en zegt dat ik er wat eenzaam uitzie. Dat klopt wel, ja. We praten wat, ik vraag naar zijn werk, zijn huwelijk, zijn burnout. Andere mannen lopen een beetje verloren in de zaal rond, de een na de ander vertrekt. Tenslotte voegen we ons toch bij de gespreksgroep, ik doe enkele duiten in het zakje maar het gaat niet van harte. En dan is het gelukkig bedtijd. Heerlijk, slapen.

Volgende week het derde en laatste deel van dit avontuur.

Heart of men – de kracht van mannen

delen-is-verbinden

In deze serie van drie gastbloggen kan je een verslag lezen over ‘Heart of Men’ een mannenworkshop georganiseerd door Ton van der Kroon en Jan Roelofs in Orval België.

De tranen stromen over mijn wangen en ik kijk de kring rond. Ik zie tien mannen die allemaal op hun manier geraakt zijn door wat ik net heb verteld. Jan met de baard – een van de vier Jannen in de groep – pakt de stok en zegt dat hij mijn kwetsbaarheid waardevoller vindt dan wat voor geweldige zweethut ook. Ik knik. Ja, hier gaat het om.

Heart of Men

Waar gaat het om? Waar zijn we mee bezig? Die vragen stel ik me tijdens de eerste drie dagen van onze mannenvierdaagse “Heart of Men” vaak. Zo vaak dat ik me voorneem: dit nooit weer. Dit is de laatste keer dat ik hieraan meedoe. Dit moet ik niet meer willen: vier dagen met mannen samen, zonder programma, alleen maar met een talking stick. Mooi idee ja, om zo samen de leegte in te gaan, het gebied te betreden waar we het niet meer weten, alleen de man die de talking stick vasthoudt praat, de rest luistert. Van de vorige twee keer weet ik dat dat leidt tot momenten en gebeurtenissen die je werkelijk van tevoren niet kunt verzinnen, maar die achteraf toch een wonderlijke diepte en een magische samenhang blijken te hebben.

Ja, de vorige twee keer liep het goed af, maar dat is toch geen garantie? Deze keer is het moeras waar we in komen zo verstikkend modderig en zijn de suggesties om in actie te komen zo vruchteloos dat ik op zaterdagmorgen alle hoop opgeef. O ja, de trance dans met Gert was mooi, van Pieter leerde ik de Wim Hof ademhaling, met Wim deden we een soort opstelling waardoor zijn vader eindelijk van zijn nek af ging, tijdens de talking stick rondes werden er vele ontroerende en mooie dingen gedeeld, Jan de B. bracht ons in contact met de innerlijke cobra, individueel zijn er best mooie dingen gebeurd, maar het groepsproces slaat nergens op en gaat nergens heen.

Maiden Tsar

Ik heb echt mijn best wel gedaan. Op donderdag doe ik voor het eerste de suggestie om toe te werken naar een zweethut, die we met respect voor de Indiaanse traditie toch op onze eigen manier willen gaan invullen. Algemene instemming: ja, laten we dat gaan doen. Ik doe wat praktische voorbereidingen, maar voel nog niet dat dit inderdaad aan de orde is. Nou ja, zal wel komen, vrijdagavond, zaterdagavond?
Op donderdagmiddag doe ik nog iets anders wat ik al lang van plan was: ik vertel het verhaal van de Maiden Tsar. Een Russisch sprookje waar Robert Bly samen met Marion Woodman een prachtig boek over schreef. Ivan, de hoofdpersoon ontmoet in de Maiden Tsar (de vrouwelije tsaar, ofwel de vrouwelijke koning, een figuur die eigenlijk niet kan bestaan) het Goddelijke Vrouwelijke, maar valt vervolgens in slaap en vergeet haar weer. Na drie pogingen om hem wakker te maken vertrekt de Maiden Tsar en is het aan Ivan om haar liefde voor hem weer terug te vinden. Robert Bly koppelt dit aan de manier waarop we in onze samenleving met het Goddelijke Vrouwelijke omgaan: we zijn de Maiden Tsar al lang geleden vergeten, we zijn collectief diep in slaap.

Ook deze vierdaagse is voor mij weer een poging om mezelf en anderen wakker te schudden, maar hoe geboeid de groep ook naar het verhaal zit te luisteren, ik heb niet het gevoel dat het ‘pakt’. Maar wat verwacht ik dan ook? Ik ben zelf al jaren met dit verhaal bezig, en ontdek er steeds weer nieuwe aspecten in. Neem gefascineerd waar hoe het verhaal zich als het ware in mijn eigen leven ontvouwt. Deze mannen horen het nu voor het eerst. Dan mag ik toch wel een beetje geduld hebben?

Waardeloze, besluiteloze groep

Ja, dat geduld heb ik ook wel, althans, bij vlagen. Maar tien minuten later is het weer helemaal weg, en vind het allemaal maar een onuitstaanbaar slap zootje. Zo kom ik mijn eigen ongeduld, mijn dwingende kant, mijn niet-geworteld-zijn-in-mijn-vrouwelijke-bedding tegen. En vind dat onuitstaanbaar. Pieter zegt het onomwonden: hij vindt dit maar een waardeloze, besluiteloze groep. Aan tafel vertrouw ik hem toe dat ik dat zelf ook vind. Althans… voor een deel.

Dat deel blijft zijn kaarten zetten op de zweethut. Op vrijdagmiddag is het volgens mij zo ver: we gaan de hut opbouwen, het hout verzamelen, de stenen klaarleggen. Ton, met wie ik samen het initiatief voor Heart of Men nam, gaat even zijn eigen weg, zoals hij vanmorgen ook al deed. En ook Gert, het andere lid van ons voorbereidingsteam, heeft andere dingen te doen. Met z’n negenen duwen we de kar met dekens naar de zweethutplek. Mannen gaan het bos in om hout te verzamelen, ik zoek op de vuurplek geschikte stenen bij elkaar. Jan V, Pieter en ik bedekken het houten frame met dekens, Pieter controleert van binnen of de hut donker genoeg is.

Aan de ene kant vind ik het fijn dat we nu buiten zijn en concreet met iets bezig. Gistermiddag gingen we ook naar buiten, maar darden toen een beetje doelloos rond de grote eik. Ik vond het vreselijk, ook omdat ik me fysiek niet in staat voelde in de boom te klimmen, wat de helft van de groep wel deed. “En nu?” dacht ik steeds maar. “Wat gaan we nu doen? Wat is nu de volgende stap?” Geen idee. Het verlossende woord kwam van Ton die zei: “Ik heb zin in een kopje thee.” Ja, laten we thee gaan drinken! Je betreedt samen het onbekende, het zwarte gat, dat gebied waar je niet heen wil en dan is daar een kopje thee. Koekje erbij?

Doel

Nu hebben we gelukkig wel een doel, maar ondanks dat begin ik me al doende opnieuw een beetje unheimisch te voelen. Uiterlijk gezien is het zinnig, maar innerlijk voel ik me leeg, onthand. Alsof de energie in dit plan, die daarstraks in de zaal nog zo duidelijk voelbaar was, wegliep terwijl we de kar met dekens over het hobbelige pad voortduwden.

Het verhaal wordt vervolgd in de volgende blog…

Auteur: Jan Roelofs
Verslag mannenworkshop Heart of Men

Mijn weg naar het coachschap

mm_logo_RGB_020616

Ik ben de afgelopen maanden bezig geweest met het oprichten van mijn coachingspraktijk. Nu is het zover, Moedige Mannen coaching is gestart! Dit lijkt mij een mooi moment om een blog te schrijven over mijn weg naar het coachschap. Ik heb veel geschreven over persoonlijke ontwikkeling, stress, burn-out en de omgeving. In deze blog zal ik meer over mezelf vertellen, hoe ik op deze weg terecht ben gekomen en welke uitdagingen ik ben tegengekomen.

De weg

Mijn eerste stap op deze weg was ruim acht jaar geleden. Ik was toen net afgestudeerd aan de Erasmus Universiteit in Marketing Management. Nog voor mijn eerste baan ging het mis. Ik voelde mij licht depressief, erg verdrietig en wat angstig. Toen besloot ik ondersteuning te zoeken bij een psycholoog. Desondanks dit alles had ik vrij snel daarna een baan als marktonderzoeker bij een private equity fonds. Na twee jaar hier gewerkt te hebben besloot ik ontslag te nemen en ging ik op zoek naar een nieuwe baan. Ik ging op zoek naar een bedrijf waar ik meer affiniteit mee zou hebben en/of een functie die helemaal bij mij zou passen. Beide was helaas niet gelukt. Ik had een baan aangenomen die veel op mijn vorige baan leek. Het eerste jaar ging goed, maar vanaf het tweede jaar ging het snel bergafwaarts en kwam ik overspannen thuis te zitten. Ik ben er toen ruim 3 maanden uit geweest waarin ik helemaal tot rust kon komen en zowel privé als in mijn werk afstand kon nemen. Ik durfde echter niet om echt de diepte in te gaan en aan mijn schaduw te werken. Gevolg was dat ik één jaar nadat ik weer aan het werk ging in een burn-out terecht kwam. Ik was depressief, zag geen uitweg, was soms angstig en in paniek. Op dat moment werd het voor mij duidelijk: dit moet mij niet nog een keer overkomen.

Het omslagpunt

Toen kwam ik op het punt dat ik echt aan mijzelf wilde gaan werken. Ik nam afscheid van mijn psycholoog waar ik al jaren liep, omdat zij mij niet meer verder kon helpen. Ik kon het namelijk allemaal wel relativeren, maar mijn problemen werden daardoor niet minder. Toen ben ik psychodynamische therapie gaan volgen. Bij deze therapie werk je vanuit je emoties en je verleden. Dat was erg heftig, maar dat had ik op dat moment nodig. Ik kon trauma’s verwerken, beter leren omgaan met mijn emoties en een stukje wijzer worden. Vroeger dacht ik altijd dat ik de wijsheid in pacht had, maar nu ontdekte ik dat ik op het gebied van persoonlijke ontwikkeling al lang stil stond. In deze periode heb ik dan ook veel zelfhulpboeken en boeken over persoonlijke ontwikkeling gelezen, gemediteerd en regelmatig gesproken met verschillende coaches. Ik begon te ontdekken wie ik ben, wat mijn verlangens zijn en wat mij drijft. Ik leerde voor mijzelf te zorgen.

homepage-slider-afbeelding-puzzel

De puzzelstukjes begonnen op hun plek te vallen. Elk gesprek, boek, coachings- en therapiesessie plaatste weer een stukje op zijn plaats. Al deze stukjes leidde tot één conclusie: mijn passie en motivatie in het leven ligt in het ondersteunen van anderen. Dat is de rode draad in mijn leven, waar ik energie van krijg en wat ik graag doe. Alleen dan wel op een gezonde manier voor mij en voor de mensen om mij heen. Ik wil mensen inspireren, motiveren en vooruit helpen in het leven. Het dieptepunt van mijn burn-out duurde relatief kort. Na een paar maanden voelde ik mij al een stuk beter, omdat ik bovenstaande waarheden begon te realiseren.

Persoonlijke ontwikkeling

Na het dieptepunt van mijn burn-out ben ik gaan kijken hoe ik mijn herontdekte passie en motivatie in de praktijk kon gaan brengen. Hierin sprak coaching mij het meeste aan. Met name het werken vanuit de eigen kracht van een coachee. Ik wilde graag een brede psychologische basis hebben. Hiervoor koos ik de opleiding Toegepaste Psychologie met een specialisatie in coaching en counseling. Vanuit mijn omgeving, coaches en therapeuten kreeg ik ook de bevestiging dat het coachschap bij mij zou passen. De opleiding zelf gaf mij steeds meer vertrouwen. Ik vond de vakken interessant en haalde goede cijfers. Het belangrijkste was nog wel dat mijn praktijktrainingen erg goed gingen en de docenten onder de indruk waren van mijn coachingsvaardigheden. Dit gaf mij het nodige zelfvertrouwen. Door mijn eigen persoonlijke ontwikkeling moest ik ook kijken naar mijn werk en sociale omgeving. Deze paste niet meer bij mij. Het voelde als iets uit het verleden. Samen met mijn werkgever waren wij eruit gekomen om op termijn afscheid van elkaar te nemen. Dit gaf mij de ruimte en tevens de druk om serieus aan een betere toekomst te werken.  In mijn privéleven heb ik in sommige relaties grenzen duidelijker aangegeven en beschermt, relaties (tijdelijk) verbroken en andere relaties versterkt.

Het coachschap

Het keerpunt lag in september 2015 tijdens een tweedaagse coachingsworkshop waar ik mijn persoonlijke missie formuleerde. Vervolgens had ik een gesprek met een vriend over ondernemerschap en zei hij: ‘Waarom doe je het dan niet gewoon?’ En toen dacht ik: ‘Waarom ook niet?, Ik ga beginnen!’ Rond dezelfde tijd las ik een verslag van een onderzoek dat stress en burn-out onder jonge mannen het hoogst was. Na verder onderzoek kwam ik erachter dat dit een groot maatschappelijk probleem is. Tegelijkertijd bleek uit concurrentieonderzoek dat veel coaches vrouwen zijn en dat de ‘look & feel’ vrouwelijk is en geen enkele coach in de omgeving zich specifiek richt op mannen. Toen was het voor mij duidelijk waar ik mij op zou gaan richten: mannen met stress, burn-out klachten en persoonlijke ontwikkeling.  Hieruit is Moedige Mannen coaching ontstaan. Waarom deze naam? Mannen die ondersteuning zoeken zijn moedig, zijn op zoek naar moed en moed staat centraal in mijn eigen ontwikkeling. De volgende mijlpaal was het inschrijven bij de KvK en vanaf dat moment stond het vast en kon ik niet meer terug!

Ik had erg veel behoefte om mijn ervaring en kennis te delen na alles wat ik had meegemaakt en geleerd. Ik besloot een blog te beginnen over en voor mannen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling, stress en burn-out. Dit was een mooie nieuwe stap in mijn ontwikkeling, maar erg spannend om mijzelf op deze manier bloot te stellen. Al snel vond ik het echter erg leuk om te doen en gaf het mij veel voldoening. Vervolgens ben ik begonnen met Facebook om een pagina te starten voor mijn blog. De maanden erna heb ik alle voorbereidingen getroffen om te starten met mijn coachingspraktijk: logo en huisstijl, website en ander marketing materiaal ontwikkeld en mij ingelezen en ingewerkt in het coachingsschap en ondernemerschap. Nu is het 12 september: de dag waarop Moedige Mannen coaching  is gestart! Ik ben trots op wat ik tot nu toe heb bereikt en zie uit naar een mooie toekomst als coach!

De website van Moedige Mannen coaching kan je via de volgende link vinden.

Meditatie: inspiratie voor zelfontwikkeling

 

meditatie 3

Meditatie wordt steeds populairder in Nederland vooral vormen zoals mindfullness en als onderdeel van yoga. Het is waarschijnlijk niet het eerste waar je als man aan denkt wanneer je denkt aan zelfontwikkeling. Toch kan het zeer waardevol zijn om je hierin te verdiepen. In deze blog zal ik meer vertellen over meditatie en wat het voor jou kan betekenen in je zelfontwikkeling.

Meditatie en religie

Meditatie is al eeuwenoud en wordt in bijna elke religie toegepast. Iedere religie heeft zijn eigen vorm. In het westen ligt de nadruk op  ‘contemplatie’, het beschouwen van bijvoorbeeld Bijbelse teksten om deze beter te doorgronden en te verinnerlijken. De oosterse meditatie is meer gericht op concentratie op objecten, bijvoorbeeld een vlam, een beeld, gedachte, geluid etc.  of juist objectvrij om bij je kern te komen. De basis van meditatie ligt bij religie, maar het kan in ieders leven toegepast worden als een middel om tot jezelf te komen.

Meditatie en zelfontwikkeling

Zelfontwikkeling impliceert beweging. Meditatie lijkt op het eerste gezicht  iets statisch. Maar als je eenmaal begint met mediteren merk je dat er enorm veel gebeurt, vooral in het begin. Je kan pas leren om in de juiste richting te bewegen op het moment dat je de stilte en de rust in jezelf toelaat . Naar mijn idee is zelfinzicht nodig om jezelf verder te ontwikkelen en meditatie is hier een goed middel voor.

Mijn ervaring met meditatie

Ik ben ruim twee jaar geleden begonnen met mediteren. In deze periode voelde ik mij regelmatig onrustig en zocht ik een manier om hiermee om te gaan. Omdat ik vaak druk bezig ben leek mij meditatie een goede manier om rustiger te worden. Na het lezen van een boek over meditatie begon ik met een zogenaamde ‘geleide meditatie’, een meditatie met geluid en waarin een meditatiemeester je met zijn stem begeleid in de meditatie. De eerste paar weken waren vrij intens. Ik voelde letterlijk pijn, verdriet en verwarring tijdens mijn meditatiesessies. Ik merkte ook al snel dat ik mij na de sessies veel beter voelde, zowel fysiek als mentaal.  Langzaamaan werd het minder intens en kwam er meer rust in mijn meditatie. Nu het een vast onderdeel van mijn leven is heb ik (bijna) geen last meer van onrust en geeft de meditatie mij rust, een moment voor mijzelf en vertrouwen. Tevens kan ik mijn gedachten ordenen en krijg ik  regelmatig inspiratie voor nieuwe ideeën.

Hoe kan je mediteren?

In mijn omgeving hoor ik regelmatig van mensen dat zij niet willen mediteren, omdat het moeilijk of eng lijkt om in stilte met jezelf te zijn. Tevens denken mensen dat je geen gedachtes ‘mag’ hebben en je perfecte rust moet bereiken om het goed te doen. Naar mijn idee is het mooie van meditatie dat niets ‘moet’. Het is een mooie manier om met perfectionisme, ‘moeten’ en de drukte van alledag om te gaan. Je kan al beginnen met  1 of 5 minuten mediteren. Neem een rustige plek in je huis of op je werk waar je niet gestoord wordt. Doe vervolgens je ogen dicht en merk wat er met je gebeurt. Het zal in eerste instantie heftig kunnen zijn, omdat allerlei gedachtes en gevoelens naar boven komen maar dat is ok. Het is handig om een vast tijdstip op de dag uit te kiezen om te mediteren, dan krijg je makkelijker een ritme.  Het belangrijkste is om te accepteren wat er is, elke meditatiesessie is anders. De ene sessie kan je vol zitten met gedachten en de andere sessie kan je diep in of uit jezelf treden.

Meditatie en zingeving

Wat heeft dit allemaal te maken met zelfontwikkeling? Omdat je tijd voor jezelf neemt en de ruimte maakt om je gevoelens en gedachtes vrij te laten kan je beter ontdekken wie je bent.  In het hedendaagse leven wordt er veel van je verwacht en speel je waarschijnlijk vele rollen en ‘moet’ je veel. Tijdens meditatie spelen deze rollen geen rol. Je bent alleen met jezelf. Hierdoor kan je meer aandacht aan jezelf besteden en zal je merken dat je meer inzicht krijgt in wie je bent.  ‘Wie je bent’ vormt de basis voor wat je kan en wat je doet in het leven.

Graag hoor ik jouw ervaring met meditatie.